Summa Theologiae Moralis, vol. I: De Principiis
Benedictus Henricus Merkelbach (1871–1942)
Summa Theologiae Moralis ad mentem D. Thomae et ad normam iuris novi
First published 1935
Volume I (De principiis) of Benedictus Henricus Merkelbach's Summa theologiae moralis sets out the foundations of Catholic moral theology within a Thomistic framework. It treats human acts, conscience, law, sin, and merit in relation to the canon law of its period. The present edition follows the Paris text published by Desclée de Brouwer in 1935 and includes the Latin text with an English translation. It comprises the first volume of the three-volume Summa.
Prologus
Introductio I: Theologia Moralis Generalis: Introductio
Tractatus I: Tractatus de ultimo actu humanorum fine seu de beatitudine
Introductio
Quaestio I: DE FINE ULTIMO IN COMMUNI
Quaestio II: DE BEATITUDINE OBIECTIVA
Quaestio III: DE BEATITUDINE FORMALI
Quaestio IV: DE QUALITATIBUS BEATITUDINIS
Quaestio V: DE MODO OBTINENDI BEATITUDINEM
Tractatus II: De actibus humanis in se
Introductio
Pars I: De actibus humanis secundum esse materiale et psychologicum
§ I: De conditione actuum humanorum
Caput I: De elemento subiectivo actus humani
Quaestio I: De voluntario
Articulus I: De voluntario in se
Articulus II: De voluntario tum positivo et directo, tum negativo et indirecto
Articulus III: De voluntario in se et in causa
Quaestio II: De impedimentis voluntarii seu de involuntario
Articulus I: De violentia
Articulus II: De metu
Articulus III: De concupiscentia
Articulus IV: De ignorantia
Quaestio III: De libero
Quaestio IV: De impedimentis liberi
Articulus I: De passionibus
Articulus II: De habitu et consuetudine
Articulus III: De impedimentis liberi remotioribus
Caput II: De elemento obiectivo actus humani
Quaestio I: De elemento essentiali seu obiecto
Quaestio II: De elemento accidentali seu de circumstantiis
§ II: De distinctione actuum humanorum
Quaestio I: De actibus elicitis
Quaestio II: De actibus imperatis
Pars II: De actibus humanis secundum esse morale
§ I: De moralitate actus humani in genere
Quaestio I: De essentia et speciebus moralitatis
Quaestio II: De fundamentis moralitatis
Articulus I: De intrinseca differentia boni inter et mali
Articulus II: De norma moralitatis
Articulus III: De fundamento obiectivo moralitatis
Articulus IV: De falsis systematibus circa fundamenta moralitatis
Articulus V: De facultate apprehensiva moralitatis
Quaestio III: De principiis seu fontibus moralitatis
Quaestio IV: De distinctione specifica inter actum bonum et malum
Quaestio V: De distinctione specifica inter varios actus bonos vel malos
Articulus I: De obiecto
Articulus II: De circumstantiis
Articulus III: De fine
§ II: De moralitate actuum humanorum in specie
Quaestio I: De bonitate et malitia actus interioris
Quaestio II: De bonitate et malitia actus exterioris
Quaestio III: De bonitate et malitia effectus externi
Quaestio IV: De bonitate et malitia passionum
Quaestio V: De bonitate et malitia circumstantiarum
Pars III: De actibus humanis secundum esse supernaturale et meritorium
Quaestio I: De merito praesertim supernaturali
Quaestio II: De conditionibus meriti supernaturalis
Tractatus III: De conscientia in generali
Introductio
Quaestio I: De conscientia morali secundum se in esse psychologico
Quaestio II: De conscientia prout est regula actuum moralium
Articulus I: De rectitudine conscientiae
Articulus II: De conscientiae certitudine
Quaestio III: De conscientia christiana prout est regula actuum supernaturalium
Tractatus IV: De legibus in genere
Introductio
§ I: De lege secundum esse psychologicum
Pars I: De lege in genere
Quaestio I: De ipsa lege in se
Articulus I: De essentia legis
Articulus II: De promulgatione legis
Quaestio II: De distinctione legum
Quaestio III: De effectibus legis
Articulus I: De vi directivâ seu obligatione legis
Articulus II: De vi coactivâ seu sanctione legis
Pars II: De lege aeterna quae est fundamentum omnis legis
Quaestio I: De essentia legis aeternae
Quaestio II: De potestate legis aeternae
Quaestio III: De mutabilitate legis aeternae
§ I: De legibus quae regunt actus morales
Pars III: De lege naturali
Quaestio I: De essentia legis naturalis
Quaestio II: De potestate legis naturalis
Articulus I: De vi directivâ seu obligatione legis naturalis
Articulus II: De vi coactivâ seu sanctione legis naturalis
Quaestio III: De mutabilitate legis naturalis
Quaestio IV: De Lege Humana in Se
Articulus I: De Auctore legis civilis
Articulus II: De Qualitate legis humanae
Articulus III: De Efformatione legis humanae
Articulus IV: De Divisione legis humanae
Quaestio V: De Potestate Legis Humanae
Articulus I: De Materia legis humanae
Articulus II: De Obligatione legis humanae
Articulus III: De Subditis legis civilis
Articulus IV: De Impletione et Interpretatione legis humanae
Quaestio VI: De Mutabilitate Legis Humanae
Caput I: De Lege Vetere
Quaestio I: De Lege Vetere Secundum Se
Quaestio II: De Potestate Legis Veteris
Quaestio III: De Mutabilitate Veteris Legis
Caput II: De Lege Nova
Quaestio I: De Essentia Legis Novae
Quaestio II: De Potestate Legis Novae
Quaestio III: De Lege Ecclesiastica Secundum Se
Articulus I: De Auctore legis ecclesiasticae
Articulus II: De Materia et Qualitate legis ecclesiasticae
Articulus III: De Efformatione legis ecclesiasticae
Articulus IV: De Divisione legis ecclesiasticae
Quaestio IV: De Potestate seu Obligatione Legis Ecclesiasticae
Articulus I: De Quantitate seu Gravitate Obligationis
Articulus II: De Qualitate et Extensione Obligationis legis praeceptivae
Articulus III: De Qualitate et Extensione Obligationis legis poenalis
Articulus IV: De Qualitate et Extensione Obligationis legis irritantis
Articulus V: De Subditis legis ecclesiasticae
Articulus VI: De Impletione legis ecclesiasticae
Articulus VII: De Interpretatione legis ecclesiasticae
Quaestio V: De Mutabilitate Legis Ecclesiasticae
Articulus I: De Ignorantia
Articulus II: De Impotentia
Articulus III: De Dispensatione
Articulus IV: De privilegio
Articulus V: De cessatione finis
Articulus VI: De abrogatione et derogatione
Articulus VII: De consuetudine
Tractatus V: De peccatis in genere
Introductio I: De Peccatis in Genere
Quaestio I: De essentia peccati
Articulus I: De notione et conditionibus peccati
Articulus II: De peccato omissionis negative voluntario
Articulus III: De peccato commissionis externo, indirecte aut in causa voluntario
Articulus IV: De elementis constitutivis peccati
Articulus V: De definitione peccati
Quaestio II: De distinctione peccatorum
Articulus I: De distinctione specifica
Articulus II: De distinctione numerica
Quaestio III: De comparatione et gravitate peccatorum
Quaestio IV: De subiecto peccati
Articulus I: De motibus seu peccatis sensualitatis
Articulus II: De consensu in delectationem seu de delectatione morosa
Articulus III: De consensu in actum seu de desiderio et gaudio
Pars I: De causis peccatorum
Quaestio I: De causis peccati interioribus
Articulus I: De ignorantia causa peccati ex parte rationis
Articulus II: De passione causa peccati ex parte appetitus sensitivi
Articulus III: De malitia causa peccati ex parte voluntatis
Quaestio II: De causis peccatorum exterioribus
Articulus I: De deo permittente
Articulus II: De diabolo tentante
Articulus III: De homine cooperante
Quaestio III: De peccato quod est causa alterius peccati
Articulus I: De modo quo unum peccatum alterum causat
Articulus II: De superbia et inani gloria
Articulus III: De avaritia
Articulus IV: De luxuria et gula
Articulus V: De invidia et ira
Articulus VI: De acedia
Pars II: De effectibus peccatorum
Quaestio I: De diminutione boni naturae
Quaestio II: De reatu culpae seu macula peccati
Quaestio III: De reatu poenae
Quaestio IV: De peccato mortali et veniali
Articulus I: De differentia inter peccatum mortale et veniale
Articulus II: De gravitate peccati mortalis
Articulus III: De conditionibus ad peccatum mortale requisitis
Articulus IV: De divisione peccati mortalis et venialis
Articulus V: De conversione peccati mortalis et venialis
S. Th. I-II, q. 88, a. 4, 5, 6; De Malo q. 2, a. 8; q. 7, a. 3 and 4.
**547. The conversion of mortal sin into venial, and vice versa, is not to be so understood as if the same sin in number of mortal sin which now in the concrete exists with all its circumstances could become venial; but that the act of sin which by genus, by its notion, in the abstract is mortal, can be only venially evil as in the concrete here and now it exists with its circumstances; and vice versa.
548. Mortal sin of itself or by genus can become venial, not indeed accidentally from a venially evil circumstance added to the act, because a light deformity added rather increases than diminishes sin; but:
a) If it is mortal from the whole genus, it becomes venial only from the disposition of the agent which subtracts something from the act: 1) from erroneous conscience which without grave negligence judges to be venial what is mortal; 2) from imperfect deliberation; and 3) from imperfect consent.
b) If it is mortal from its genus, it becomes venial from the three aforesaid ways, and moreover 4) from lightness of matter or on the part of the object, e.g. theft.
Venial sins from imperfect deliberation or imperfect consent are called venial from imperfection of the act: for they are imperfect human acts. According to S. Thomas imperfect deliberation and imperfect consent are possible in any matter.
549. Venial sin of itself becomes mortal, whether a) on the part of the agent because of a circumstantially or dispositionally mortal evil, — or b) on the part of the act because of a circumstance which changes the species and adds grave malice specifically distinct; — or c) from coalescence, multiplication or aggravation of matter. And indeed:
1°) from erroneous conscience which judges or doubts to be mortal what is only venial;
2°) by reason of the last end, when the sinner makes his last end in venial sin, i.e. when he is prepared to sin mortally because of that sin which of itself is venial, e.g. to omit Mass to play excessively or to steal something small;
3°) by reason of an adjoined end, as if one utters a slight lie or a slightly dishonest word to fornicate, or commits a slight theft for homicide;
4°) from formal and perfect contempt of the precept or of the prescriber, by which man violates the precept precisely because it is a precept, whatever it be whether grave or light, — or because the superior as superior prescribes, whatever he prescribes1; 5°) by reason of grave scandal, as if you foresee that by a dishonest word you are to be an occasion of gravely sinning to another;
6°) by reason of the danger of neighbor falling into mortal sin, to which the sinner would expose himself without sufficient caution or necessity, e.g. conversation with a woman for a weak man: moreover, of what mortal sin he exposes himself to the danger is to be declared in confession;
7°) by reason of notable harm which from sin is foreseen to follow for neighbor, e.g. if a slight theft would place another in extreme necessity, or a quarrel would arise from too much loquacity;
8°) by reason of matter coalescing or multiplied, as is to be specially explained.
The seven former ways also hold for venial sin from its genus; the last only for venial sin from lightness of matter.
550. The rule for discerning whether venial sin from lightness of matter becomes mortal from aggravation and multiplication of matter is as follows: Several small matters can coalesce and are morally united into one grave, when they pertain to the same in number precept and to one transgression of the precept.
Thus minute thefts coalesce into one gravely unjust detention or damnification, likewise several small eatings, or omissions in the hours, on the same day taken together into one violation of the fast, or serious omission of the breviary; — on the contrary several small eatings or omissions on different days do not coalesce because they do not pertain to the same precept in number, nor do several light excesses in drink on the same day coalesce: since they do not consist in a permanent thing they do not pertain to one and the same transgression; they can however coalesce into one harm to health or family because in the notion of harm they are something permanent.
He who by several light transgressions arrives at grave matter, if he intended this from the beginning, commits one mortal sin; but if he did not intend it, he commits as many venial sins as there were light transgressions, the last excepted which is mortal because by it grave matter is completed: for by this act he wills the small matter inasmuch as it is united with others to compose grave matter.
Light transgressions following already completed grave matter, if they were intended from the beginning, constitute one mortal sin with the preceding ones but aggravate it externally; — but if they were not intended, they do not constitute a new mortal sin unless they pertain again to a new grave quantity: but if however they are considered as one thing with the preceding grave matter, they include mortal sin of joy or approval of it.