Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan

Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan (1469–1534)

First published 1507

Cajetan's Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae offers an article-by-article exposition of Aquinas's Prima Pars. Its discussions of sacred doctrine, analogy, divine knowledge, and creation became important reference points in the later Thomist tradition. The present digital edition follows the Latin text of the Leonine edition and includes English and Spanish translations. Coverage is currently partial.

This work is being completed — add a section.


Praefatio ad Oliverium Carrafam

In Prooemium Summae Theologiae

Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit, et ad quae se extendat

Articulus I: Utrum sit necessarium, praeter philosophicas disciplinas, aliam doctrinam haberi

Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia

Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia

Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica

Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis

Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia

Articulus VII: Utrum deus sit subiectum huius scientiae

Articulus VIII: Utrum haec doctrina sit argumentativa

Articulus IX: Utrum sacra scriptura debeat uti metaphoris

Articulus X: Utrum sacra scriptura sub una littera habeat plures sensus

Quaestio II: De Deo, an Deus sit

Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum

Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile

Articulus III: Utrum Deus sit

Quaestio III: De Dei simplicitate

Articulus I: Utrum Deus sit corpus

Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae

Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia vel natura

In the title an ambiguity immediately presents itself, as to what "God" stands for in this question, whether God is the same as his essence. For from the second argument, and from the whole course of the body of the article, it is suggested that it stands for the divine supposit: since nothing else is treated here than whether the supposit of the divine nature and that nature itself are the same. But from the notion of a supposit the opposite is shown. For five conditions are required for the notion of a supposit: namely, that it be substance, complete, individual, subsisting, incommunicably: substance, on account of accidents; complete, on account of parts; individual, on account of species; subsisting, on account of Christ's humanity; incommunicably, on account of the divine essence, which is common to the three supposits. And so, since the divine supposit signifies the same thing as the divine person, and in this article no mention is made of what is constitutive of persons, it follows that "God" does not stand for the divine supposit. – And this is confirmed: because below there will be asked expressly whether person and essence in God are the same. Therefore, etc.

II. To this it must be said that God can be taken in three ways. First, as signifying the concrete, as it were specific, nature of the divine nature, that is, one having deity; just as man signifies one having humanity. Second, as signifying the concrete individual of the divine nature, that is, this one having deity, or this God; just as man can stand for this man. Third, as signifying the supposit of the divine nature, that is, this one having deity incommunicably, that is, this divine person; just as man can stand for Socrates. But there is this difference between God on the one hand, and man and the concretes of other natures on the other: in the others, the individual of the nature taken concretely is not distinguished from the supposit (for this man is not distinguished from a human supposit, nor conversely); but in God, the individual of the nature taken concretely, that is, this God, is distinguished from the divine supposit, that is, the Father and the Son and the Holy Spirit. And the reason is because this God is at once a singular term and common to the three supposits—which cannot befall the individual of any other substance.

It can therefore be taken in three ways, and I say that it is not taken here in the first way. Because, as is clear in the body of the article, that for which ly Deus supposits encloses within its meaning the principles individuating God, insofar as they are individuating: which are not signified as enclosed in ly Deus as suppositing specifically. – Nor is it taken here in the third way. Both because no mention is made here of the personal properties, and because under this sense many things are supposed to be determined beforehand; and therefore below it will be asked in this sense, in the treatise on the divine persons. – But it is taken in the second way, so that the sense is: Whether God, that is, this God, is the same as deity.

III. But note that this God, signifying the individual of the divine nature in the concrete, has two conditions in reality: one negative, namely that it does not signify a supposit of the divine nature (and this speaking according to truth); the other affirmative, namely that it is equivalent to the supposit with respect to the multitude of identity or distinction from the nature; since it is compared to that nature as having to habit, as what-is to that-by-which-it-is, as subsistent to the nature in which and by which it subsists, etc. And it has a third condition in the opinion of the philosophers—indeed, of all human reason according to the capacity of nature—namely that it is taken by all as a supposit of the divine nature: because no condition of a supposit is lacking to it except incommunicability; that this does not belong to it, because it is common to the three persons, we know not by reason but by revelation of faith. And from this there follows a fourth condition with respect to us: that although this God does not signify the divine supposit simply, nevertheless it signifies the divine supposit so long as one remains within the limits of a treatise on absolutes, such as the present one.

Because of the first condition, the text speaks cautiously, both in asking and in concluding and answering: for whenever it speaks of God in particular, it names God and deity, and never a divine supposit. Because of the other three conditions, however, it uses the names supposit and nature when speaking in general: and from the common rules of the identity or distinction of supposit from nature, it determines the question. For the judgment is the same concerning the distinction of this God from deity as concerning supposit from nature: since that individual is equivalent to the supposit which is this one; for supposit is distinguished from nature as the possessor from what is possessed, and that which is from that by which it is, and the subsisting being from that by which it subsists, etc. Nor would it have been fitting to the order of doctrine that things relative and revealed be mixed into the treatise on absolutes, so remote from those principles, with so many intervening questions needing to be decided.

IV. In the body there is a single conclusion, answering the question in the affirmative: God is identical with His essence or nature. – Proof. The reason for the difference between nature and supposit is the distinction of the nature from individual matter; therefore, in simple forms, which are individuated through themselves, the supposit does not differ from the nature; therefore God is His own deity and His own life, etc.

The antecedent is proved from the reason for the distinction between nature and supposit in material things, which are better known to us. Nature comprehends within itself only those things that fall under the definition of the species; therefore it does not comprehend individual matter; therefore it is distinguished on this account from the supposit. – The assumption is evident. And the first consequence just drawn is proved in two ways. First, because individual matter is not contained within the definition of the species, as is clear with regard to this flesh in relation to human nature. Second, because the defining principles stand formally in relation to individuating matter: as a sign of which, humanity is signified as the formal part of man. – But the second consequence is proved as follows: because in the notion of a supposit, were it to be defined, individual matter would be included, as in Socrates.

The first consequence is left as self-evident. – The second, however, is proved: because God is not composed of matter and form, as is clear from the preceding article.

V. Concerning the terms assumed in the antecedent, and consequently in this whole argument, I distinguish first ly nature and ly supposit. For we can speak of them in two ways: one way, according to the thing alone; another way, according to the mode of signifying. Nature and supposit are taken according to the thing alone when they are taken according to the proper accounts of the thing that nature signifies, and of the thing that supposit signifies, abstracting from the modes of signifying: for example, when human nature is taken according to its proper definition, and Socrates according to his proper account, without regard to whether nature is signified in the abstract or in the concrete, etc. – They are taken, however, according to the modes of signifying when they are taken as standing under names of first intention, for instance humanity, man, Socrates, Socrateity, etc.

The present discussion concerns nature and supposit according to the thing itself, and not according to the mode of signifying: for the latter belongs rather to the logician's business, the former to the metaphysician's. And therefore all argumentations and replies fall away which introduce being signified by way of a part, or excluding from signification, or neither excluding nor including, and the like; for these pertain to the difference between these things as arising from modes of signifying, not from things themselves. – Nor does it stand in the way that in the body of this article it is inferred that humanity is signified as the formal part of man, in order to prove that nature does not include individual matter: since this was brought forward as a better-known sign a posteriori, to make manifest also from the mode of signifying the distinction according to the thing itself of nature from individual matter.

VI. Distinguish, secondly, to differ, or difference. For it is twofold: according to reason, and according to the thing. And the latter is subdivided into real difference between one thing and another thing, and into real difference between a thing that includes something real and one that does not include it (we say "include" and "not include" here not on the basis of the mode of signifying, but on the basis of the formal reason of the thing signified, taken formally). And this latter is again subdivided into real difference based on the inclusion of something real intrinsically, as man differs from animal because he includes intrinsically the rational; and based on the inclusion of something real extrinsically, as the teachable differs from man (supposing that teachability is the same thing as the nature of man), because it includes extrinsically teaching, as the act by which it is defined, which man does not include in his reason.

VII. Since, therefore, there are four modes of difference: according to reason alone, as between man and humanity; between thing and thing, as between Socrates and Plato; between a thing including something real intrinsically, and one abstracting from it; and between one including something real extrinsically, and one abstracting from it: in the antecedent assumed, and in this whole argument and conclusion, the discussion concerns only difference in the third mode, that is, with respect to intrinsic inclusion.

For this discourse is not about a difference according to reason alone: since supposit and nature are distinguished in this way in all things, even in God. For God and deity, by reason of the mode of signifying, are distinguished only thus: that the proposition deity generates deity is heretical, and the proposition God generates God is catholic, as appears at the beginning of the Decretals – Nor is this discourse about a real difference, such as exists between one thing and another thing. For it is evident that substantial nature and supposit cannot be naturally distinguished so as to be two wholly diverse things. – Nor is this discourse about an extrinsic real difference: for then the antecedent would be false; and it would be false that supposit and nature do not differ in immaterial substances. For in separate substances, supposit differs from nature extrinsically: because supposit, as such, includes subsistence (which is being of itself) not intrinsically, but in a way as its proper act, to which it would in some manner have to be defined if it were defined; but nature does not. And therefore St. Thomas, in Quodlibet II, question II, article 2, speaking of such a difference, said that in angels supposit differs from nature.

It remains, therefore, that this discussion concerns the difference with respect to intrinsic inclusion. First, because the reason assumed in the text clearly distinguishes supposit from nature in material things according to such a difference; namely, because supposit includes individual matter, which nature does not include: for it is evident that this is understood of intrinsic inclusion. Second, because in things separate from matter, supposit is not distinguished from nature by such a difference, as is affirmed here, on account of their being individuated through themselves; that is, because that which constitutes the nature and that which constitutes the individual are one and the same; and hence the individual includes nothing intrinsic which nature does not also encompass, and conversely. Third, because the same judgment is held in the text concerning the identity of supposit and nature in separate substances, and of God with the divine essence: for this is not simply true unless we speak of the intrinsic difference; since, as has already been said, in the Quodlibets he put forward a different judgment, speaking of the extrinsic difference.

The sense, therefore, of the foregoing is that the reason for the intrinsic difference between nature and suppositum, taken according to the thing or the formal reasons , is the distinction of nature from individual matter. And likewise the sense of all the conclusions implicitly contained here—concerning supposit and nature in material things and in things separate from matter, etc.—must be taken with the same understanding.

VIII. And if you have examined the foregoing carefully, you will grasp the disposition of all things with respect to identity and distinction between supposit and nature. For you have, first, that the supposit and the nature not substantially constituting the supposit (whether it be the nature of an accident, as Socrates and his complexion; or whether it be a substance quasi adventitious, as the humanity of the Word of God) are distinguished fourfold: namely, as thing and thing, and intrinsically, and extrinsically, and according to reason. – You have, secondly, that in composite substances the supposit and nature are distinguished intrinsically, extrinsically, and according to reason. – You have, thirdly, that in immaterial substances the supposit and nature are distinguished not intrinsically, but extrinsically according to res, and according to reason. – You have, fourthly, that in God, God and deity are in no way distinguished according to res: but only by reason of the mode of signifying. – You have also the concord of the sayings of St. Thomas, and an understanding of what has been written on this matter in various places.

IX. Concerning the first consequence drawn in the text, note that it was left as established because it rests upon that posterioristic rule sufficiently well known, if affirmation is the cause of affirmation, negation is the cause of negation, and conversely. And since this maxim holds only in the case of proper causes, therefore in the antecedent the term reason, where it is said the reason of the difference etc., stands for the proper reason. Hence the sense is: the proper and precise reason of the intrinsic difference between nature and supposit. And then the force of the consequence is plainly evident: from the negation of such a reason, it infers the negation of its effect.

Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse

Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo

Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia

Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex

Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat

Quaestio IV: De Dei perfectione

Articulus I: Utrum Deus sit perfectus

Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum

Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo

Quaestio V: De bono in communi

Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente

Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens

Articulus III: Utrum omne ens sit bonum

Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis

Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine

Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile

Quaestio VI: De bonitate Dei

Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat

Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum

Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum omnia sint bona bonitate divina

Quaestio VII: De infinitate Dei

Articulus I: Utrum Deus sit infinitus

Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam

Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem

Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem

Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus

Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus

Articulus II: Utrum Deus sit ubique

Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam

Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei

Quaestio IX: De Dei immutabilitate

Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis

Articulus II: Utrum esse immutabile sit Dei proprium

Quaestio X: De Dei aeternitate

Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio

Articulus II: Utrum Deus sit aeternus

Articulus III: Utrum esse aeternum sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum aeternitas differat a tempore

Articulus V: De differentia aevi et temporis

Articulus VI: Utrum sit unum aevum tantum

Quaestio XI: De unitate Dei

Articulus I: Utrum unum addat aliquid supra ens

Articulus II: Utrum unum et multa opponantur

Articulus III: Utrum Deus sit unus

Articulus IV: Utrum Deus sit maxime unus

Quaestio XII: Quomodo Deus a nobis cognoscatur

Articulus I: Utrum aliquis intellectus creatus possit Deum videre per essentiam

Articulus II: Utrum essentia Dei ab intellectu creato per aliquam similitudinem videatur

Articulus III: Utrum essentia Dei videri possit oculis corporalibus

Articulus IV: Utrum aliquis intellectus creatus per sua naturalia divinam essentiam videre possit

Articulus V: Utrum intellectus creatus ad videndum Dei essentiam aliquo creato lumine indigeat

Articulus VI: Utrum videntium essentiam Dei unus alio perfectius videat

Articulus VII: Utrum videntes Deum per essentiam ipsum comprehendant

Articulus VIII: Utrum videntes Deum per essentiam omnia in Deo videant

Articulus IX: Utrum ea quae videntur in Deo a videntibus divinam essentiam per aliquas similitudines videantur

Articulus X: Utrum videntes Deum per essentiam simul videant omnia quae in ipso vident

Articulus XI: Utrum aliquis in hac vita possit videre Deum per essentiam

Articulus XII: Utrum per rationem naturalem Deum in hac vita cognoscere possimus

Articulus XIII: Utrum per gratiam habeatur altior cognitio Dei quam ea quae habetur per rationem naturalem

Quaestio XIII: De nominibus Dei

Articulus I: Utrum aliquod nomen Deo conveniat

Articulus II: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo substantialiter

Articulus III: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo proprie

Articulus IV: Utrum nomina dicta de Deo sint nomina synonyma

Articulus V: Utrum ea quae de Deo dicuntur et creaturis, univoce dicantur de ipsis

Articulus VI: Utrum nomina per prius dicantur de creaturis quam de Deo

Articulus VII: Utrum nomina quae important relationem ad creaturas, dicantur de Deo ex tempore

Articulus VIII: Utrum hoc nomen *Deus* sit nomen naturae

Articulus IX: Utrum hoc nomen *Deus* sit communicabile

Articulus X: Utrum hoc nomen *Deus* univoce dicatur de Deo per participationem, secundum naturam, et secundum opinionem

Articulus XI: Utrum hoc nomen *qui est* sit maxime nomen Dei proprium

Articulus XII: Utrum propositiones affirmativae possint formari de Deo

Quaestio XIV: De scientia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit scientia

Articulus II: Utrum Deus intelligat se

Articulus III: Utrum Deus comprehendat seipsum

Articulus IV: Utrum ipsum intelligere Dei sit eius substantia

Articulus V: Utrum Deus cognoscat alia a se

Articulus VI: Utrum Deus cognoscat alia a se propria cognitione

Articulus VII: Utrum scientia Dei sit discursiva

Articulus VIII: Utrum scientia Dei sit causa rerum

Articulus IX: Utrum Deus habeat scientiam non entium

Articulus X: Utrum Deus cognoscat mala

Articulus XI: Utrum Deus cognoscat singularia

Articulus XII: Utrum Deus possit cognoscere infinita

Articulus XIII: Utrum scientia Dei sit futurorum contingentium

Articulus XIV: Utrum Deus cognoscat enuntiabilia

Articulus XV: Utrum scientia Dei sit variabilis

Articulus XVI: Utrum Deus de rebus habeat scientiam speculativam

Quaestio XV: De ideis

Articulus I: Utrum ideae sint

Articulus II: Utrum sint plures ideae

Articulus III: Utrum omnium quae cognoscit Deus, sint ideae

Quaestio XVI: De veritate

Articulus I: Utrum veritas sit tantum in intellectu

Articulus II: Utrum veritas sit in intellectu componente et dividente

Articulus III: Utrum verum et ens convertantur

Articulus IV: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam verum

Articulus V: Utrum Deus sit veritas

Articulus VI: Utrum sit una sola veritas, secundum quam omnia sunt vera

Articulus VII: Utrum veritas creata sit aeterna

Articulus VIII: Utrum veritas sit imutabilis

Quaestio XVII: De falsitate

Articulus I: Utrum falsitas sit in rebus

Articulus II: Utrum in sensu sit falsitas

Articulus III: Utrum falsitas sit in intellectu

Articulus IV: Utrum verum et falsum sint contraria

Quaestio XVIII: De vita Dei

Articulus I: Utrum omnium naturalium rerum sit vivere

Articulus II: Utrum vita sit quaedam operatio

Articulus III: Utrum Deo conveniat vita

Articulus IV: Utrum omnia sint vita in Deo

Quaestio XIX: De voluntate Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit voluntas

Articulus II: Utrum Deus velit alia a se

Articulus III: Utrum quidquid Deus vult, ex necessitate velit

Articulus IV: Utrum voluntas Dei sit causa rerum

Articulus V: Utrum voluntatis divinae sit assignare aliquam causam

Articulus VI: Utrum voluntas Dei semper impleatur

Articulus VII: Utrum voluntas Dei sit mutabilis

Articulus VIII: Utrum voluntas Dei necessitatem rebus volitis imponat

Articulus IX: Utrum voluntas Dei sit malorum

Articulus X: Utrum Deus habeat liberum arbitrium

Articulus XI: Utrum sit distinguenda in Deo voluntas signi

Articulus XII: Utrum convenienter circa divinam voluntatem ponantur quinque signa

Quaestio XX: De amore Dei

Articulus I: Utrum amor sit in Deo

Articulus II: Utrum Deus omnia amet

Articulus III: Utrum Deus aequaliter diligat omnia

Articulus IV: An Deus semper magis diligat meliora

Quaestio XXI: De iustitia et misericordia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit iustitia

Articulus II: Utrum iustitia Dei sit veritas

Articulus III: Utrum misericordia competat Deo

Articulus IV: Utrum in omnibus operibus Dei sit misericordia et iustitia

Quaestio XXII: De providentia Dei

Articulus I: Utrum providentia Deo conveniat

Articulus II: Utrum omnia sint subiecta divinae providentiae

Articulus III: Utrum Deus immediate omnibus provideat

Articulus IV: Utrum providentia rebus provisis necessitatem imponat

Quaestio XXIII: De praedestinatione

Articulus I: Utrum homines praedestinentur a Deo

Articulus II: Utrum praedestinatio aliquid ponat in praedestinato

Articulus III: Utrum Deus aliquem hominem reprobet

Articulus IV: Utrum praedestinati eligantur a Deo

Articulus V: Utrum praescientia meritorum sit causa praedestinationis

Articulus VI: Utrum praedestinatio sit certa

Articulus VII: Utrum numerus praedestinatorum sit certus

Articulus VIII: Utrum praedestinatio possit iuvari precibus sanctorum

Quaestio XXIV: De libro vitae

Articulus I: Utrum liber vitae sit idem quod praedestinatio

Articulus II: Utrum liber vitae sit solum respectu vitae gloriae praedestinatorum

Articulus III: Utrum aliquis deleatur de libro vitae

Quaestio XXV: De divina potentia

Articulus I: Utrum in Deo sit potentia

Articulus II: Utrum potentia Dei sit infinita

Articulus III: Utrum Deus sit omnipotens

Articulus IV: Utrum Deus possit facere quod praeterita non fuerint

Articulus V: Utrum Deus possit facere quae non facit

Articulus VI: Utrum Deus possit meliora facere ea quae facit

Quaestio XXVI: De divina beatitudine

Articulus I: Utrum beatitudo Deo competat

Articulus II: Utrum Deus dicatur beatus secundum intellectum

Articulus III: Utrum Deus sit beatitudo cuiuslibet beati

Articulus IV: Utrum in Dei beatitudine omnis beatitudo includatur

Quaestio XXVII: De processione divinarum personarum

Articulus I: Utrum processio sit in divinis

Articulus II: Utrum aliqua processio in divinis generatio DICI possit

Articulus III: Utrum sit in divinis alia processio a generatione verbi

Articulus IV: Utrum processio amoris in divinis sit generatio

Articulus V: Utrum sint plures processiones in divinis quam duae

Quaestio XXVIII: De relationibus divinis

Articulus I: Utrum in Deo sint aliquae relationes reales

Articulus II: Utrum relatio in Deo sit idem quod sua essentia

Articulus III: Utrum relationes quae sunt in Deo, realiter ab invicem distinguantur

Articulus IV: Utrum in Deo sint tantum quatuor relationes reales, scilicet paternitas, filiatio, spiratio et processio

Quaestio XXIX: De personis divinis

Articulus I: De definitione personae

Articulus II: Utrum persona sit idem quod hypostasis, subsistentia et essentia

Articulus III: Utrum nomen personae sit ponendum in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona significet relationem

Quaestio XXX: De pluralitate personarum in divinis

Articulus I: Utrum sit ponere plures personas in divinis

Articulus II: Utrum in Deo sint plures personae quam tres

Articulus III: Utrum termini numerales ponant aliquid in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona possit esse commune tribus personis

Quaestio XXXI: De his quae ad unitatem vel pluralitatem pertinent in divinis

Articulus I: Utrum sit Trinitas in divinis

Articulus II: Utrum Filius sit alius a patre

Articulus III: Utrum dictio exclusiva solus sit addenda termino essentiali in divinis

Articulus IV: Utrum dictio exclusiva possit adiungi termino personali

Quaestio XXXII: De divinarum personarum cognitione

Articulus I: Utrum Trinitas divinarum personarum possit per naturalem rationem cognosci

Articulus II: Utrum sint ponendae notiones in divinis

Articulus III: Utrum sint quinque notiones

Articulus IV: Utrum liceat contrarie opinari de notionibus

Quaestio XXXIII: De persona Patris

Articulus I: Utrum competat Patri esse principium

Articulus II: Utrum hoc nomen Pater sit nomen proprie divinae personae

Articulus III: Utrum hoc nomen Pater dicatur in divinis per prius secundum quod personaliter sumitur

Articulus IV: Utrum esse ingenitum sit Patri proprium

Quaestio XXXIV: De persona Filii

Articulus I: Utrum verbum in divinis sit nomen personale

Articulus II: Utrum verbum sit proprium nomen Filii

Articulus III: Utrum in nomine verbi importetur respectus ad creaturam

Quaestio XXXV: De imagine

Articulus I: Utrum imago in divinis dicatur personaliter

Articulus II: Utrum nomen imaginis sit proprium Filii

Quaestio XXXVI: De persona Spiritus Sancti

Articulus I: Utrum hoc nomen Spiritus Sanctus sit proprium nomen alicuius divinae personae

Articulus II: Utrum Spiritus Sanctus procedat a Filio

Articulus III: Utrum Spiritus Sanctus procedat a patre per Filium

Articulus IV: Utrum Pater et Filius sint unum principium Spiritus Sancti

Quaestio XXXVII: De nomine Spiritus Sancti quod est amor

Articulus I: Utrum amor sit proprium nomen Spiritus Sancti

Articulus II: Utrum Pater et Filius diligant se spiritu Sancto

Quaestio XXXVIII: De nomine Spiritus Sancti quod est donum

Articulus I: Utrum donum sit nomen personale

Articulus II: Utrum donum sit proprium nomen Spiritus Sancti

Quaestio XXXIX: De personis ad essentiam relatis

Articulus I: Utrum in divinis essentia sit idem quod persona

Articulus II: Utrum sit dicendum tres personas esse unius essentiae

Articulus III: Utrum nomina essentialia praedicentur singulariter de tribus personis

Articulus IV: Utrum nomina essentialia concreta possint supponere pro persona

Articulus V: Utrum nomina essentialia in abstracto significata possint supponere pro persona

Articulus VI: Utrum personae possint praedicari de nominibus essentialibus

Articulus VII: Utrum nomina essentialia sint approprianda personis

Articulus VIII: Utrum convenienter a sacris doctoribus sint essentialia personis attributa

Quaestio XL: De personis in comparatione ad relationes sive proprietates

Articulus I: Utrum relatio sit idem quod persona

Articulus II: Utrum personae distinguantur per relationes

Articulus III: Utrum, abstractis per intellectum relationibus a personis, adhuc remaneant hypostases

Articulus IV: Utrum actus notionales praeintelligantur proprietatibus

Quaestio XLI: De personis in comparatione ad actus notionales

Articulus I: Utrum actus notionales sint attribuendi personis

Articulus II: Utrum actus notionales sint voluntarii

Articulus III: Utrum actus notionales sint de aliquo

Articulus IV: Utrum in divinis sit potentia respectu actuum notionalium

Articulus V: Utrum potentia generandi significet relationem, et non essentiam

Articulus VI: Utrum actus notionalis ad plures personas terminari possit

Quaestio XLII: De aequalitate et similitudine divinarum personarum ad invicem

Articulus I: Utrum aequalitas locum habeat in divinis

Articulus II: Utrum persona procedens sit coaeterna suo principio, ut Filius Patri

Articulus III: Utrum in divinis personis sit ordo naturae

Articulus IV: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum magnitudinem

Articulus V: Utrum Filius sit in patre, et e converso

Articulus VI: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum potentiam

Quaestio XLIII: De missione divinarum personarum

Articulus I: Utrum alicui personae divinae conveniat mitti

Articulus II: Utrum missio sit aeterna, vel temporalis tantum

Articulus III: Utrum missio invisibilis divinae personae sit solum secundum donum gratiae gratum facientis

Articulus IV: Utrum Patri conveniat mitti

Articulus V: Utrum Filio conveniat invisibiliter mitti

Articulus VI: Utrum missio invisibilis fiat ad omnes qui sunt participes gratiae

Articulus VII: Utrum Spiritui Sancto conveniat visibiliter mitti

Articulus VIII: Utrum nulla persona divina mittatur nisi ab ea a qua procedit aeternaliter

Quaestio XLIV: De processione creaturarum a Deo, et de omnium entium prima causa

Articulus I: Utrum sit necessarium omne ens esse creatum a Deo

Articulus II: Utrum materia prima sit creata a Deo

Articulus III: Utrum causa exemplaris sit aliquid praeter Deum

Articulus IV: Utrum Deus sit causa finalis omnium

Quaestio XLV: De modo emanationis rerum a primo principio

Articulus I: Utrum creare sit ex nihilo aliquid facere

Articulus II: Utrum Deus possit aliquid creare

Articulus III: Utrum creatio sit aliquid in creatura

Articulus IV: Utrum creari sit proprium compositorum et subsistentium

Articulus V: Utrum solius Dei sit creare

Articulus VI: Utrum creare sit proprium alicuius personae

Articulus VII: Utrum in creaturis sit necesse inveniri vestigium Trinitatis

Articulus VIII: Utrum creatio admisceatur in operibus naturae et artis

Quaestio XLVI: De principio durationis rerum creatarum

Articulus I: Utrum universitas creaturarum semper fuerit

Articulus II: Utrum mundum incoepisse sit articulus fidei

Articulus III: Utrum creatio rerum fuerit in principio temporis

Quaestio XLVII: De distinctione rerum in communi

Articulus I: Utrum rerum multitudo et distinctio sit a Deo

Articulus II: Utrum inaequalitas rerum sit a Deo.

Articulus III: Utrum sit unus mundus tantum

Quaestio XLVIII: De distinctione rerum in speciali

Articulus I: Utrum malum sit natura quaedam

Articulus II: Utrum malum inveniatur in rebus

Articulus III: Utrum malum sit in bono sicut in subiecto

Articulus IV: Utrum malum corrumpat totum bonum

Articulus V: Utrum malum sufficienter dividatur per poenam et culpam

Articulus VI: Utrum habeat plus de ratione mali poena quam culpa

Quaestio XLIX: De causa mali

Articulus I: Utrum bonum possit esse causa mali

Articulus II: Utrum summum bonum, quod est Deus, sit causa mali

Articulus III: Utrum sit unum summum malum, quod sit causa omnis mali

Quaestio L: De substantia angelorum absolute

Articulus I: Utrum angelus sit omnino incorporeus

Articulus II: Utrum angelus sit compositus ex materia et forma

Articulus III: Utrum angeli sint in aliquo magno numero

Articulus IV: Utrum angeli differant specie

Articulus V: Utrum angeli sint incorruptibiles

Quaestio LI: De comparatione angelorum ad corpora

Articulus I: Utrum angeli habeant corpora naturaliter sibi unita

Articulus II: Utrum angeli assumant corpora

Articulus III: Utrum angeli in corporibus assumptis opera vitae exerceant

Quaestio LII: De comparatione angelorum ad loca

Articulus I: Utrum angelus sit in loco

Articulus II: Utrum angelus possit esse in pluribus locis simul

Articulus III: Utrum plures angeli possint simul esse in eodem loco

Quaestio LIII: De motu locali angelorum

Articulus I: Utrum angelus possit moveri localiter

Articulus II: Utrum angelus transeat per medium

Articulus III: Utrum motus angeli sit in instanti

Quaestio LIV: De cognitione angelorum

Articulus I: Utrum intelligere angeli sit eius substantia

Articulus II: Utrum intelligere angeli sit eius esse

Articulus III: Utrum potentia intellectiva angeli sit eius essentia

Articulus IV: Utrum in angelo sit intellectus agens et possibilis

Articulus V: Utrum in angelis sit sola intellectiva cognitio

↑ Top of work