Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan

Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan (1469–1534)

First published 1507

Cajetan's Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae offers an article-by-article exposition of Aquinas's Prima Pars. Its discussions of sacred doctrine, analogy, divine knowledge, and creation became important reference points in the later Thomist tradition. The present digital edition follows the Latin text of the Leonine edition and includes English and Spanish translations. Coverage is currently partial.

This work is being completed — add a section.


Praefatio ad Oliverium Carrafam

In Prooemium Summae Theologiae

Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit, et ad quae se extendat

Articulus I: Utrum sit necessarium, praeter philosophicas disciplinas, aliam doctrinam haberi

Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia

Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia

Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica

Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis

Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia

Articulus VII: Utrum deus sit subiectum huius scientiae

Articulus VIII: Utrum haec doctrina sit argumentativa

Articulus IX: Utrum sacra scriptura debeat uti metaphoris

Articulus X: Utrum sacra scriptura sub una littera habeat plures sensus

Quaestio II: De Deo, an Deus sit

Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum

Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile

Articulus III: Utrum Deus sit

Quaestio III: De Dei simplicitate

Articulus I: Utrum Deus sit corpus

Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae

Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia vel natura

Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse

Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo

Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia

Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex

Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat

Quaestio IV: De Dei perfectione

Articulus I: Utrum Deus sit perfectus

Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum

Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo

Quaestio V: De bono in communi

Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente

Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens

Articulus III: Utrum omne ens sit bonum

Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis

Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine

Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile

Quaestio VI: De bonitate Dei

Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat

Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum

Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum omnia sint bona bonitate divina

Quaestio VII: De infinitate Dei

Articulus I: Utrum Deus sit infinitus

Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam

Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem

Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem

Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus

Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus

Articulus II: Utrum Deus sit ubique

Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam

Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei

Quaestio IX: De Dei immutabilitate

Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis

Articulus II: Utrum esse immutabile sit Dei proprium

Quaestio X: De Dei aeternitate

Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio

Articulus II: Utrum Deus sit aeternus

Articulus III: Utrum esse aeternum sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum aeternitas differat a tempore

Articulus V: De differentia aevi et temporis

Articulus VI: Utrum sit unum aevum tantum

Quaestio XI: De unitate Dei

Articulus I: Utrum unum addat aliquid supra ens

Articulus II: Utrum unum et multa opponantur

Articulus III: Utrum Deus sit unus

Articulus IV: Utrum Deus sit maxime unus

Quaestio XII: Quomodo Deus a nobis cognoscatur

Articulus I: Utrum aliquis intellectus creatus possit Deum videre per essentiam

Articulus II: Utrum essentia Dei ab intellectu creato per aliquam similitudinem videatur

Articulus III: Utrum essentia Dei videri possit oculis corporalibus

Articulus IV: Utrum aliquis intellectus creatus per sua naturalia divinam essentiam videre possit

Articulus V: Utrum intellectus creatus ad videndum Dei essentiam aliquo creato lumine indigeat

Articulus VI: Utrum videntium essentiam Dei unus alio perfectius videat

Articulus VII: Utrum videntes Deum per essentiam ipsum comprehendant

Articulus VIII: Utrum videntes Deum per essentiam omnia in Deo videant

Articulus IX: Utrum ea quae videntur in Deo a videntibus divinam essentiam per aliquas similitudines videantur

Articulus X: Utrum videntes Deum per essentiam simul videant omnia quae in ipso vident

Articulus XI: Utrum aliquis in hac vita possit videre Deum per essentiam

Articulus XII: Utrum per rationem naturalem Deum in hac vita cognoscere possimus

Articulus XIII: Utrum per gratiam habeatur altior cognitio Dei quam ea quae habetur per rationem naturalem

Quaestio XIII: De nominibus Dei

Articulus I: Utrum aliquod nomen Deo conveniat

Articulus II: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo substantialiter

Articulus III: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo proprie

Articulus IV: Utrum nomina dicta de Deo sint nomina synonyma

Articulus V: Utrum ea quae de Deo dicuntur et creaturis, univoce dicantur de ipsis

Articulus VI: Utrum nomina per prius dicantur de creaturis quam de Deo

Articulus VII: Utrum nomina quae important relationem ad creaturas, dicantur de Deo ex tempore

Articulus VIII: Utrum hoc nomen *Deus* sit nomen naturae

Articulus IX: Utrum hoc nomen *Deus* sit communicabile

Articulus X: Utrum hoc nomen *Deus* univoce dicatur de Deo per participationem, secundum naturam, et secundum opinionem

Articulus XI: Utrum hoc nomen *qui est* sit maxime nomen Dei proprium

Articulus XII: Utrum propositiones affirmativae possint formari de Deo

Quaestio XIV: De scientia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit scientia

Articulus II: Utrum Deus intelligat se

Articulus III: Utrum Deus comprehendat seipsum

Articulus IV: Utrum ipsum intelligere Dei sit eius substantia

Articulus V: Utrum Deus cognoscat alia a se

Articulus VI: Utrum Deus cognoscat alia a se propria cognitione

Articulus VII: Utrum scientia Dei sit discursiva

Articulus VIII: Utrum scientia Dei sit causa rerum

Articulus IX: Utrum Deus habeat scientiam non entium

Articulus X: Utrum Deus cognoscat mala

Articulus XI: Utrum Deus cognoscat singularia

Articulus XII: Utrum Deus possit cognoscere infinita

Articulus XIII: Utrum scientia Dei sit futurorum contingentium

Articulus XIV: Utrum Deus cognoscat enuntiabilia

Articulus XV: Utrum scientia Dei sit variabilis

Articulus XVI: Utrum Deus de rebus habeat scientiam speculativam

Quaestio XV: De ideis

Articulus I: Utrum ideae sint

Articulus II: Utrum sint plures ideae

Articulus III: Utrum omnium quae cognoscit Deus, sint ideae

Quaestio XVI: De veritate

Articulus I: Utrum veritas sit tantum in intellectu

Articulus II: Utrum veritas sit in intellectu componente et dividente

Articulus III: Utrum verum et ens convertantur

Articulus IV: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam verum

Articulus V: Utrum Deus sit veritas

Articulus VI: Utrum sit una sola veritas, secundum quam omnia sunt vera

Articulus VII: Utrum veritas creata sit aeterna

Articulus VIII: Utrum veritas sit imutabilis

Quaestio XVII: De falsitate

Articulus I: Utrum falsitas sit in rebus

Articulus II: Utrum in sensu sit falsitas

Articulus III: Utrum falsitas sit in intellectu

Articulus IV: Utrum verum et falsum sint contraria

Quaestio XVIII: De vita Dei

Articulus I: Utrum omnium naturalium rerum sit vivere

Articulus II: Utrum vita sit quaedam operatio

Articulus III: Utrum Deo conveniat vita

Articulus IV: Utrum omnia sint vita in Deo

Quaestio XIX: De voluntate Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit voluntas

Articulus II: Utrum Deus velit alia a se

Articulus III: Utrum quidquid Deus vult, ex necessitate velit

Articulus IV: Utrum voluntas Dei sit causa rerum

Articulus V: Utrum voluntatis divinae sit assignare aliquam causam

Articulus VI: Utrum voluntas Dei semper impleatur

Articulus VII: Utrum voluntas Dei sit mutabilis

Articulus VIII: Utrum voluntas Dei necessitatem rebus volitis imponat

Articulus IX: Utrum voluntas Dei sit malorum

Articulus X: Utrum Deus habeat liberum arbitrium

Articulus XI: Utrum sit distinguenda in Deo voluntas signi

Articulus XII: Utrum convenienter circa divinam voluntatem ponantur quinque signa

Quaestio XX: De amore Dei

Articulus I: Utrum amor sit in Deo

Articulus II: Utrum Deus omnia amet

Articulus III: Utrum Deus aequaliter diligat omnia

Articulus IV: An Deus semper magis diligat meliora

Quaestio XXI: De iustitia et misericordia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit iustitia

Articulus II: Utrum iustitia Dei sit veritas

Articulus III: Utrum misericordia competat Deo

Articulus IV: Utrum in omnibus operibus Dei sit misericordia et iustitia

Quaestio XXII: De providentia Dei

Articulus I: Utrum providentia Deo conveniat

Articulus II: Utrum omnia sint subiecta divinae providentiae

Articulus III: Utrum Deus immediate omnibus provideat

Articulus IV: Utrum providentia rebus provisis necessitatem imponat

Quaestio XXIII: De praedestinatione

Articulus I: Utrum homines praedestinentur a Deo

Articulus II: Utrum praedestinatio aliquid ponat in praedestinato

Articulus III: Utrum Deus aliquem hominem reprobet

Articulus IV: Utrum praedestinati eligantur a Deo

Articulus V: Utrum praescientia meritorum sit causa praedestinationis

Articulus VI: Utrum praedestinatio sit certa

Articulus VII: Utrum numerus praedestinatorum sit certus

Articulus VIII: Utrum praedestinatio possit iuvari precibus sanctorum

Quaestio XXIV: De libro vitae

Articulus I: Utrum liber vitae sit idem quod praedestinatio

Articulus II: Utrum liber vitae sit solum respectu vitae gloriae praedestinatorum

Articulus III: Utrum aliquis deleatur de libro vitae

Quaestio XXV: De divina potentia

Articulus I: Utrum in Deo sit potentia

Articulus II: Utrum potentia Dei sit infinita

Articulus III: Utrum Deus sit omnipotens

Articulus IV: Utrum Deus possit facere quod praeterita non fuerint

Articulus V: Utrum Deus possit facere quae non facit

Articulus VI: Utrum Deus possit meliora facere ea quae facit

Quaestio XXVI: De divina beatitudine

Articulus I: Utrum beatitudo Deo competat

Articulus II: Utrum Deus dicatur beatus secundum intellectum

Articulus III: Utrum Deus sit beatitudo cuiuslibet beati

Articulus IV: Utrum in Dei beatitudine omnis beatitudo includatur

Quaestio XXVII: De processione divinarum personarum

Articulus I: Utrum processio sit in divinis

Articulus II: Utrum aliqua processio in divinis generatio DICI possit

Articulus III: Utrum sit in divinis alia processio a generatione verbi

Articulus IV: Utrum processio amoris in divinis sit generatio

In the title, note carefully the word generation. For since in the preceding article it was determined that the procession of love is not a procession of the word, and in the second article it was determined that the procession of the word is generation, without question it is clear that the procession of love is not that generation which is the procession of the word: and consequently it is established that the procession of love is really distinct from that generation in the divine persons. And these are not the questions here. Hence nothing else is asked here except whether the formal ratio of generation belongs to the procession of love in the divine persons. And so, examining this carefully, it appears that, just as the preceding title asked about the real distinction of one procession from another, so this one asks about the formal distinction—not according to any ratio whatever, but according to the ratio of generation. And truly this remained to be asked: since the processions of word and love have been established in the divine persons, and that one is generation and its term the Son, it was necessary to inquire and decide whether this one too is a generation, and consequently whether its term also is a Son, or not. And this is what is being asked.

II. In the body there are two conclusions. The first responds directly to the question: The procession of love in the divine is not a generation. – The second responds to the intention: That which proceeds in the divine by way of love proceeds as spirit.

Before, however, the conclusions are proved, note that although only one thing was asked, for the perfection of the doctrine the proof satisfies not only the simple question but also the intended difference as it were constitutive of that procession itself. Thus there is shown at once in the text both why and in what respect the procession of love is not generation, and what its constitutive difference is, by which it differs from generation and is spiration.

III. The first conclusion is therefore proved directly first, from the difference between the intellect and the will, as follows. The intellect has these three features in order: first, that it is brought into act by a likeness of the thing understood; second, that from this, the procession in the intellect is according to the mode of a likeness; third, that this has from this the character of generation, because everything generating generates what is like itself. The will, however, is entirely the opposite: first, it is brought into act not according to a likeness of the thing willed, but according to an inclination toward it; second, from this, the procession in the will is not according to the mode of a likeness, but of one impelling; third, from this, this procession is not a generation, nor is the one proceeding begotten or a son.

And then the proof of the second conclusion is added, namely that it proceeds as spirit, by way of the following syllogism, thus. Spirit signifies a certain vital motion with an impulse, not just any motion, but that by which we are said to be moved or impelled by love: therefore what proceeds in the will by way of impulse proceeds as spirit, which was the intended point. And so both conclusions are proved together.

And the process of emanation is grounded upon that particle placed in the definition of generation, namely according to a likeness: so that, because some procession is or is not according to a likeness by its own formal notion, it is or is not generation. It must be understood, however, with respect to the constructive sense: for it is understood as holding when the other particles that belong to the notion of generation concur. For the destructive sense, the negation of this one particle alone suffices, since formal notions are like numbers, as is said in Book VIII Metaphysics

IV. Concerning the first difference between intellect and will assigned above, a doubt arises as to which act it is to be interpreted, whether the first or the second. And if indeed it is interpreted of the first act, it seems false on the side of the will: since it seems a fiction that, in order for the will to will something, there must be pre-required in it some inclination making it formally in first act, just as the intelligible species is proportionally related to the intellect. – But if it is understood of the second act, one must assign how this second difference arises from it: for with this difference it stands that in both there is procession according to similitude, as will be clear in the following doubt.

V. Concerning the second difference a doubt arises: because it also seems false on the side of the will, and not to follow from the first, but rather to contradict it. This is made clear as follows. To proceed according to likeness, in the matter at hand, is for the term of the procession, by the very force of the procession, to be like the producer in act; as is evident in the case of the word with respect to the intellect in first act. But love proceeds as like to the will in first act: because impulse proceeds from impulse, just as in the intellect the expressed similitude proceeds from the impressed similitude. Therefore it is also false that there is no procession according to likeness in the will: and from this very fact that the will comes into act through inclination, it follows that it produces an inclination, and consequently acts upon itself what is like itself, no less than the intellect does, proportion being preserved. Nor does it matter, for the purpose at hand, whether the will is in first act through itself or through an inclination superadded: for of itself it is itself a certain inclination.

VI. Concerning the third difference, or rather concerning its very root as brought forward in the text, namely that everything which generates generates something like itself, a doubt arises: for it is adduced not as a cause but as if it were a cause. For to make something like oneself is not proper to what generates, but is common to every agent: for every agent produces something like itself according to the form by which it acts. And consequently, since the will is an agent, this cause will conclude no less to the procession of the will than to the procession of the intellect. And thus there is here not only the fallacy of taking as a cause what is not the cause of the difference, but, what is worse, the opposite of what is intended is inferred.

VII. Concerning this whole process a doubt occurs to the reader: for this doctrine seems to contradict what is said in the Questions On the Power of God, q. X, art. 2. There, indeed, it is denied that these processions are distinguished by themselves; here, however, it is determined that they are distinguished by their proper formal reasons, which is the same as being distinguished by themselves formally.

VIII. To make these things evident, two points must first be set forth. First, that that greatest maxim, every agent acts in a manner like to itself according to the form by which it acts, is true when the form is the reason for acting in the manner of a thing: it need not, however, be true when the form is as it were the reason for acting in the manner of something known. And the reason for the difference is this: to act in the manner of a thing is to act because it is such; and hence it must act in such a way as it itself is. But to act in the manner of something known is not to act because it is such, but because it is known to be such: yet from the fact that something is known to be such, it does not follow that what follows must be like it, but it can happen that there follows only an inclination toward it, as we experience in ourselves.

Second, that the appetitive part, since it is necessarily moved by something known, has this singular feature: that it acts in some way in the manner of a thing, and in some way in the manner of the known. For love, which holds first place in appetite, necessarily arises from appetite and from a known object of appetite; if we consider love as proceeding from appetite, it proceeds as from a thing; but if from the appetible object, then as from what is known; and if as from both together, as it were from an agent and as it were from the reason for acting (though under different aspects, as we said above), no better term occurs for expressing this mixed mode of becoming and proceeding than by way of vital appetite. – And according to this, the answer to the three doubts first raised is easy.

IX. And so that a reply may be given point by point in reverse order, beginning from the root, to the third doubt it is said that, although it is not proper to the generator, as distinguished against the agent, to act in a manner like itself; yet it is proper to it, as distinguished against the agent by way of impulse or of an inner vital appetite, as is understood in the text. For here it is distinguished against the agent in itself by reason of the known object, such as the appetitive power is: and thus it is proper to itself. And thus the cause assigned is truly a cause or difference, and it infers what was intended.

X. To the second it is said that, when love is compared to the quasi-partial causes, it is thus found to arise from the like and from the unlike: from the like, indeed, insofar as it arises from appetite; but from the unlike, insofar as it arises from the appetible. But when love itself is compared to its total productive principle, namely, the will as quasi-agent, and the known good as quasi-the reason for acting, it thus proceeds from the unlike: for love is not a likeness of the thing loved, but an inclination toward it. And thus it is plainly treated in the text. For he places the difference in this, that a concept is a likeness of the thing understood: but love, as such, is not a likeness of that same thing which is loved. Hence the answer to the objections is clear.

XI. To the first doubt, then it is said that the text can be understood of either act. And as to the first, it is not to be understood as the objection imagines: but that the will in first act is made actual in itself through an inclination, without concern whether that inclination be a thing superadded to the will or be one and the same with it. For both seem true with respect to different things in our will: for the will is inclined naturally toward beatitude; and it is inclined again, by an affection superadded, toward these or those goods with which it is affected through habit, passion, or reason. — As to the second act there is no doubt.

As for the inference of the consequent differences, and the context of the text, it must be interpreted with respect to second act. For from this very fact that the term of the intellect in act is a likeness of the thing understood, while the term of the will in act is not a likeness of the thing willed but rather an impulse toward it, it manifestly follows that the total producer of the concept makes something like itself according to the form which is for it the ratio of acting; whereas the total producer of love does not make something like itself according to that form which is for it as it were the ratio of acting, namely the thing loved. And thus the objections are sufficiently answered.

XII. To make evident the resolution of the fourth doubt, it must first be known that it is one thing for certain things to be distinguished by themselves formally, and another for certain things to be distinguished by themselves formally in the first instance. For the first it suffices that the distinction be made through something essential to them, whether that be a part of the definition or the whole definition; but for the second this does not suffice; rather it is required that they be primarily diverse, such that they are distinguished not through some other distinguishing principle.

Second, know that just as there are beings of different orders, so too are their formal reasons. And therefore it is necessary that the definitions of certain beings include something outside the essence defined—not for the better, but from absolute necessity, as is clear in the case of relations. Wherefore, when we speak of such beings and say that they are distinguished from themselves or are not distinguished from themselves, or have something else, one must attend to the fact that this can be understood in two ways. In one way, so that the term "from themselves" signifies their proper essences; in another way, so that it signifies their proper essences together with a precision, not only of those things which are closed within their definitions by way of addition, but also of the transcendent order toward those things. And if indeed this is understood in the second way, for the most part it stems from ignorance of the proper meaning of the word: since essences of this kind intrinsically enclose such an order within themselves, nor can they be abstracted from it. But in the first way, the interpretation is best: since each thing must have something intrinsic that constitutes it, and consequently distinguishes it. And because these intrinsic constituents have a certain order to extrinsic things, therefore both by philosophers and by St. Thomas these are frequently said to agree through extrinsics, namely through a term, object, subject, etc.: for the sense of these is the same as the first way, among those who understand soundly. - These things must be noted very carefully in the matter concerning powers, operations, motions, and other things of this kind: for from them the truth of all things easily appears.

XIII. These points having been set forth, to the doubt it must be said that, with St. Thomas, these processions are not distinguished by themselves in the first instance. Indeed, if "by themselves" is expounded with a precision that sets aside the transcendent order to principles, terms, and the like, to say that they are distinguished by themselves in the first instance is to say nothing. And this twofold point he intended in the passage cited, as is clear there: for he speaks of ultimate distinctives and examines principles and terms. But they are distinguished in him formally through those particles, or differences, contained intrinsically within their definitions, namely after the manner of a likeness and after the manner of an impulse, as is expressly clear from the text. And preserving this meaning, it can be granted that they are distinguished by themselves; just as it can likewise be granted in the same way of an ox and a man. Yet we are not accustomed to use discourse of this kind except concerning ultimate distinctives and distinct things. But no question should be made about words.

Hence it is clear that in this Scotus, in the thirteenth distinction of the First Part, dissents from St. Thomas: for he holds that these processions are distinguished by themselves first, such that they agree in nothing. Yet he proves this by no argument. And there was and is an objection ready at hand against him, namely, that these processions agree in many quidditative predicates; for instance, that a procession of a divine person is immaterial.

Articulus V: Utrum sint plures processiones in divinis quam duae

Quaestio XXVIII: De relationibus divinis

Articulus I: Utrum in Deo sint aliquae relationes reales

Articulus II: Utrum relatio in Deo sit idem quod sua essentia

Articulus III: Utrum relationes quae sunt in Deo, realiter ab invicem distinguantur

Articulus IV: Utrum in Deo sint tantum quatuor relationes reales, scilicet paternitas, filiatio, spiratio et processio

Quaestio XXIX: De personis divinis

Articulus I: De definitione personae

Articulus II: Utrum persona sit idem quod hypostasis, subsistentia et essentia

Articulus III: Utrum nomen personae sit ponendum in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona significet relationem

Quaestio XXX: De pluralitate personarum in divinis

Articulus I: Utrum sit ponere plures personas in divinis

Articulus II: Utrum in Deo sint plures personae quam tres

Articulus III: Utrum termini numerales ponant aliquid in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona possit esse commune tribus personis

Quaestio XXXI: De his quae ad unitatem vel pluralitatem pertinent in divinis

Articulus I: Utrum sit Trinitas in divinis

Articulus II: Utrum Filius sit alius a patre

Articulus III: Utrum dictio exclusiva solus sit addenda termino essentiali in divinis

Articulus IV: Utrum dictio exclusiva possit adiungi termino personali

Quaestio XXXII: De divinarum personarum cognitione

Articulus I: Utrum Trinitas divinarum personarum possit per naturalem rationem cognosci

Articulus II: Utrum sint ponendae notiones in divinis

Articulus III: Utrum sint quinque notiones

Articulus IV: Utrum liceat contrarie opinari de notionibus

Quaestio XXXIII: De persona Patris

Articulus I: Utrum competat Patri esse principium

Articulus II: Utrum hoc nomen Pater sit nomen proprie divinae personae

Articulus III: Utrum hoc nomen Pater dicatur in divinis per prius secundum quod personaliter sumitur

Articulus IV: Utrum esse ingenitum sit Patri proprium

Quaestio XXXIV: De persona Filii

Articulus I: Utrum verbum in divinis sit nomen personale

Articulus II: Utrum verbum sit proprium nomen Filii

Articulus III: Utrum in nomine verbi importetur respectus ad creaturam

Quaestio XXXV: De imagine

Articulus I: Utrum imago in divinis dicatur personaliter

Articulus II: Utrum nomen imaginis sit proprium Filii

Quaestio XXXVI: De persona Spiritus Sancti

Articulus I: Utrum hoc nomen Spiritus Sanctus sit proprium nomen alicuius divinae personae

Articulus II: Utrum Spiritus Sanctus procedat a Filio

Articulus III: Utrum Spiritus Sanctus procedat a patre per Filium

Articulus IV: Utrum Pater et Filius sint unum principium Spiritus Sancti

Quaestio XXXVII: De nomine Spiritus Sancti quod est amor

Articulus I: Utrum amor sit proprium nomen Spiritus Sancti

Articulus II: Utrum Pater et Filius diligant se spiritu Sancto

Quaestio XXXVIII: De nomine Spiritus Sancti quod est donum

Articulus I: Utrum donum sit nomen personale

Articulus II: Utrum donum sit proprium nomen Spiritus Sancti

Quaestio XXXIX: De personis ad essentiam relatis

Articulus I: Utrum in divinis essentia sit idem quod persona

Articulus II: Utrum sit dicendum tres personas esse unius essentiae

Articulus III: Utrum nomina essentialia praedicentur singulariter de tribus personis

Articulus IV: Utrum nomina essentialia concreta possint supponere pro persona

Articulus V: Utrum nomina essentialia in abstracto significata possint supponere pro persona

Articulus VI: Utrum personae possint praedicari de nominibus essentialibus

Articulus VII: Utrum nomina essentialia sint approprianda personis

Articulus VIII: Utrum convenienter a sacris doctoribus sint essentialia personis attributa

Quaestio XL: De personis in comparatione ad relationes sive proprietates

Articulus I: Utrum relatio sit idem quod persona

Articulus II: Utrum personae distinguantur per relationes

Articulus III: Utrum, abstractis per intellectum relationibus a personis, adhuc remaneant hypostases

Articulus IV: Utrum actus notionales praeintelligantur proprietatibus

Quaestio XLI: De personis in comparatione ad actus notionales

Articulus I: Utrum actus notionales sint attribuendi personis

Articulus II: Utrum actus notionales sint voluntarii

Articulus III: Utrum actus notionales sint de aliquo

Articulus IV: Utrum in divinis sit potentia respectu actuum notionalium

Articulus V: Utrum potentia generandi significet relationem, et non essentiam

Articulus VI: Utrum actus notionalis ad plures personas terminari possit

Quaestio XLII: De aequalitate et similitudine divinarum personarum ad invicem

Articulus I: Utrum aequalitas locum habeat in divinis

Articulus II: Utrum persona procedens sit coaeterna suo principio, ut Filius Patri

Articulus III: Utrum in divinis personis sit ordo naturae

Articulus IV: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum magnitudinem

Articulus V: Utrum Filius sit in patre, et e converso

Articulus VI: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum potentiam

Quaestio XLIII: De missione divinarum personarum

Articulus I: Utrum alicui personae divinae conveniat mitti

Articulus II: Utrum missio sit aeterna, vel temporalis tantum

Articulus III: Utrum missio invisibilis divinae personae sit solum secundum donum gratiae gratum facientis

Articulus IV: Utrum Patri conveniat mitti

Articulus V: Utrum Filio conveniat invisibiliter mitti

Articulus VI: Utrum missio invisibilis fiat ad omnes qui sunt participes gratiae

Articulus VII: Utrum Spiritui Sancto conveniat visibiliter mitti

Articulus VIII: Utrum nulla persona divina mittatur nisi ab ea a qua procedit aeternaliter

Quaestio XLIV: De processione creaturarum a Deo, et de omnium entium prima causa

Articulus I: Utrum sit necessarium omne ens esse creatum a Deo

Articulus II: Utrum materia prima sit creata a Deo

Articulus III: Utrum causa exemplaris sit aliquid praeter Deum

Articulus IV: Utrum Deus sit causa finalis omnium

Quaestio XLV: De modo emanationis rerum a primo principio

Articulus I: Utrum creare sit ex nihilo aliquid facere

Articulus II: Utrum Deus possit aliquid creare

Articulus III: Utrum creatio sit aliquid in creatura

Articulus IV: Utrum creari sit proprium compositorum et subsistentium

Articulus V: Utrum solius Dei sit creare

Articulus VI: Utrum creare sit proprium alicuius personae

Articulus VII: Utrum in creaturis sit necesse inveniri vestigium Trinitatis

Articulus VIII: Utrum creatio admisceatur in operibus naturae et artis

Quaestio XLVI: De principio durationis rerum creatarum

Articulus I: Utrum universitas creaturarum semper fuerit

Articulus II: Utrum mundum incoepisse sit articulus fidei

Articulus III: Utrum creatio rerum fuerit in principio temporis

Quaestio XLVII: De distinctione rerum in communi

Articulus I: Utrum rerum multitudo et distinctio sit a Deo

Articulus II: Utrum inaequalitas rerum sit a Deo.

Articulus III: Utrum sit unus mundus tantum

Quaestio XLVIII: De distinctione rerum in speciali

Articulus I: Utrum malum sit natura quaedam

Articulus II: Utrum malum inveniatur in rebus

Articulus III: Utrum malum sit in bono sicut in subiecto

Articulus IV: Utrum malum corrumpat totum bonum

Articulus V: Utrum malum sufficienter dividatur per poenam et culpam

Articulus VI: Utrum habeat plus de ratione mali poena quam culpa

Quaestio XLIX: De causa mali

Articulus I: Utrum bonum possit esse causa mali

Articulus II: Utrum summum bonum, quod est Deus, sit causa mali

Articulus III: Utrum sit unum summum malum, quod sit causa omnis mali

Quaestio L: De substantia angelorum absolute

Articulus I: Utrum angelus sit omnino incorporeus

Articulus II: Utrum angelus sit compositus ex materia et forma

Articulus III: Utrum angeli sint in aliquo magno numero

Articulus IV: Utrum angeli differant specie

Articulus V: Utrum angeli sint incorruptibiles

Quaestio LI: De comparatione angelorum ad corpora

Articulus I: Utrum angeli habeant corpora naturaliter sibi unita

Articulus II: Utrum angeli assumant corpora

Articulus III: Utrum angeli in corporibus assumptis opera vitae exerceant

Quaestio LII: De comparatione angelorum ad loca

Articulus I: Utrum angelus sit in loco

Articulus II: Utrum angelus possit esse in pluribus locis simul

Articulus III: Utrum plures angeli possint simul esse in eodem loco

Quaestio LIII: De motu locali angelorum

Articulus I: Utrum angelus possit moveri localiter

Articulus II: Utrum angelus transeat per medium

Articulus III: Utrum motus angeli sit in instanti

Quaestio LIV: De cognitione angelorum

Articulus I: Utrum intelligere angeli sit eius substantia

Articulus II: Utrum intelligere angeli sit eius esse

Articulus III: Utrum potentia intellectiva angeli sit eius essentia

Articulus IV: Utrum in angelo sit intellectus agens et possibilis

Articulus V: Utrum in angelis sit sola intellectiva cognitio

↑ Top of work