Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan

Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan (1469–1534)

First published 1507

Cajetan's Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae offers an article-by-article exposition of Aquinas's Prima Pars. Its discussions of sacred doctrine, analogy, divine knowledge, and creation became important reference points in the later Thomist tradition. The present digital edition follows the Latin text of the Leonine edition and includes English and Spanish translations. Coverage is currently partial.

This work is being completed — add a section.


Praefatio ad Oliverium Carrafam

In Prooemium Summae Theologiae

Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit, et ad quae se extendat

Articulus I: Utrum sit necessarium, praeter philosophicas disciplinas, aliam doctrinam haberi

Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia

Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia

Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica

Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis

Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia

Articulus VII: Utrum deus sit subiectum huius scientiae

Articulus VIII: Utrum haec doctrina sit argumentativa

Articulus IX: Utrum sacra scriptura debeat uti metaphoris

Articulus X: Utrum sacra scriptura sub una littera habeat plures sensus

Quaestio II: De Deo, an Deus sit

Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum

Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile

Articulus III: Utrum Deus sit

Quaestio III: De Dei simplicitate

Articulus I: Utrum Deus sit corpus

Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae

Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia vel natura

Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse

Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo

Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia

Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex

Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat

Quaestio IV: De Dei perfectione

Articulus I: Utrum Deus sit perfectus

Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum

Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo

Quaestio V: De bono in communi

Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente

Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens

Articulus III: Utrum omne ens sit bonum

Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis

Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine

Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile

Quaestio VI: De bonitate Dei

Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat

Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum

Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum omnia sint bona bonitate divina

Quaestio VII: De infinitate Dei

Articulus I: Utrum Deus sit infinitus

Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam

Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem

Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem

Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus

Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus

Articulus II: Utrum Deus sit ubique

Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam

Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei

Quaestio IX: De Dei immutabilitate

Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis

Articulus II: Utrum esse immutabile sit Dei proprium

Quaestio X: De Dei aeternitate

Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio

Articulus II: Utrum Deus sit aeternus

Articulus III: Utrum esse aeternum sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum aeternitas differat a tempore

Articulus V: De differentia aevi et temporis

Articulus VI: Utrum sit unum aevum tantum

Quaestio XI: De unitate Dei

Articulus I: Utrum unum addat aliquid supra ens

Articulus II: Utrum unum et multa opponantur

Articulus III: Utrum Deus sit unus

Articulus IV: Utrum Deus sit maxime unus

Quaestio XII: Quomodo Deus a nobis cognoscatur

Articulus I: Utrum aliquis intellectus creatus possit Deum videre per essentiam

Articulus II: Utrum essentia Dei ab intellectu creato per aliquam similitudinem videatur

Articulus III: Utrum essentia Dei videri possit oculis corporalibus

Articulus IV: Utrum aliquis intellectus creatus per sua naturalia divinam essentiam videre possit

Articulus V: Utrum intellectus creatus ad videndum Dei essentiam aliquo creato lumine indigeat

Articulus VI: Utrum videntium essentiam Dei unus alio perfectius videat

Articulus VII: Utrum videntes Deum per essentiam ipsum comprehendant

Articulus VIII: Utrum videntes Deum per essentiam omnia in Deo videant

Articulus IX: Utrum ea quae videntur in Deo a videntibus divinam essentiam per aliquas similitudines videantur

Articulus X: Utrum videntes Deum per essentiam simul videant omnia quae in ipso vident

Articulus XI: Utrum aliquis in hac vita possit videre Deum per essentiam

Articulus XII: Utrum per rationem naturalem Deum in hac vita cognoscere possimus

Articulus XIII: Utrum per gratiam habeatur altior cognitio Dei quam ea quae habetur per rationem naturalem

Quaestio XIII: De nominibus Dei

Articulus I: Utrum aliquod nomen Deo conveniat

Articulus II: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo substantialiter

Articulus III: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo proprie

Articulus IV: Utrum nomina dicta de Deo sint nomina synonyma

Articulus V: Utrum ea quae de Deo dicuntur et creaturis, univoce dicantur de ipsis

Articulus VI: Utrum nomina per prius dicantur de creaturis quam de Deo

Articulus VII: Utrum nomina quae important relationem ad creaturas, dicantur de Deo ex tempore

Articulus VIII: Utrum hoc nomen *Deus* sit nomen naturae

Articulus IX: Utrum hoc nomen *Deus* sit communicabile

Articulus X: Utrum hoc nomen *Deus* univoce dicatur de Deo per participationem, secundum naturam, et secundum opinionem

Articulus XI: Utrum hoc nomen *qui est* sit maxime nomen Dei proprium

Articulus XII: Utrum propositiones affirmativae possint formari de Deo

Quaestio XIV: De scientia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit scientia

Articulus II: Utrum Deus intelligat se

Articulus III: Utrum Deus comprehendat seipsum

Articulus IV: Utrum ipsum intelligere Dei sit eius substantia

Articulus V: Utrum Deus cognoscat alia a se

Articulus VI: Utrum Deus cognoscat alia a se propria cognitione

Articulus VII: Utrum scientia Dei sit discursiva

Articulus VIII: Utrum scientia Dei sit causa rerum

Articulus IX: Utrum Deus habeat scientiam non entium

Articulus X: Utrum Deus cognoscat mala

Articulus XI: Utrum Deus cognoscat singularia

Articulus XII: Utrum Deus possit cognoscere infinita

Articulus XIII: Utrum scientia Dei sit futurorum contingentium

Articulus XIV: Utrum Deus cognoscat enuntiabilia

Articulus XV: Utrum scientia Dei sit variabilis

Articulus XVI: Utrum Deus de rebus habeat scientiam speculativam

Quaestio XV: De ideis

Articulus I: Utrum ideae sint

Articulus II: Utrum sint plures ideae

Articulus III: Utrum omnium quae cognoscit Deus, sint ideae

Quaestio XVI: De veritate

Articulus I: Utrum veritas sit tantum in intellectu

Articulus II: Utrum veritas sit in intellectu componente et dividente

Articulus III: Utrum verum et ens convertantur

Articulus IV: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam verum

Articulus V: Utrum Deus sit veritas

Articulus VI: Utrum sit una sola veritas, secundum quam omnia sunt vera

Articulus VII: Utrum veritas creata sit aeterna

Articulus VIII: Utrum veritas sit imutabilis

Quaestio XVII: De falsitate

Articulus I: Utrum falsitas sit in rebus

Articulus II: Utrum in sensu sit falsitas

Articulus III: Utrum falsitas sit in intellectu

Articulus IV: Utrum verum et falsum sint contraria

Quaestio XVIII: De vita Dei

Articulus I: Utrum omnium naturalium rerum sit vivere

Articulus II: Utrum vita sit quaedam operatio

Articulus III: Utrum Deo conveniat vita

Articulus IV: Utrum omnia sint vita in Deo

Quaestio XIX: De voluntate Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit voluntas

Articulus II: Utrum Deus velit alia a se

Articulus III: Utrum quidquid Deus vult, ex necessitate velit

Articulus IV: Utrum voluntas Dei sit causa rerum

Articulus V: Utrum voluntatis divinae sit assignare aliquam causam

Articulus VI: Utrum voluntas Dei semper impleatur

Articulus VII: Utrum voluntas Dei sit mutabilis

Articulus VIII: Utrum voluntas Dei necessitatem rebus volitis imponat

Articulus IX: Utrum voluntas Dei sit malorum

Articulus X: Utrum Deus habeat liberum arbitrium

Articulus XI: Utrum sit distinguenda in Deo voluntas signi

Articulus XII: Utrum convenienter circa divinam voluntatem ponantur quinque signa

Quaestio XX: De amore Dei

Articulus I: Utrum amor sit in Deo

Articulus II: Utrum Deus omnia amet

Articulus III: Utrum Deus aequaliter diligat omnia

Articulus IV: An Deus semper magis diligat meliora

Quaestio XXI: De iustitia et misericordia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit iustitia

Articulus II: Utrum iustitia Dei sit veritas

Articulus III: Utrum misericordia competat Deo

Articulus IV: Utrum in omnibus operibus Dei sit misericordia et iustitia

Quaestio XXII: De providentia Dei

Articulus I: Utrum providentia Deo conveniat

Articulus II: Utrum omnia sint subiecta divinae providentiae

Articulus III: Utrum Deus immediate omnibus provideat

Articulus IV: Utrum providentia rebus provisis necessitatem imponat

Quaestio XXIII: De praedestinatione

Articulus I: Utrum homines praedestinentur a Deo

Articulus II: Utrum praedestinatio aliquid ponat in praedestinato

Articulus III: Utrum Deus aliquem hominem reprobet

Articulus IV: Utrum praedestinati eligantur a Deo

Articulus V: Utrum praescientia meritorum sit causa praedestinationis

Articulus VI: Utrum praedestinatio sit certa

Articulus VII: Utrum numerus praedestinatorum sit certus

Articulus VIII: Utrum praedestinatio possit iuvari precibus sanctorum

Quaestio XXIV: De libro vitae

Articulus I: Utrum liber vitae sit idem quod praedestinatio

Articulus II: Utrum liber vitae sit solum respectu vitae gloriae praedestinatorum

Articulus III: Utrum aliquis deleatur de libro vitae

Quaestio XXV: De divina potentia

Articulus I: Utrum in Deo sit potentia

Articulus II: Utrum potentia Dei sit infinita

Articulus III: Utrum Deus sit omnipotens

Articulus IV: Utrum Deus possit facere quod praeterita non fuerint

Articulus V: Utrum Deus possit facere quae non facit

Articulus VI: Utrum Deus possit meliora facere ea quae facit

Quaestio XXVI: De divina beatitudine

Articulus I: Utrum beatitudo Deo competat

Articulus II: Utrum Deus dicatur beatus secundum intellectum

Articulus III: Utrum Deus sit beatitudo cuiuslibet beati

Articulus IV: Utrum in Dei beatitudine omnis beatitudo includatur

Quaestio XXVII: De processione divinarum personarum

Articulus I: Utrum processio sit in divinis

Articulus II: Utrum aliqua processio in divinis generatio DICI possit

Articulus III: Utrum sit in divinis alia processio a generatione verbi

Articulus IV: Utrum processio amoris in divinis sit generatio

Articulus V: Utrum sint plures processiones in divinis quam duae

Quaestio XXVIII: De relationibus divinis

Articulus I: Utrum in Deo sint aliquae relationes reales

In the title, what "real" (ly reales) signifies is clear. But why it is added will be stated in the body of the text: namely, because not all relations are real. "That they are in God" (ly sint in Deo) signifies the mode of being (essendi) in God formally. And since it is asked in the plural number, it is also intimated that he intends to ask whether there are several real relations in God, and that the question concerns relations ad intra: for relations ad extra and those treated above have already been discussed, and they would belong more to God with respect to other things than to God in himself according to himself, which is the way we now speak of him.

II. In the body he does three things: first, he proposes the responsive conclusion; second, he treats that term real; third, he proves the conclusion.

As to the first point, the responsive conclusion to the question is affirmative: Certain relations are really present in the divine persons.

III. As to the second point, the reason is given why "reality" is added above relation; and what a real respect is, and what one of reason. The reason for the first is the difference between relation and the other genera: for all things of the other genera are according to the thing itself; but of relation some are according to reason only, and some according to the thing itself. – And this difference arises from another, namely that the others, by their proper notion, signify something inhering in a subject; whereas relation, by its proper notion, signifies only a respect to another.

IV. Concerning these statements, there are many doubts. First, concerning the first difference, on the side of either extreme. On the side, indeed, of relation, thus. Relation, insofar as it is one genus distinct from the other genera, according to its own formal ratio, is a real being: since it is a part, member, or mode of real being divided into the ten genera. Therefore it is false that this is singular in the genus relation, that some things are found according to reason. – And if it were said that here we are not speaking of relation insofar as it is one genus, but insofar as it is a certain analogate common to all relatives: this response is refuted by the text itself, which distinguishes relation from the other genera. For what is distinct from the genera is evidently one of the genera.

On the side of the remaining genera, however, there is doubt: since in all of them something seems to be found according to the thing, and something according to the concept. For the rose understood is a substance according to the concept; and likewise the abstracted triangle; and so with the others. Therefore it is not proper to relation to have something according to the thing, and something according to the concept. – In the genus of quantity, too, species are found in both ways: real ones indeed, as body; but ones of reason formally, as time, at least according to St. Thomas. Therefore.

V. Concerning the second difference, a doubt likewise arises on both sides. On the side of relation, it is similar to what was said above : because the genus relation does not signify only the "toward" by its proper account, but toward something real; otherwise a part of real being would not be formally such.

On the part of the other genera, however: since action, according to its proper meaning, does not signify something inhering in a subject, as St. Thomas also attests elsewhere, namely in Questions on the Power of God De Potentia, question VII, article 2. Therefore not every other genus of accident signifies, according to its proper meaning, something inhering in a subject.

VI. To these doubts, answering in reverse order, so that we may begin from the root, it must be said that toward something, or relation, according to its proper concept is nothing other than that by which it is first distinguished from all else. This, however, is neither being an entity, nor being an accident or inherent thing, nor being a real what, since all of these are common: rather it is being toward another, which the simple expression best signifies by the term toward. And therefore, whenever we speak of toward something, or of relation, according to its proper concept, we are speaking of "toward." And since many relations are real, many are of reason only, and each has its own toward; it follows that toward, insofar as it is "toward," need be neither a real entity nor an entity of reason, but may indifferently be either. Nor is it unfitting that something thus abstracted from the real should be modified, in respect of a certain part of itself, toward the difference of real being. And since in that part the term toward is included formally as its distinctive property, though modified, therefore also, when speaking of real relations formally according to that which is proper to them, whereby they are distinguished from the rest of the genus of things, one can understand it of toward insofar as it is "toward." And thus it is clear that it makes no difference sometimes to speak of toward something and of real toward something, namely when we speak of them according to that simple condition which is proper to them: for it must be interpreted in both places as toward; for this alone among simple things is proper to itself, as is evident from the matter itself.

VII. And by this the answer is clear both to the first and to the second doubt concerning the ad aliquid. And the reason is evident why it is said that relations, according to their proper intelligible content, posit nothing in the relative, etc. For all these things, insofar as they proceed from the reason of the ad ut sic, are true; although from such an ad, say a real one, they would be false. And therefore one must speak cautiously. For one must speak in one way of the species, and universally of relations that are necessarily real by their proper intelligible contents, such as paternity and filiation, and others of this kind; and in another way of relations absolutely: for these signify only an ad aliquid, whereas those signify an ad aliquid that is real.

VIII. To the objection from the side of the other genera in the second doubt, it is said that the text does not compare ad aliquid to all the other genera in the second division, but to the absolute genera, namely quantity and quality, which alone are expressed in the text. That this is the mind of St. Thomas is attested by his words in I, dist. XXVI, qu. II, art. 1, where he expressly explains all the other absolute forms in this division. And therefore, if action is an absolute form (whatever may be said about its mode of signifying, of which the Author speaks in the Quaestiones de Potentia), on the part of the thing it exists and has that it be signified as inhering. But if it is a respective form, nothing stands in the way of our proposal.

It could nevertheless be said, if the extension to other genera is granted, that by ly inhaerens is understood, not what the word inhaerens formally signifies, but every mode of being which, by its formal account, signifies having esse in the order of real things. And in this way all the other genera besides ad aliquid are included, even substance; indeed also the remaining beings, whether within a genus or outside any genus. That this is the meaning of the text can be gathered from the fact that neither the proper account of quality nor that of quantity consists in inesse, since inesse is common to all the genera of accident; rather it consists in a certain mode of inessing, yet such a one that it posits something in the order of real things by what is proper and peculiar to it alone. The opposite of this the text was intending to show in the case of relation.

IX. To the first doubt concerning the other genera, it is said that it proceeds from a bad understanding of the assigned difference. For relation is, so to speak, a certain essence, to whose subjective parts it is repugnant to have being in the nature of things, and they claim for themselves being of reason only; but to certain others it belongs to have being in the nature of things. And again, relation is such a being that the addition of being in reason is not a diminishing condition, as in other things. For a rose according to reason is not a rose; nor is Homer in opinion Homer; but a relation in reason is a true relation. And again, relation is not a being of nature in one respect and of reason in another, say completively: but sometimes it is simply a being of reason.

And by this the response to the objections is clear. For time, and things like it, depend on reason only in a completive way. Nor is the rose or the triangle, according to its esse of reason, a true rose or a true triangle. Nor is the distinction of the rose in its esse of nature and its esse of reason a distinction of different quiddities, one of which would be a real being and the other a being of reason, as we said could happen in the case of relation; rather, it is a distinction of one and the same thing according to diverse modes of being, namely simply or in a certain respect.

X. What, however, a real relation is, and what a relation of reason is explained by distinguishing that a relation sometimes exists in the natures of things themselves, and sometimes only in the apprehension of the mind. The former indeed occurs when two things have an inclination or order toward one another, as is clear in the case of a heavy body and the place below; the latter, however, when the mind confers one upon the other, as is shown in species and genus.

XI. Note two things here. First, the text is to be interpreted as concerning real mutual relations (since it is of these that we are speaking), and of the fundamental order or inclination fundamentali, as was explained at qu. XIII – Second, by the name rationis conferentis is to be understood the intellect understanding one thing in comparison with another in any way whatever, so that the doctrine may be universal. In how many ways this can happen, you have in I Sent., dist. XXVI, qu. II, art. 1, and Qq. de Potentia, qu. VII, art. 11.

XII. Concerning this part a doubt arises from distinction XLV of the First Book of Scotus himself, who held that not every relation of reason is from the intellect, but that some are from the will, and some from the imagination. And he proves this by the following argument. Every power capable of having an act concerning an object existing not as existing, and of comparing that object to another to which it is not compared by the nature of the thing, can cause in the object, as it is an object, a relation of it to the other; but the will is of this kind, since it can use God with respect to a creature, and similarly in other cases: therefore it can cause such a relation. Then further: such a relation, it is agreed, is not real; therefore it is a relation of reason, yet not through the work of the intellect.

XIII. To this, from Books V and VI of the Metaphysics, it must be said that since being (ens) is not found as distinct and treated except in being in itself, divided into the ten genera, and being by accident, discussed in Book VI of the Metaphysics, and true being, begun in Book V and determined in Book VI; fiction seems to posit another mode of being. Aristotle himself thought that being was sufficiently determined in the soul, when he determined concerning true being. Hence such relations have no other actual being (esse) than because the proposition about them is true.

It must be distinguished, however, that a relation of reason can be considered in two ways. In one way, according to its being: and thus it has being only in being understood. In another way, according to its proximate cause, or foundation: and thus it is caused both by the will and by the imagination. Indeed, even by exterior sight: for sight, by attaining color, causes in it the relation of the seen to the seer. And likewise the right side of an animal causes the relation of rightness in the column. And yet these relations are not actual except when they are understood. Hence, since the will of itself, considered as distinct from reason, and likewise any other power, cause a relation in the object in this way—because they do not cause otherwise than if they were natural causes which, acting upon a disposed patient, etc., would bring it about that a real relation resulted—they also, in this way, bring it about that a relation of reason results, whenever an ens rationis is capable of being. But this, since it consists in being understood, is never actual unless it is understood: for with the aforementioned foundations preexisting, it exists as it were habitually. Therefore Scotus's major premise, understood concerning causality and relation of reason according to actual being, is false; but true according to fundamental being. And on this account the text says that a respect of this kind is in the mere apprehension of reason.

XIV. That the third, the proposed conclusion is proved as follows. Whenever something proceeds from a principle of the same nature, both are of the same order, and consequently they have real respects toward one another: but the processions in God are in the identity of nature: therefore the relations according to the divine processions are real, which was the point intended. – All things are clear from what has been said.

XV. In response to the first, note, newly, that, because predication is founded upon being-in (inesse), by the same reason by which a relation, from its proper notion, does not inhere, and yet according to the reality of things sometimes does inhere, it is also said that it is not predicated, and yet it is predicated in this way, namely, in the manner of an ordering toward another.

XVI. In response to the second, you have it that the relation of specific or generic identity is a mutual real relation, from that word, "It is otherwise, however" etc. And even if this were not said, it could be proven by reason. For two humanities are no less alike in nature than two whitenesses: but the relation of specific similarity between two white things is real: therefore also between two men, etc. And this is very much to be noted and attended to, when one treats of the foundation of a relation, or of the distinction of a relation from its foundation. For you have from this both that a relation is founded immediately in substance, and that it is really distinct from its foundation: since it is established, according to St. Thomas, that relations of this kind are accidents, placed in the category of Relation.

Nor does the first statement meet any objection from the fact that elsewhere it is said that a relation must be founded in substance through the mediation of the other genera, on account of its weakness. For this is to be understood not really, but formally. For similarity is a relation said to be founded upon quantity, because one founds it, as is clear in V Metaphysics; and yet it is evident that, in reality, qualities, and universally forms of the same character, found it—under the aspect, however, of one, insofar as one makes the same in substance, equal in quantity, similar in quality. – But how the remaining statements are consonant with what was said must be examined later.

Articulus II: Utrum relatio in Deo sit idem quod sua essentia

Articulus III: Utrum relationes quae sunt in Deo, realiter ab invicem distinguantur

Articulus IV: Utrum in Deo sint tantum quatuor relationes reales, scilicet paternitas, filiatio, spiratio et processio

Quaestio XXIX: De personis divinis

Articulus I: De definitione personae

Articulus II: Utrum persona sit idem quod hypostasis, subsistentia et essentia

Articulus III: Utrum nomen personae sit ponendum in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona significet relationem

Quaestio XXX: De pluralitate personarum in divinis

Articulus I: Utrum sit ponere plures personas in divinis

Articulus II: Utrum in Deo sint plures personae quam tres

Articulus III: Utrum termini numerales ponant aliquid in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona possit esse commune tribus personis

Quaestio XXXI: De his quae ad unitatem vel pluralitatem pertinent in divinis

Articulus I: Utrum sit Trinitas in divinis

Articulus II: Utrum Filius sit alius a patre

Articulus III: Utrum dictio exclusiva solus sit addenda termino essentiali in divinis

Articulus IV: Utrum dictio exclusiva possit adiungi termino personali

Quaestio XXXII: De divinarum personarum cognitione

Articulus I: Utrum Trinitas divinarum personarum possit per naturalem rationem cognosci

Articulus II: Utrum sint ponendae notiones in divinis

Articulus III: Utrum sint quinque notiones

Articulus IV: Utrum liceat contrarie opinari de notionibus

Quaestio XXXIII: De persona Patris

Articulus I: Utrum competat Patri esse principium

Articulus II: Utrum hoc nomen Pater sit nomen proprie divinae personae

Articulus III: Utrum hoc nomen Pater dicatur in divinis per prius secundum quod personaliter sumitur

Articulus IV: Utrum esse ingenitum sit Patri proprium

Quaestio XXXIV: De persona Filii

Articulus I: Utrum verbum in divinis sit nomen personale

Articulus II: Utrum verbum sit proprium nomen Filii

Articulus III: Utrum in nomine verbi importetur respectus ad creaturam

Quaestio XXXV: De imagine

Articulus I: Utrum imago in divinis dicatur personaliter

Articulus II: Utrum nomen imaginis sit proprium Filii

Quaestio XXXVI: De persona Spiritus Sancti

Articulus I: Utrum hoc nomen Spiritus Sanctus sit proprium nomen alicuius divinae personae

Articulus II: Utrum Spiritus Sanctus procedat a Filio

Articulus III: Utrum Spiritus Sanctus procedat a patre per Filium

Articulus IV: Utrum Pater et Filius sint unum principium Spiritus Sancti

Quaestio XXXVII: De nomine Spiritus Sancti quod est amor

Articulus I: Utrum amor sit proprium nomen Spiritus Sancti

Articulus II: Utrum Pater et Filius diligant se spiritu Sancto

Quaestio XXXVIII: De nomine Spiritus Sancti quod est donum

Articulus I: Utrum donum sit nomen personale

Articulus II: Utrum donum sit proprium nomen Spiritus Sancti

Quaestio XXXIX: De personis ad essentiam relatis

Articulus I: Utrum in divinis essentia sit idem quod persona

Articulus II: Utrum sit dicendum tres personas esse unius essentiae

Articulus III: Utrum nomina essentialia praedicentur singulariter de tribus personis

Articulus IV: Utrum nomina essentialia concreta possint supponere pro persona

Articulus V: Utrum nomina essentialia in abstracto significata possint supponere pro persona

Articulus VI: Utrum personae possint praedicari de nominibus essentialibus

Articulus VII: Utrum nomina essentialia sint approprianda personis

Articulus VIII: Utrum convenienter a sacris doctoribus sint essentialia personis attributa

Quaestio XL: De personis in comparatione ad relationes sive proprietates

Articulus I: Utrum relatio sit idem quod persona

Articulus II: Utrum personae distinguantur per relationes

Articulus III: Utrum, abstractis per intellectum relationibus a personis, adhuc remaneant hypostases

Articulus IV: Utrum actus notionales praeintelligantur proprietatibus

Quaestio XLI: De personis in comparatione ad actus notionales

Articulus I: Utrum actus notionales sint attribuendi personis

Articulus II: Utrum actus notionales sint voluntarii

Articulus III: Utrum actus notionales sint de aliquo

Articulus IV: Utrum in divinis sit potentia respectu actuum notionalium

Articulus V: Utrum potentia generandi significet relationem, et non essentiam

Articulus VI: Utrum actus notionalis ad plures personas terminari possit

Quaestio XLII: De aequalitate et similitudine divinarum personarum ad invicem

Articulus I: Utrum aequalitas locum habeat in divinis

Articulus II: Utrum persona procedens sit coaeterna suo principio, ut Filius Patri

Articulus III: Utrum in divinis personis sit ordo naturae

Articulus IV: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum magnitudinem

Articulus V: Utrum Filius sit in patre, et e converso

Articulus VI: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum potentiam

Quaestio XLIII: De missione divinarum personarum

Articulus I: Utrum alicui personae divinae conveniat mitti

Articulus II: Utrum missio sit aeterna, vel temporalis tantum

Articulus III: Utrum missio invisibilis divinae personae sit solum secundum donum gratiae gratum facientis

Articulus IV: Utrum Patri conveniat mitti

Articulus V: Utrum Filio conveniat invisibiliter mitti

Articulus VI: Utrum missio invisibilis fiat ad omnes qui sunt participes gratiae

Articulus VII: Utrum Spiritui Sancto conveniat visibiliter mitti

Articulus VIII: Utrum nulla persona divina mittatur nisi ab ea a qua procedit aeternaliter

Quaestio XLIV: De processione creaturarum a Deo, et de omnium entium prima causa

Articulus I: Utrum sit necessarium omne ens esse creatum a Deo

Articulus II: Utrum materia prima sit creata a Deo

Articulus III: Utrum causa exemplaris sit aliquid praeter Deum

Articulus IV: Utrum Deus sit causa finalis omnium

Quaestio XLV: De modo emanationis rerum a primo principio

Articulus I: Utrum creare sit ex nihilo aliquid facere

Articulus II: Utrum Deus possit aliquid creare

Articulus III: Utrum creatio sit aliquid in creatura

Articulus IV: Utrum creari sit proprium compositorum et subsistentium

Articulus V: Utrum solius Dei sit creare

Articulus VI: Utrum creare sit proprium alicuius personae

Articulus VII: Utrum in creaturis sit necesse inveniri vestigium Trinitatis

Articulus VIII: Utrum creatio admisceatur in operibus naturae et artis

Quaestio XLVI: De principio durationis rerum creatarum

Articulus I: Utrum universitas creaturarum semper fuerit

Articulus II: Utrum mundum incoepisse sit articulus fidei

Articulus III: Utrum creatio rerum fuerit in principio temporis

Quaestio XLVII: De distinctione rerum in communi

Articulus I: Utrum rerum multitudo et distinctio sit a Deo

Articulus II: Utrum inaequalitas rerum sit a Deo.

Articulus III: Utrum sit unus mundus tantum

Quaestio XLVIII: De distinctione rerum in speciali

Articulus I: Utrum malum sit natura quaedam

Articulus II: Utrum malum inveniatur in rebus

Articulus III: Utrum malum sit in bono sicut in subiecto

Articulus IV: Utrum malum corrumpat totum bonum

Articulus V: Utrum malum sufficienter dividatur per poenam et culpam

Articulus VI: Utrum habeat plus de ratione mali poena quam culpa

Quaestio XLIX: De causa mali

Articulus I: Utrum bonum possit esse causa mali

Articulus II: Utrum summum bonum, quod est Deus, sit causa mali

Articulus III: Utrum sit unum summum malum, quod sit causa omnis mali

Quaestio L: De substantia angelorum absolute

Articulus I: Utrum angelus sit omnino incorporeus

Articulus II: Utrum angelus sit compositus ex materia et forma

Articulus III: Utrum angeli sint in aliquo magno numero

Articulus IV: Utrum angeli differant specie

Articulus V: Utrum angeli sint incorruptibiles

Quaestio LI: De comparatione angelorum ad corpora

Articulus I: Utrum angeli habeant corpora naturaliter sibi unita

Articulus II: Utrum angeli assumant corpora

Articulus III: Utrum angeli in corporibus assumptis opera vitae exerceant

Quaestio LII: De comparatione angelorum ad loca

Articulus I: Utrum angelus sit in loco

Articulus II: Utrum angelus possit esse in pluribus locis simul

Articulus III: Utrum plures angeli possint simul esse in eodem loco

Quaestio LIII: De motu locali angelorum

Articulus I: Utrum angelus possit moveri localiter

Articulus II: Utrum angelus transeat per medium

Articulus III: Utrum motus angeli sit in instanti

Quaestio LIV: De cognitione angelorum

Articulus I: Utrum intelligere angeli sit eius substantia

Articulus II: Utrum intelligere angeli sit eius esse

Articulus III: Utrum potentia intellectiva angeli sit eius essentia

Articulus IV: Utrum in angelo sit intellectus agens et possibilis

Articulus V: Utrum in angelis sit sola intellectiva cognitio

↑ Top of work