De visione Dei

Nicholas of Cusa

De visione Dei

Nicholas of Cusa (1401–1464)

De visione Dei sive de icona

De visione Dei, or De icona (On the Vision of God, 1453), addressed to the Benedictines of Tegernsee: seeing God through the icon that gazes on all. Latin transcribed from the 1514 Paris Opera; English translation new.


Epistola ad abbatem et fratres Tegernseos

Praefatio

Capitulum I: Perfectio apparentiae verificari de deo perfectissimo

La perfección de la apariencia, verificada acerca de Dios perfectísimo. En primer lugar juzgo que ha de suponerse: nada puede aparecer acerca de la mirada del icono de Dios que no se dé con mayor verdad en la verdadera mirada de Dios. Dios, en efecto, que es la cumbre misma de toda perfección y mayor de lo que puede pensarse —se dice theos por esto, porque todo lo contempla—, por lo cual, si la mirada pintada puede aparecer en la imagen contemplando a la vez todas y cada una de las cosas, como esto pertenece a la perfección de la mirada, no podrá convenir menos a la verdad con verdad lo que aparece del icono o de la apariencia. Pues si entre nosotros una mirada es más aguda que otra, y una apenas discierne lo cercano, mientras otra discierne lo distante, y una alcanza tarde su objeto, otra con celeridad, no hay duda de que la mirada absoluta, de la que procede toda mirada de los videntes, supera en acto toda agudeza, toda celeridad y toda virtud de todos los que ven en acto y de los que pueden llegar a ver. Pues si atendiere a la mirada abstracta que en la mente he absuelto de todos los ojos y órganos, y considerare cómo aquella mirada abstracta en su ser contraído, según que los videntes ven por medio de esa mirada, está referida al tiempo y a las regiones del mundo, a los objetos singulares y a las demás condiciones tales de la contracción, y que la mirada abstracta está igualmente abstraída y absuelta de estas condiciones, comprendo perfectamente que no pertenece a la esencia de la mirada el mirar a un objeto más que a otro, aunque acompañe a la mirada en el ser contraído el que, mientras mira a una cosa, no pueda mirar a otra o a todas absolutamente. Dios, en cambio, en cuanto es la verdadera mirada incontraída, no es menor de lo que del mirar abstracto puede concebirse por el intelecto, sino desproporcionadamente más perfecto. Por lo cual la apariencia de la mirada del icono menos puede alcanzar la cumbre de la excelencia de la mirada absoluta que el concepto. Que, por tanto, lo que aparece en aquella imagen se da excelentemente en la mirada absoluta no ha de dudarse.

Capitulum II: Visus absolutus complectitur omnes modos

Capitulum III: Quae de deo dicuntur realiter non differunt

Capitulum IV: Visio dei: prouidentia, gratia, et vita dicit aeterna

Capitulum V: O magna multitudo dulcedinis tuae

Capitulum VI: De visione faciali

Capitulum VII: Quis fructus facialis visionis

Capitulum VIII: Quomodo visio dei est amare

Capitulum IX: Quomodo est uniuersalis pariter et particularis

Capitulum X: Quomodo videtur deus ultra coincidentiam contradictoriorum

Capitulum XI: Quomodo videtur in deo successio sine successione

Capitulum XII: Ubi inuisibilis videtur, increatus creatur

Capitulum XIII: Deus videtur absoluta infinitas

Capitulum XIV: Quomodo deus omnia complicat sine alteritate

Capitulum XV: Quomodo actualis infinitas est unitas

Capitulum XVI: Nisi deus esset infinitus non esset finis desiderii

Capitulum XVII: Deus non nisi unitrinus videri perfecte potest

Capitulum XVIII: Nisi deus trinus esset non esset felicitas

Capitulum XIX: Quomodo IESUS est unio dei et hominis

Capitulum XX: Quomodo intelligitur IESUS copulatio

Capitulum XXI: Sine IESU non sit possibilis felicitas

Capitulum XXII: Quomodo IESUS videat et operatus sit

Capitulum XXIII: Quomodo IESUS mortuus fuit, unione cum vita manente

Capitulum XXIV: Quomodo IESUS sit verbum vitae

Capitulum XXV: Quomodo IESUS sit consummatio

↑ Top of work