Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan

Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan (1469–1534)

First published 1507

Cajetan's Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae offers an article-by-article exposition of Aquinas's Prima Pars. Its discussions of sacred doctrine, analogy, divine knowledge, and creation became important reference points in the later Thomist tradition. The present digital edition follows the Latin text of the Leonine edition and includes English and Spanish translations. Coverage is currently partial.

This work is being completed — add a section.


Praefatio ad Oliverium Carrafam

In Prooemium Summae Theologiae

Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit, et ad quae se extendat

Articulus I: Utrum sit necessarium, praeter philosophicas disciplinas, aliam doctrinam haberi

Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia

Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia

Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica

Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis

Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia

Articulus VII: Utrum deus sit subiectum huius scientiae

Articulus VIII: Utrum haec doctrina sit argumentativa

Articulus IX: Utrum sacra scriptura debeat uti metaphoris

Articulus X: Utrum sacra scriptura sub una littera habeat plures sensus

Quaestio II: De Deo, an Deus sit

Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum

Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile

Articulus III: Utrum Deus sit

Quaestio III: De Dei simplicitate

Articulus I: Utrum Deus sit corpus

Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae

Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia vel natura

Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse

Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo

Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia

Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex

Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat

Quaestio IV: De Dei perfectione

Articulus I: Utrum Deus sit perfectus

Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum

Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo

Quaestio V: De bono in communi

Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente

Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens

Articulus III: Utrum omne ens sit bonum

Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis

Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine

Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile

Quaestio VI: De bonitate Dei

Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat

Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum

Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum omnia sint bona bonitate divina

Quaestio VII: De infinitate Dei

Articulus I: Utrum Deus sit infinitus

Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam

Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem

Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem

Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus

Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus

Articulus II: Utrum Deus sit ubique

Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam

Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei

Quaestio IX: De Dei immutabilitate

Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis

Articulus II: Utrum esse immutabile sit Dei proprium

Quaestio X: De Dei aeternitate

Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio

Articulus II: Utrum Deus sit aeternus

Articulus III: Utrum esse aeternum sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum aeternitas differat a tempore

Articulus V: De differentia aevi et temporis

Articulus VI: Utrum sit unum aevum tantum

Quaestio XI: De unitate Dei

Articulus I: Utrum unum addat aliquid supra ens

Articulus II: Utrum unum et multa opponantur

Articulus III: Utrum Deus sit unus

Articulus IV: Utrum Deus sit maxime unus

Quaestio XII: Quomodo Deus a nobis cognoscatur

Articulus I: Utrum aliquis intellectus creatus possit Deum videre per essentiam

Articulus II: Utrum essentia Dei ab intellectu creato per aliquam similitudinem videatur

Articulus III: Utrum essentia Dei videri possit oculis corporalibus

Articulus IV: Utrum aliquis intellectus creatus per sua naturalia divinam essentiam videre possit

Articulus V: Utrum intellectus creatus ad videndum Dei essentiam aliquo creato lumine indigeat

Articulus VI: Utrum videntium essentiam Dei unus alio perfectius videat

Articulus VII: Utrum videntes Deum per essentiam ipsum comprehendant

Articulus VIII: Utrum videntes Deum per essentiam omnia in Deo videant

Articulus IX: Utrum ea quae videntur in Deo a videntibus divinam essentiam per aliquas similitudines videantur

Articulus X: Utrum videntes Deum per essentiam simul videant omnia quae in ipso vident

Articulus XI: Utrum aliquis in hac vita possit videre Deum per essentiam

Articulus XII: Utrum per rationem naturalem Deum in hac vita cognoscere possimus

Articulus XIII: Utrum per gratiam habeatur altior cognitio Dei quam ea quae habetur per rationem naturalem

Quaestio XIII: De nominibus Dei

Articulus I: Utrum aliquod nomen Deo conveniat

Articulus II: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo substantialiter

Articulus III: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo proprie

Articulus IV: Utrum nomina dicta de Deo sint nomina synonyma

Articulus V: Utrum ea quae de Deo dicuntur et creaturis, univoce dicantur de ipsis

Articulus VI: Utrum nomina per prius dicantur de creaturis quam de Deo

Articulus VII: Utrum nomina quae important relationem ad creaturas, dicantur de Deo ex tempore

Articulus VIII: Utrum hoc nomen *Deus* sit nomen naturae

Articulus IX: Utrum hoc nomen *Deus* sit communicabile

Articulus X: Utrum hoc nomen *Deus* univoce dicatur de Deo per participationem, secundum naturam, et secundum opinionem

Articulus XI: Utrum hoc nomen *qui est* sit maxime nomen Dei proprium

Articulus XII: Utrum propositiones affirmativae possint formari de Deo

Quaestio XIV: De scientia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit scientia

Articulus II: Utrum Deus intelligat se

Articulus III: Utrum Deus comprehendat seipsum

Articulus IV: Utrum ipsum intelligere Dei sit eius substantia

Articulus V: Utrum Deus cognoscat alia a se

Articulus VI: Utrum Deus cognoscat alia a se propria cognitione

Articulus VII: Utrum scientia Dei sit discursiva

Articulus VIII: Utrum scientia Dei sit causa rerum

Articulus IX: Utrum Deus habeat scientiam non entium

Articulus X: Utrum Deus cognoscat mala

Articulus XI: Utrum Deus cognoscat singularia

Articulus XII: Utrum Deus possit cognoscere infinita

Articulus XIII: Utrum scientia Dei sit futurorum contingentium

Articulus XIV: Utrum Deus cognoscat enuntiabilia

Articulus XV: Utrum scientia Dei sit variabilis

Articulus XVI: Utrum Deus de rebus habeat scientiam speculativam

Quaestio XV: De ideis

Articulus I: Utrum ideae sint

Articulus II: Utrum sint plures ideae

Articulus III: Utrum omnium quae cognoscit Deus, sint ideae

Quaestio XVI: De veritate

Articulus I: Utrum veritas sit tantum in intellectu

Articulus II: Utrum veritas sit in intellectu componente et dividente

Articulus III: Utrum verum et ens convertantur

Articulus IV: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam verum

Articulus V: Utrum Deus sit veritas

Articulus VI: Utrum sit una sola veritas, secundum quam omnia sunt vera

Articulus VII: Utrum veritas creata sit aeterna

Articulus VIII: Utrum veritas sit imutabilis

Quaestio XVII: De falsitate

Articulus I: Utrum falsitas sit in rebus

Articulus II: Utrum in sensu sit falsitas

Articulus III: Utrum falsitas sit in intellectu

Articulus IV: Utrum verum et falsum sint contraria

Quaestio XVIII: De vita Dei

Articulus I: Utrum omnium naturalium rerum sit vivere

Articulus II: Utrum vita sit quaedam operatio

Articulus III: Utrum Deo conveniat vita

Articulus IV: Utrum omnia sint vita in Deo

Quaestio XIX: De voluntate Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit voluntas

Articulus II: Utrum Deus velit alia a se

Articulus III: Utrum quidquid Deus vult, ex necessitate velit

Articulus IV: Utrum voluntas Dei sit causa rerum

Articulus V: Utrum voluntatis divinae sit assignare aliquam causam

Articulus VI: Utrum voluntas Dei semper impleatur

Articulus VII: Utrum voluntas Dei sit mutabilis

Articulus VIII: Utrum voluntas Dei necessitatem rebus volitis imponat

Articulus IX: Utrum voluntas Dei sit malorum

Articulus X: Utrum Deus habeat liberum arbitrium

Articulus XI: Utrum sit distinguenda in Deo voluntas signi

Articulus XII: Utrum convenienter circa divinam voluntatem ponantur quinque signa

Quaestio XX: De amore Dei

Articulus I: Utrum amor sit in Deo

Articulus II: Utrum Deus omnia amet

Articulus III: Utrum Deus aequaliter diligat omnia

Articulus IV: An Deus semper magis diligat meliora

Quaestio XXI: De iustitia et misericordia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit iustitia

Articulus II: Utrum iustitia Dei sit veritas

Articulus III: Utrum misericordia competat Deo

Articulus IV: Utrum in omnibus operibus Dei sit misericordia et iustitia

Quaestio XXII: De providentia Dei

Articulus I: Utrum providentia Deo conveniat

Articulus II: Utrum omnia sint subiecta divinae providentiae

Articulus III: Utrum Deus immediate omnibus provideat

Articulus IV: Utrum providentia rebus provisis necessitatem imponat

Quaestio XXIII: De praedestinatione

Articulus I: Utrum homines praedestinentur a Deo

Articulus II: Utrum praedestinatio aliquid ponat in praedestinato

Articulus III: Utrum Deus aliquem hominem reprobet

Articulus IV: Utrum praedestinati eligantur a Deo

Articulus V: Utrum praescientia meritorum sit causa praedestinationis

Articulus VI: Utrum praedestinatio sit certa

Articulus VII: Utrum numerus praedestinatorum sit certus

Articulus VIII: Utrum praedestinatio possit iuvari precibus sanctorum

Quaestio XXIV: De libro vitae

Articulus I: Utrum liber vitae sit idem quod praedestinatio

Articulus II: Utrum liber vitae sit solum respectu vitae gloriae praedestinatorum

Articulus III: Utrum aliquis deleatur de libro vitae

Quaestio XXV: De divina potentia

Articulus I: Utrum in Deo sit potentia

Articulus II: Utrum potentia Dei sit infinita

Articulus III: Utrum Deus sit omnipotens

Articulus IV: Utrum Deus possit facere quod praeterita non fuerint

Articulus V: Utrum Deus possit facere quae non facit

Articulus VI: Utrum Deus possit meliora facere ea quae facit

Quaestio XXVI: De divina beatitudine

Articulus I: Utrum beatitudo Deo competat

Articulus II: Utrum Deus dicatur beatus secundum intellectum

Articulus III: Utrum Deus sit beatitudo cuiuslibet beati

Articulus IV: Utrum in Dei beatitudine omnis beatitudo includatur

Quaestio XXVII: De processione divinarum personarum

Articulus I: Utrum processio sit in divinis

Articulus II: Utrum aliqua processio in divinis generatio DICI possit

Articulus III: Utrum sit in divinis alia processio a generatione verbi

Articulus IV: Utrum processio amoris in divinis sit generatio

Articulus V: Utrum sint plures processiones in divinis quam duae

Quaestio XXVIII: De relationibus divinis

Articulus I: Utrum in Deo sint aliquae relationes reales

Articulus II: Utrum relatio in Deo sit idem quod sua essentia

Articulus III: Utrum relationes quae sunt in Deo, realiter ab invicem distinguantur

Articulus IV: Utrum in Deo sint tantum quatuor relationes reales, scilicet paternitas, filiatio, spiratio et processio

Quaestio XXIX: De personis divinis

Articulus I: De definitione personae

Articulus II: Utrum persona sit idem quod hypostasis, subsistentia et essentia

Articulus III: Utrum nomen personae sit ponendum in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona significet relationem

El título es claro, y en el cuerpo se explicará más ampliamente. – En el cuerpo hace cuatro cosas: primero, insinúa la razón de la dificultad; segundo, refiere algunas opiniones; tercero, responde a la cuestión planteada; cuarto, a partir de la determinación expuesta salva de algún modo las opiniones antes mencionadas.

II. En cuanto a lo primero, asigna como causas de la dificultad dos condiciones opuestas halladas en este nombre: no significa en efecto, algo relativo, y sin embargo se pone en plural en los divinos. Pues esta es la condición de los relativos, que repugna a los absolutos; aquella atañe a los absolutos.

III. En cuanto a lo segundo, aduce tres opiniones. La primera dice que el nombre persona es equívoco. Y parece ser la opinión del Maestro, en la distinción veinticinco del Primer libro. Pero esta es refutada por causa y razón: porque se habría dado ocasión a la calumnia, etc. — La segunda sostiene que la esencia se significa en recto y la relación en oblicuo; la tercera, por el contrario, que la persona se significa así, como se expone con suficiente claridad en el texto.

IV. En cuanto al tercero, la conclusión que responde a la pregunta es: la Persona divina significa una relación según el modo de sustancia, es decir, la hipóstasis, en la naturaleza divina. – Esta conclusión, por parte del sujeto, incluye dos términos, a saber, persona, divina; por parte del predicado, en cambio, incluye tres términos, a saber, ly relación, ly según el modo de hipóstasis, y ly en la naturaleza divina: y respecto de cada uno de ellos se declara en el texto.

En cuanto al sujeto, se dice, primero, que es una cosa preguntar y hablar de la significación de persona, y otra de la significación de persona divina. – Segundo, que persona y persona divina se comportan como animal y hombre. – Y de aquí sigue, en tercer lugar, que ly persona divina se pone para circunlocuir el nombre incomplexo, como si pusiéramos animal racional en lugar de hombre. – Y así el título de la cuestión aparece más claro. Pues la cuestión trata de la significación, no de ly persona, cuando se predica de Dios (pues así se ha discutido en su distinción: en efecto, se predica persona comúnmente dicha), sino de la persona divina: a saber, si todo esto significa relación o esencia.

Por parte del predicado, la conclusión se manifiesta punto por punto. Y primero, que significa relación, así: la persona en común significa sustancia individual de naturaleza racional; luego, la persona de tal naturaleza significa lo distinto en esa naturaleza; luego, la persona divina significa relación de origen. La primera consecuencia se prueba: porque es de la razón del individuo la indistinción en sí mismo y la distinción respecto de los otros; y se explica en la persona humana. Pero la segunda consecuencia se prueba: porque la distinción en lo divino no existe sino por las relaciones de origen. – Luego se prueba que por modo de sustancia, es decir, hipóstasis, así: la relación en lo divino no es accidente, sino esencia divina; luego es subsistente, como aquella; luego, la paternidad divina es Dios Padre, como la deidad es Dios; luego, la persona divina significa relación subsistente; luego, por modo de hipóstasis. – Finalmente, en cuanto a ly en la naturaleza divina, se declara excluyendo la objeción tácita sobre la identidad de la naturaleza y la hipóstasis en lo divino. Y sostiene que, aunque el subsistente en la naturaleza divina sea idéntico a ella misma, con todo ello es compatible que la persona signifique una realidad subsistente, no por modo de naturaleza, sino por modo de sustancia, que es hipóstasis en esa naturaleza: porque se distinguen por razón.

V. En torno a esa partícula, relación, advierte que, como explica santo Tomás en las Cuestiones de Potentia, cuestión IX, artículo 4, que la persona divina significa relación puede entenderse de dos maneras: de un modo formalmente, de otro materialmente. Y quiere allí mismo que materialmente signifique tan solo la relación de origen; formalmente, en cambio, la hipóstasis de la naturaleza divina. Y mediante esta distinción se resuelven muchas objeciones.

Sin embargo, me parece que en este lugar, al examinar más profundamente la razón propia del sujeto, es decir, la persona divina, pretende que la persona divina incluye no solo materialmente (es decir, como aquello en lo que necesariamente se salva) sino también formalmente la relación divina, aunque no de manera determinada la paternidad o la filiación: pues la razón formal de la hipóstasis divina, según la verdad, es la relación de origen, si bien no esta o aquella. En señal de ello, nada aquí se resuelve por medio de aquella distinción; antes bien, la razón de todas las dificultades se explica por la diversidad entre el modo de significar y la cosa significada; a saber, porque la cosa significada es relativa, pero se significa absolutamente, a modo de hipóstasis.

VI. En torno a la prueba de aquella partícula, a modo de hipóstasis, adviértase que, aunque no es válida, A significa la relación subsistente, luego la significa como subsistente, tal como parece hacerse en el texto; sin embargo, sería válida si A significara por su razón propia, a modo de subsistente, aquello que significa. Y puesto que persona manifiestamente significa a modo de subsistente, para probar que significaría la relación a modo de subsistente no era necesario sino probar que se significaba la relación y que ella misma subsistía: y esto se hace con claridad en el texto.

VII. En torno a lo dicho a la vez, se presentan las objeciones de Escoto, de I, dist. XXIII y XXV. Pues argumenta que ni la relación, ni la sustancia primera o segunda, ni algo positivo quiditativo en las personas divinas, es significado por el nombre de persona en lo divino.

Y que no es relación, lo prueba: porque a aquello a lo que se dice relativo lo inferior, a lo mismo se dice relativo lo superior, aunque no primeramente; por tanto, si persona dijera relación, así como el Padre es padre del Hijo primeramente, también sería persona del Hijo no primeramente, lo cual es falso.

Que, sin embargo, nada positivo quiditativo hay en las personas, lo prueba: porque de los últimos distintivos y constitutivos de las personas no puede abstraerse nada común dicho de ellas en quid, pues son primero diversas; de otro modo podría preguntarse acerca de ellas en qué convienen y en qué difieren.

Pero que tampoco es la sustancia primera, lo prueba: porque lo subsistente es indiferente respecto de lo absoluto y de lo relativo.

VIII. A estas objeciones, hablando de la persona divina, de la cual parece hablar también Escoto, como se ve en el segundo motivo aducido, debe responderse brevemente, por la razón aducida en el texto, que ella significa la relación de origen en común, no a modo de relación, sino de hipóstasis. Y puesto que la relación de origen constitutiva de la persona divina, no solo en particular, como la paternidad, sino también según la razón de relación hipostática, se incluye quiditativamente en la razón de persona divina, por ejemplo, del Padre, del mismo modo que antes se incluía en la razón de lo inferior; y esa misma relación es la sustancia primera, o sea, la hipóstasis de la naturaleza divina; por eso sostenemos lo contrario de las tres objeciones presentadas por Escoto.

IX. Y a la primera objeción la respuesta se ve claramente en el texto mismo. Pues aquella premisa mayor no es verdadera cuando el relativo se significa a modo de absoluto, como ocurre en el caso propuesto; y por eso la inferencia no es válida.

A la segunda objeción se responde que es una cosa hablar de las cosas y otra de los conceptos. Pues aunque de las cosas, bajo conceptos última y distintivamente tomados, no puede abstraerse algo común dicho en quid de esos conceptos, fuera de los trascendentales; sin embargo, de las cosas mismas absolutamente consideradas, por más simples que sean, puede abstraerse algún predicado común unívoco a modo de género o de especie, y no solo a modo de propiedad. Ahora bien, no hay razón alguna en el asunto para que, si la persona divina significa algún predicado común dicho en quid de las personas divinas, ese predicado deba ser común a los constitutivos de las personas en cuanto a sus últimos conceptos, tomados abstracta y precisamente. Pues esa condición la supone aquel argumento, condición que no es necesario que sea verdadera, ni fue probada por él mismo.

A la tercera objeción, se niega que la razón de subsistente (entendiéndose «subsistente» según el modo de hipóstasis, tal como se expresa tanto en la definición de Boecio como en la de Ricardo), aplicada a lo divino, abstraiga de lo absoluto y de lo relativo. Antes bien, es relativa; aunque pueda ser concebida por nosotros absolutamente, como de hecho se significa con el nombre de persona divina. Y puesto que nada otra cosa es la primera sustancia en lo divino que semejante realidad relativa subsistente, etc., por eso persona divina, significando una realidad relativa de este tipo, significa la sustancia primera de la naturaleza divina; y significando la sustancia primera de la naturaleza divina, significa la relación de origen subsistente, etc.

X. En cuanto al cuarto, vuelve a las opiniones antes citadas. Y primero a la tercera, sobre la relación en recto y la naturaleza en oblicuo. Dice que esto se verifica de la relación, no en cuanto relación, sino en cuanto subsistente. Pues la relación puede tomarse de dos maneras: a saber, como relación, por ejemplo la paternidad, o aquello por lo cual algo se refiere a otra cosa; y como hipóstasis, o aquello que se entiende que denomina cuasi al relativo, como el "Padre" tomado sustantivamente.

Luego, en cuanto a la segunda opinión, sobre la esencia en recto y la relación en oblicuo. Y dice que esto se verifica de la esencia no formalmente, sino idénticamente, es decir, en cuanto se identifica con la hipóstasis; y de la relación en cuanto relación es.

Finalmente, respecto de la primera opinión, sobre la equivocidad y la acomodación. Y dice tres cosas: primero, que la significación fue en otro tiempo oculta; segundo, afirma la acomodación; tercero, que la causa de la acomodación no es el uso, como decía la primera opinión, sino la verdadera y propia significación del nombre.

Y así queda clara la solución de la dificultad planteada al comienzo del cuerpo del texto: pues el nombre "persona", en razón de la cosa significada, se pluraliza realmente en los divinos; pero, en razón del modo de significar, no se dice como relativo a otro.

Quaestio XXX: De pluralitate personarum in divinis

Articulus I: Utrum sit ponere plures personas in divinis

Articulus II: Utrum in Deo sint plures personae quam tres

Articulus III: Utrum termini numerales ponant aliquid in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona possit esse commune tribus personis

Quaestio XXXI: De his quae ad unitatem vel pluralitatem pertinent in divinis

Articulus I: Utrum sit Trinitas in divinis

Articulus II: Utrum Filius sit alius a patre

Articulus III: Utrum dictio exclusiva solus sit addenda termino essentiali in divinis

Articulus IV: Utrum dictio exclusiva possit adiungi termino personali

Quaestio XXXII: De divinarum personarum cognitione

Articulus I: Utrum Trinitas divinarum personarum possit per naturalem rationem cognosci

Articulus II: Utrum sint ponendae notiones in divinis

Articulus III: Utrum sint quinque notiones

Articulus IV: Utrum liceat contrarie opinari de notionibus

Quaestio XXXIII: De persona Patris

Articulus I: Utrum competat Patri esse principium

Articulus II: Utrum hoc nomen Pater sit nomen proprie divinae personae

Articulus III: Utrum hoc nomen Pater dicatur in divinis per prius secundum quod personaliter sumitur

Articulus IV: Utrum esse ingenitum sit Patri proprium

Quaestio XXXIV: De persona Filii

Articulus I: Utrum verbum in divinis sit nomen personale

Articulus II: Utrum verbum sit proprium nomen Filii

Articulus III: Utrum in nomine verbi importetur respectus ad creaturam

Quaestio XXXV: De imagine

Articulus I: Utrum imago in divinis dicatur personaliter

Articulus II: Utrum nomen imaginis sit proprium Filii

Quaestio XXXVI: De persona Spiritus Sancti

Articulus I: Utrum hoc nomen Spiritus Sanctus sit proprium nomen alicuius divinae personae

Articulus II: Utrum Spiritus Sanctus procedat a Filio

Articulus III: Utrum Spiritus Sanctus procedat a patre per Filium

Articulus IV: Utrum Pater et Filius sint unum principium Spiritus Sancti

Quaestio XXXVII: De nomine Spiritus Sancti quod est amor

Articulus I: Utrum amor sit proprium nomen Spiritus Sancti

Articulus II: Utrum Pater et Filius diligant se spiritu Sancto

Quaestio XXXVIII: De nomine Spiritus Sancti quod est donum

Articulus I: Utrum donum sit nomen personale

Articulus II: Utrum donum sit proprium nomen Spiritus Sancti

Quaestio XXXIX: De personis ad essentiam relatis

Articulus I: Utrum in divinis essentia sit idem quod persona

Articulus II: Utrum sit dicendum tres personas esse unius essentiae

Articulus III: Utrum nomina essentialia praedicentur singulariter de tribus personis

Articulus IV: Utrum nomina essentialia concreta possint supponere pro persona

Articulus V: Utrum nomina essentialia in abstracto significata possint supponere pro persona

Articulus VI: Utrum personae possint praedicari de nominibus essentialibus

Articulus VII: Utrum nomina essentialia sint approprianda personis

Articulus VIII: Utrum convenienter a sacris doctoribus sint essentialia personis attributa

Quaestio XL: De personis in comparatione ad relationes sive proprietates

Articulus I: Utrum relatio sit idem quod persona

Articulus II: Utrum personae distinguantur per relationes

Articulus III: Utrum, abstractis per intellectum relationibus a personis, adhuc remaneant hypostases

Articulus IV: Utrum actus notionales praeintelligantur proprietatibus

Quaestio XLI: De personis in comparatione ad actus notionales

Articulus I: Utrum actus notionales sint attribuendi personis

Articulus II: Utrum actus notionales sint voluntarii

Articulus III: Utrum actus notionales sint de aliquo

Articulus IV: Utrum in divinis sit potentia respectu actuum notionalium

Articulus V: Utrum potentia generandi significet relationem, et non essentiam

Articulus VI: Utrum actus notionalis ad plures personas terminari possit

Quaestio XLII: De aequalitate et similitudine divinarum personarum ad invicem

Articulus I: Utrum aequalitas locum habeat in divinis

Articulus II: Utrum persona procedens sit coaeterna suo principio, ut Filius Patri

Articulus III: Utrum in divinis personis sit ordo naturae

Articulus IV: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum magnitudinem

Articulus V: Utrum Filius sit in patre, et e converso

Articulus VI: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum potentiam

Quaestio XLIII: De missione divinarum personarum

Articulus I: Utrum alicui personae divinae conveniat mitti

Articulus II: Utrum missio sit aeterna, vel temporalis tantum

Articulus III: Utrum missio invisibilis divinae personae sit solum secundum donum gratiae gratum facientis

Articulus IV: Utrum Patri conveniat mitti

Articulus V: Utrum Filio conveniat invisibiliter mitti

Articulus VI: Utrum missio invisibilis fiat ad omnes qui sunt participes gratiae

Articulus VII: Utrum Spiritui Sancto conveniat visibiliter mitti

Articulus VIII: Utrum nulla persona divina mittatur nisi ab ea a qua procedit aeternaliter

Quaestio XLIV: De processione creaturarum a Deo, et de omnium entium prima causa

Articulus I: Utrum sit necessarium omne ens esse creatum a Deo

Articulus II: Utrum materia prima sit creata a Deo

Articulus III: Utrum causa exemplaris sit aliquid praeter Deum

Articulus IV: Utrum Deus sit causa finalis omnium

Quaestio XLV: De modo emanationis rerum a primo principio

Articulus I: Utrum creare sit ex nihilo aliquid facere

Articulus II: Utrum Deus possit aliquid creare

Articulus III: Utrum creatio sit aliquid in creatura

Articulus IV: Utrum creari sit proprium compositorum et subsistentium

Articulus V: Utrum solius Dei sit creare

Articulus VI: Utrum creare sit proprium alicuius personae

Articulus VII: Utrum in creaturis sit necesse inveniri vestigium Trinitatis

Articulus VIII: Utrum creatio admisceatur in operibus naturae et artis

Quaestio XLVI: De principio durationis rerum creatarum

Articulus I: Utrum universitas creaturarum semper fuerit

Articulus II: Utrum mundum incoepisse sit articulus fidei

Articulus III: Utrum creatio rerum fuerit in principio temporis

Quaestio XLVII: De distinctione rerum in communi

Articulus I: Utrum rerum multitudo et distinctio sit a Deo

Articulus II: Utrum inaequalitas rerum sit a Deo.

Articulus III: Utrum sit unus mundus tantum

Quaestio XLVIII: De distinctione rerum in speciali

Articulus I: Utrum malum sit natura quaedam

Articulus II: Utrum malum inveniatur in rebus

Articulus III: Utrum malum sit in bono sicut in subiecto

Articulus IV: Utrum malum corrumpat totum bonum

Articulus V: Utrum malum sufficienter dividatur per poenam et culpam

Articulus VI: Utrum habeat plus de ratione mali poena quam culpa

Quaestio XLIX: De causa mali

Articulus I: Utrum bonum possit esse causa mali

Articulus II: Utrum summum bonum, quod est Deus, sit causa mali

Articulus III: Utrum sit unum summum malum, quod sit causa omnis mali

Quaestio L: De substantia angelorum absolute

Articulus I: Utrum angelus sit omnino incorporeus

Articulus II: Utrum angelus sit compositus ex materia et forma

Articulus III: Utrum angeli sint in aliquo magno numero

Articulus IV: Utrum angeli differant specie

Articulus V: Utrum angeli sint incorruptibiles

Quaestio LI: De comparatione angelorum ad corpora

Articulus I: Utrum angeli habeant corpora naturaliter sibi unita

Articulus II: Utrum angeli assumant corpora

Articulus III: Utrum angeli in corporibus assumptis opera vitae exerceant

Quaestio LII: De comparatione angelorum ad loca

Articulus I: Utrum angelus sit in loco

Articulus II: Utrum angelus possit esse in pluribus locis simul

Articulus III: Utrum plures angeli possint simul esse in eodem loco

Quaestio LIII: De motu locali angelorum

Articulus I: Utrum angelus possit moveri localiter

Articulus II: Utrum angelus transeat per medium

Articulus III: Utrum motus angeli sit in instanti

Quaestio LIV: De cognitione angelorum

Articulus I: Utrum intelligere angeli sit eius substantia

Articulus II: Utrum intelligere angeli sit eius esse

Articulus III: Utrum potentia intellectiva angeli sit eius essentia

Articulus IV: Utrum in angelo sit intellectus agens et possibilis

Articulus V: Utrum in angelis sit sola intellectiva cognitio

↑ Top of work