Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan

Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae

Tommaso de Vio Cajetan (1469–1534)

First published 1507

Cajetan's Commentaria in Primam Partem Summae Theologiae offers an article-by-article exposition of Aquinas's Prima Pars. Its discussions of sacred doctrine, analogy, divine knowledge, and creation became important reference points in the later Thomist tradition. The present digital edition follows the Latin text of the Leonine edition and includes English and Spanish translations. Coverage is currently partial.

This work is being completed — add a section.


Praefatio ad Oliverium Carrafam

In Prooemium Summae Theologiae

Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit, et ad quae se extendat

Articulus I: Utrum sit necessarium, praeter philosophicas disciplinas, aliam doctrinam haberi

In the title of this first article, note three terms. First, the word necessary. For it is taken in two ways in V Metaphysics: simply, and for an end. Here it is taken in the second way. - Second, the word physical disciplines. For science can be called physical or natural—which is the same thing—in two ways: objectively, and thus it is one part of science, distinct, VI Metaphysics, as opposed to mathematics and metaphysics; and effectively, because of itself it is naturally born from the natural principle of the sciences, that is, the light of the agent intellect. And in this way it is distinguished as natural as opposed to supernatural. And it is taken in this way in the matter at hand, where all knowledge acquirable by the light of the intellect is called physical discipline. - Third, the words another doctrine. It does not say science, opinion, or faith: that this must be well noted will appear when we come to raise the doubt.

II. In the body there are two conclusions responsive to the question, in the affirmative. The first is: It is necessary for human salvation that there be a doctrine received through revelation concerning many things that exceed human reason. - The second is: It is necessary for human salvation that there be a doctrine through revelation concerning those things about God which can also be investigated by natural reason.

III. Before the conclusions are proved, so that the distinction and sufficiency of the conclusions may be evident, note two distinctions. The first is from I Contra Gentiles, chapter III. There are two principal genera of things knowable about God: some are demonstrable; others are knowable only through revelation. These latter are the Trinity of Persons, the beatitude promised to us, the mysteries of the Incarnation and Redemption: but those that are demonstrable are that God is one, immortal, etc. On account of the things that are revelable only, the first conclusion was posited; on account of the demonstrable ones, however, the second was posited. - The other distinction is from V Metaphysics What is necessary for an end is twofold: necessary for being (esse), and necessary for well-being (bene esse). In the first conclusion, what is necessary is taken in the first way; in the second, in the second way.

IV. These things having been premised, the first conclusion is proved from the text. Ordered to God as an end unknown by natural reason, yet to be attained by one's own intention and action, man needs supernatural instruction, by which he may know that end and direct his operations toward it: man is of this sort: therefore. — The minor is proved from chapter 64 of Isaiah.

V. Concerning this conclusion a doubt immediately arises: what is meant here by the name sacred doctrine or discipline. For it is understood either as faith, or as theology. If faith, two inconveniences follow. The first is that the same thing would be asked twice over: for in IIa IIae, question 2, article 3, it is asked whether believing something supernatural is necessary for salvation. The second is that sacred doctrine would be taken equivocally in this and in the following articles: for it is clear that in them it is not taken for faith. — If theology, it would follow that faith without theology would not suffice for man's salvation: which is false. The inference is evident: because the text says that that doctrine is necessary for human salvation. But the falsity of the consequent is evident in itself, and is convicted by the reason assigned in the text: namely, that man can direct his intentions and actions to a supernatural end through the knowledge of faith.

VI. To this it must be said that sacred doctrine is taken neither for faith, as distinguished against theology, nor for theology, as distinguished against faith; but it is taken for knowledge revealed by God, whether formally or virtually, insofar as it has the character of a discipline and of teaching, abstracting from the character of what is believed and what is known. For the knowledge by which we have need unto salvation, insofar as it is received in man from God teaching, is teaching and discipline, according to that saying of John VI: Everyone who has heard from the Father and has learned comes to me. And of this knowledge it is said in this conclusion that it is necessary for salvation. And since knowledge of this kind, insofar as it is a revealed discipline, abstracts both from the character of believing and of knowing, and from the character of the revealed thing formally—that is, in itself—and virtually—that is, in its principles—therefore in this place, where the question concerns revealed doctrine apart from the physical disciplines, it is not permissible to descend determinately to any of these.

And so something else is asked here formally, and something else will be asked below in IIa IIae: because here the question concerns doctrine, there concerning believing. And sacred doctrine is taken univocally here and in the following article. Nor does it follow that theology, as distinguished against faith, is necessary; but that theology, as it abstracts from faith and science, is necessary for salvation; which is evidently true, on account of the reason assigned in the text. Nor does this avail: faith suffices: therefore theology is not required: both because theology, as taken here, is contained within faith, as animal within man; and because this science, according to Augustine, XIV On the Trinity, not only nourishes, defends, and strengthens faith, but begets it. And truly it is so on the side of the things to be believed. For faith, although it is from God infusing an inclination to believe, is nevertheless from hearing through the word of Christ with respect to the things to be believed, as is had in Romans X, in the text and in St. Thomas. And thus theology is contained within faith, as begetting it. And if it is inferred: therefore every adult believer believing explicitly etc. is a theologian: it must be said that not simply; but he is a participant in theology in a qualified sense etc., namely according to its principles etc.

VII. Concerning this part, it must be noted that Scotus, in I, question 1 of the Prologue to the First Book of the Sentences, disagrees neither with the conclusion nor with the argument: but with the cause why that end is naturally hidden from us. For we say that that end is naturally hidden from us because it is a supernatural end of our soul: and therefore, however perfectly the nature of our soul might be known to us as regards its natural aspects, it would never be known under the aspect by which it is ordered to such an end; because both the end and that aspect of the soul lie beyond the range of natural things. He, however, holds that this end is natural to our soul, though to be attained supernaturally. And yet he holds it to be naturally unknown: because our soul is not naturally known to us, at least in this present state, under that proper and special aspect by which it is ordered to that end.

VIII. That this end is natural, he proves in three ways. First, by the authority of Augustine (in the book On the Predestination of the Saints): Therefore, to be able to have faith, just as to be able to have charity, belongs to the nature of human beings; but to have it belongs to the grace of the faithful. – Second, from appetite. Man naturally desires that end which you call supernatural; therefore it is natural to him. – Third, from the notion of naturalness. A potency, when compared to an act, is either natural, or violent, or neutral; and there is no supernaturalness there: therefore the intellect, or the soul, is naturally ordered to the vision of God, or to fruition. The antecedent, as to its affirmative part, is explained: because a potency either inclines toward such an act, or resists such an act, or is neutrally disposed: if in the first way, it is natural; if in the second, violent; if in the third, neutral. As to the negative part, it is explained thus. The difference between naturalness and supernaturalness is considered in the comparison of the potency to an agent impressing itself naturally or supernaturally upon such a potency: therefore, when the potency is compared to the act, there is no supernaturalness. The consequence, moreover, is proved from the fact that the soul inclines toward every perfection of its own, and especially toward its highest perfection, which is the act of fruition of God, etc.

IX. To make the difficulty of this matter evident, know that among us power is either natural, or violent, or obediential: and this both in relation to act and to agent: nor is there any neutral power in the nature of things, artificial powers being set aside, as will be said in the question on Neutral Power in accordance with this article. Now obediential power is called the aptitude of a thing for whatever God may ordain to be done in it. And in accordance with such a power, our soul is said to be in potency toward the promised beatitude, and the supernatural end, and other things of this kind.

X. Hence, to the first argument of Scotus it is said that Augustine did not say that the ability to have faith is natural to man, but that it belongs to the nature of men. For it is one thing for a power to be of the nature, and another for it to be natural: the first signifies the subject of the power, the second the mode of the power. And therefore the first is true in the matter at hand; the second, however, false. Indeed, that obediential power for faith and charity is in the nature of men, because they possess an intellective nature; but not in the nature of a lion, since it is repugnant to it. And this was Augustine's meaning. – To the second, the antecedent is denied. – To the third, however, the assumption is denied, both as regards the third member of the affirmative part and as regards the negative part. For supernaturalness is also considered by comparing the power with its act: since there are certain acts which are simply supernatural by their genus, such as grace, glory, and other things of this kind, as will be made clear in another question.

XI. But the second conclusion is proved. The discipline by which men more commonly, more quickly, and more safely arrive at the knowledge of divine things that are demonstrable is necessary for man: revealed doctrine is of this kind: therefore. – All this is evident in the text; and more fully in Book I Contra Gentiles, chapter IV.

XII. In response to the second objection, note that the argument was this: Every being is knowable through the physical disciplines; therefore nothing remains knowable through revealed doctrine; and consequently it is not necessary. – The first consequence is proved: because nothing is known except what is true, which is convertible with being. But the antecedent is evident from Book VI Metaphysics, and inductively.

To this, however, a twofold reply can be given, according as the antecedent can be distinguished in two ways. First thus: Every being, with respect to all that is knowable in it; or not with respect to all, but only to what is abstractible from sensible things, is knowable through the physical disciplines. In the first sense it is false; in the second, true. – Second thus: Every being in every respect; or not in every respect, but insofar as it can be illumined by the light of the agent intellect, is knowable through the physical disciplines. In the first sense it is false; in the second, true. – And although the argument admits both replies, it nevertheless pleased the Author to employ the second reply, not the first explicitly: partly so that he might resolve the opposing difficulties from what is proper to this article itself, namely by the light of divine revelation; and partly because the first reply had already been given in the body of the article, in the first conclusion.

XIII. Nevertheless, Scotus, in the First Book, question 1 of the Prologue, in his solution to the second argument on behalf of the philosophers, censured this response: because according to it the necessity of theology, which that argument intended to undermine, is not preserved. – He proves this as follows. From this response nothing else is obtained except that the same thing is known through theology and through the other sciences, though in a different way; just as through astrology and through physics it is known that the earth is round. Therefore necessity is not preserved, but only the distinction of theology from the others. The consequence holds, by the proportionality you assigned: since once that conclusion, "the earth is round," is known through one of those sciences, the other is not necessary with respect to knowing that conclusion, although it remains distinct from it.

XIV. To this it is answered that a diversity in the mode of knowing is accompanied by a diversity of the object formally taken, that is, of the formal ratio of the object (though at times there is also some identity, in a certain respect, of a conclusion), if the ratio is adequate to the mode. Or at least it is accompanied by a diversity of many knowable truths, if the ratio is inadequate, as is clear below, art. 3 Hence the same things, taken under diverse ratios of knowing, induce a diversity among things knowable. And therefore, by saying that there is a diverse ratio of what is knowable, he implicitly intimated also an otherness of the things knowable, which he had already expressed in the first conclusion. And for this reason the antecedent is denied: for from this answer, although explicitly only a diversity of the mode of knowing is contained, implicitly there is contained also a diversity of the things knowable.

But by way of the example from astrology, although it could be said that assimilation in all respects is not required of examples, nevertheless, following the example, it is said that, just as astrology coincides with physics in some conclusion by a different light than physics, and not in all conclusions, so theology, by a different light, considers the same truths as the other sciences, and other truths about the same things. And thus, just as astrology, although it coincides as to subject matter with some conclusion of physics, yet because it considers them by a different light, and consequently other truths, is not only distinct but a necessary science, so too theology is distinct from the others, and necessary.

Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia

Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia

Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica

Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis

Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia

Articulus VII: Utrum deus sit subiectum huius scientiae

Articulus VIII: Utrum haec doctrina sit argumentativa

Articulus IX: Utrum sacra scriptura debeat uti metaphoris

Articulus X: Utrum sacra scriptura sub una littera habeat plures sensus

Quaestio II: De Deo, an Deus sit

Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum

Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile

Articulus III: Utrum Deus sit

Quaestio III: De Dei simplicitate

Articulus I: Utrum Deus sit corpus

Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae

Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia vel natura

Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse

Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo

Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia

Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex

Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat

Quaestio IV: De Dei perfectione

Articulus I: Utrum Deus sit perfectus

Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum

Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo

Quaestio V: De bono in communi

Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente

Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens

Articulus III: Utrum omne ens sit bonum

Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis

Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine

Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile

Quaestio VI: De bonitate Dei

Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat

Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum

Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum omnia sint bona bonitate divina

Quaestio VII: De infinitate Dei

Articulus I: Utrum Deus sit infinitus

Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam

Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem

Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem

Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus

Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus

Articulus II: Utrum Deus sit ubique

Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam

Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei

Quaestio IX: De Dei immutabilitate

Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis

Articulus II: Utrum esse immutabile sit Dei proprium

Quaestio X: De Dei aeternitate

Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio

Articulus II: Utrum Deus sit aeternus

Articulus III: Utrum esse aeternum sit proprium Dei

Articulus IV: Utrum aeternitas differat a tempore

Articulus V: De differentia aevi et temporis

Articulus VI: Utrum sit unum aevum tantum

Quaestio XI: De unitate Dei

Articulus I: Utrum unum addat aliquid supra ens

Articulus II: Utrum unum et multa opponantur

Articulus III: Utrum Deus sit unus

Articulus IV: Utrum Deus sit maxime unus

Quaestio XII: Quomodo Deus a nobis cognoscatur

Articulus I: Utrum aliquis intellectus creatus possit Deum videre per essentiam

Articulus II: Utrum essentia Dei ab intellectu creato per aliquam similitudinem videatur

Articulus III: Utrum essentia Dei videri possit oculis corporalibus

Articulus IV: Utrum aliquis intellectus creatus per sua naturalia divinam essentiam videre possit

Articulus V: Utrum intellectus creatus ad videndum Dei essentiam aliquo creato lumine indigeat

Articulus VI: Utrum videntium essentiam Dei unus alio perfectius videat

Articulus VII: Utrum videntes Deum per essentiam ipsum comprehendant

Articulus VIII: Utrum videntes Deum per essentiam omnia in Deo videant

Articulus IX: Utrum ea quae videntur in Deo a videntibus divinam essentiam per aliquas similitudines videantur

Articulus X: Utrum videntes Deum per essentiam simul videant omnia quae in ipso vident

Articulus XI: Utrum aliquis in hac vita possit videre Deum per essentiam

Articulus XII: Utrum per rationem naturalem Deum in hac vita cognoscere possimus

Articulus XIII: Utrum per gratiam habeatur altior cognitio Dei quam ea quae habetur per rationem naturalem

Quaestio XIII: De nominibus Dei

Articulus I: Utrum aliquod nomen Deo conveniat

Articulus II: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo substantialiter

Articulus III: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo proprie

Articulus IV: Utrum nomina dicta de Deo sint nomina synonyma

Articulus V: Utrum ea quae de Deo dicuntur et creaturis, univoce dicantur de ipsis

Articulus VI: Utrum nomina per prius dicantur de creaturis quam de Deo

Articulus VII: Utrum nomina quae important relationem ad creaturas, dicantur de Deo ex tempore

Articulus VIII: Utrum hoc nomen *Deus* sit nomen naturae

Articulus IX: Utrum hoc nomen *Deus* sit communicabile

Articulus X: Utrum hoc nomen *Deus* univoce dicatur de Deo per participationem, secundum naturam, et secundum opinionem

Articulus XI: Utrum hoc nomen *qui est* sit maxime nomen Dei proprium

Articulus XII: Utrum propositiones affirmativae possint formari de Deo

Quaestio XIV: De scientia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit scientia

Articulus II: Utrum Deus intelligat se

Articulus III: Utrum Deus comprehendat seipsum

Articulus IV: Utrum ipsum intelligere Dei sit eius substantia

Articulus V: Utrum Deus cognoscat alia a se

Articulus VI: Utrum Deus cognoscat alia a se propria cognitione

Articulus VII: Utrum scientia Dei sit discursiva

Articulus VIII: Utrum scientia Dei sit causa rerum

Articulus IX: Utrum Deus habeat scientiam non entium

Articulus X: Utrum Deus cognoscat mala

Articulus XI: Utrum Deus cognoscat singularia

Articulus XII: Utrum Deus possit cognoscere infinita

Articulus XIII: Utrum scientia Dei sit futurorum contingentium

Articulus XIV: Utrum Deus cognoscat enuntiabilia

Articulus XV: Utrum scientia Dei sit variabilis

Articulus XVI: Utrum Deus de rebus habeat scientiam speculativam

Quaestio XV: De ideis

Articulus I: Utrum ideae sint

Articulus II: Utrum sint plures ideae

Articulus III: Utrum omnium quae cognoscit Deus, sint ideae

Quaestio XVI: De veritate

Articulus I: Utrum veritas sit tantum in intellectu

Articulus II: Utrum veritas sit in intellectu componente et dividente

Articulus III: Utrum verum et ens convertantur

Articulus IV: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam verum

Articulus V: Utrum Deus sit veritas

Articulus VI: Utrum sit una sola veritas, secundum quam omnia sunt vera

Articulus VII: Utrum veritas creata sit aeterna

Articulus VIII: Utrum veritas sit imutabilis

Quaestio XVII: De falsitate

Articulus I: Utrum falsitas sit in rebus

Articulus II: Utrum in sensu sit falsitas

Articulus III: Utrum falsitas sit in intellectu

Articulus IV: Utrum verum et falsum sint contraria

Quaestio XVIII: De vita Dei

Articulus I: Utrum omnium naturalium rerum sit vivere

Articulus II: Utrum vita sit quaedam operatio

Articulus III: Utrum Deo conveniat vita

Articulus IV: Utrum omnia sint vita in Deo

Quaestio XIX: De voluntate Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit voluntas

Articulus II: Utrum Deus velit alia a se

Articulus III: Utrum quidquid Deus vult, ex necessitate velit

Articulus IV: Utrum voluntas Dei sit causa rerum

Articulus V: Utrum voluntatis divinae sit assignare aliquam causam

Articulus VI: Utrum voluntas Dei semper impleatur

Articulus VII: Utrum voluntas Dei sit mutabilis

Articulus VIII: Utrum voluntas Dei necessitatem rebus volitis imponat

Articulus IX: Utrum voluntas Dei sit malorum

Articulus X: Utrum Deus habeat liberum arbitrium

Articulus XI: Utrum sit distinguenda in Deo voluntas signi

Articulus XII: Utrum convenienter circa divinam voluntatem ponantur quinque signa

Quaestio XX: De amore Dei

Articulus I: Utrum amor sit in Deo

Articulus II: Utrum Deus omnia amet

Articulus III: Utrum Deus aequaliter diligat omnia

Articulus IV: An Deus semper magis diligat meliora

Quaestio XXI: De iustitia et misericordia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit iustitia

Articulus II: Utrum iustitia Dei sit veritas

Articulus III: Utrum misericordia competat Deo

Articulus IV: Utrum in omnibus operibus Dei sit misericordia et iustitia

Quaestio XXII: De providentia Dei

Articulus I: Utrum providentia Deo conveniat

Articulus II: Utrum omnia sint subiecta divinae providentiae

Articulus III: Utrum Deus immediate omnibus provideat

Articulus IV: Utrum providentia rebus provisis necessitatem imponat

Quaestio XXIII: De praedestinatione

Articulus I: Utrum homines praedestinentur a Deo

Articulus II: Utrum praedestinatio aliquid ponat in praedestinato

Articulus III: Utrum Deus aliquem hominem reprobet

Articulus IV: Utrum praedestinati eligantur a Deo

Articulus V: Utrum praescientia meritorum sit causa praedestinationis

Articulus VI: Utrum praedestinatio sit certa

Articulus VII: Utrum numerus praedestinatorum sit certus

Articulus VIII: Utrum praedestinatio possit iuvari precibus sanctorum

Quaestio XXIV: De libro vitae

Articulus I: Utrum liber vitae sit idem quod praedestinatio

Articulus II: Utrum liber vitae sit solum respectu vitae gloriae praedestinatorum

Articulus III: Utrum aliquis deleatur de libro vitae

Quaestio XXV: De divina potentia

Articulus I: Utrum in Deo sit potentia

Articulus II: Utrum potentia Dei sit infinita

Articulus III: Utrum Deus sit omnipotens

Articulus IV: Utrum Deus possit facere quod praeterita non fuerint

Articulus V: Utrum Deus possit facere quae non facit

Articulus VI: Utrum Deus possit meliora facere ea quae facit

Quaestio XXVI: De divina beatitudine

Articulus I: Utrum beatitudo Deo competat

Articulus II: Utrum Deus dicatur beatus secundum intellectum

Articulus III: Utrum Deus sit beatitudo cuiuslibet beati

Articulus IV: Utrum in Dei beatitudine omnis beatitudo includatur

Quaestio XXVII: De processione divinarum personarum

Articulus I: Utrum processio sit in divinis

Articulus II: Utrum aliqua processio in divinis generatio DICI possit

Articulus III: Utrum sit in divinis alia processio a generatione verbi

Articulus IV: Utrum processio amoris in divinis sit generatio

Articulus V: Utrum sint plures processiones in divinis quam duae

Quaestio XXVIII: De relationibus divinis

Articulus I: Utrum in Deo sint aliquae relationes reales

Articulus II: Utrum relatio in Deo sit idem quod sua essentia

Articulus III: Utrum relationes quae sunt in Deo, realiter ab invicem distinguantur

Articulus IV: Utrum in Deo sint tantum quatuor relationes reales, scilicet paternitas, filiatio, spiratio et processio

Quaestio XXIX: De personis divinis

Articulus I: De definitione personae

Articulus II: Utrum persona sit idem quod hypostasis, subsistentia et essentia

Articulus III: Utrum nomen personae sit ponendum in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona significet relationem

Quaestio XXX: De pluralitate personarum in divinis

Articulus I: Utrum sit ponere plures personas in divinis

Articulus II: Utrum in Deo sint plures personae quam tres

Articulus III: Utrum termini numerales ponant aliquid in divinis

Articulus IV: Utrum hoc nomen persona possit esse commune tribus personis

Quaestio XXXI: De his quae ad unitatem vel pluralitatem pertinent in divinis

Articulus I: Utrum sit Trinitas in divinis

Articulus II: Utrum Filius sit alius a patre

Articulus III: Utrum dictio exclusiva solus sit addenda termino essentiali in divinis

Articulus IV: Utrum dictio exclusiva possit adiungi termino personali

Quaestio XXXII: De divinarum personarum cognitione

Articulus I: Utrum Trinitas divinarum personarum possit per naturalem rationem cognosci

Articulus II: Utrum sint ponendae notiones in divinis

Articulus III: Utrum sint quinque notiones

Articulus IV: Utrum liceat contrarie opinari de notionibus

Quaestio XXXIII: De persona Patris

Articulus I: Utrum competat Patri esse principium

Articulus II: Utrum hoc nomen Pater sit nomen proprie divinae personae

Articulus III: Utrum hoc nomen Pater dicatur in divinis per prius secundum quod personaliter sumitur

Articulus IV: Utrum esse ingenitum sit Patri proprium

Quaestio XXXIV: De persona Filii

Articulus I: Utrum verbum in divinis sit nomen personale

Articulus II: Utrum verbum sit proprium nomen Filii

Articulus III: Utrum in nomine verbi importetur respectus ad creaturam

Quaestio XXXV: De imagine

Articulus I: Utrum imago in divinis dicatur personaliter

Articulus II: Utrum nomen imaginis sit proprium Filii

Quaestio XXXVI: De persona Spiritus Sancti

Articulus I: Utrum hoc nomen Spiritus Sanctus sit proprium nomen alicuius divinae personae

Articulus II: Utrum Spiritus Sanctus procedat a Filio

Articulus III: Utrum Spiritus Sanctus procedat a patre per Filium

Articulus IV: Utrum Pater et Filius sint unum principium Spiritus Sancti

Quaestio XXXVII: De nomine Spiritus Sancti quod est amor

Articulus I: Utrum amor sit proprium nomen Spiritus Sancti

Articulus II: Utrum Pater et Filius diligant se spiritu Sancto

Quaestio XXXVIII: De nomine Spiritus Sancti quod est donum

Articulus I: Utrum donum sit nomen personale

Articulus II: Utrum donum sit proprium nomen Spiritus Sancti

Quaestio XXXIX: De personis ad essentiam relatis

Articulus I: Utrum in divinis essentia sit idem quod persona

Articulus II: Utrum sit dicendum tres personas esse unius essentiae

Articulus III: Utrum nomina essentialia praedicentur singulariter de tribus personis

Articulus IV: Utrum nomina essentialia concreta possint supponere pro persona

Articulus V: Utrum nomina essentialia in abstracto significata possint supponere pro persona

Articulus VI: Utrum personae possint praedicari de nominibus essentialibus

Articulus VII: Utrum nomina essentialia sint approprianda personis

Articulus VIII: Utrum convenienter a sacris doctoribus sint essentialia personis attributa

Quaestio XL: De personis in comparatione ad relationes sive proprietates

Articulus I: Utrum relatio sit idem quod persona

Articulus II: Utrum personae distinguantur per relationes

Articulus III: Utrum, abstractis per intellectum relationibus a personis, adhuc remaneant hypostases

Articulus IV: Utrum actus notionales praeintelligantur proprietatibus

Quaestio XLI: De personis in comparatione ad actus notionales

Articulus I: Utrum actus notionales sint attribuendi personis

Articulus II: Utrum actus notionales sint voluntarii

Articulus III: Utrum actus notionales sint de aliquo

Articulus IV: Utrum in divinis sit potentia respectu actuum notionalium

Articulus V: Utrum potentia generandi significet relationem, et non essentiam

Articulus VI: Utrum actus notionalis ad plures personas terminari possit

Quaestio XLII: De aequalitate et similitudine divinarum personarum ad invicem

Articulus I: Utrum aequalitas locum habeat in divinis

Articulus II: Utrum persona procedens sit coaeterna suo principio, ut Filius Patri

Articulus III: Utrum in divinis personis sit ordo naturae

Articulus IV: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum magnitudinem

Articulus V: Utrum Filius sit in patre, et e converso

Articulus VI: Utrum Filius sit aequalis Patri secundum potentiam

Quaestio XLIII: De missione divinarum personarum

Articulus I: Utrum alicui personae divinae conveniat mitti

Articulus II: Utrum missio sit aeterna, vel temporalis tantum

Articulus III: Utrum missio invisibilis divinae personae sit solum secundum donum gratiae gratum facientis

Articulus IV: Utrum Patri conveniat mitti

Articulus V: Utrum Filio conveniat invisibiliter mitti

Articulus VI: Utrum missio invisibilis fiat ad omnes qui sunt participes gratiae

Articulus VII: Utrum Spiritui Sancto conveniat visibiliter mitti

Articulus VIII: Utrum nulla persona divina mittatur nisi ab ea a qua procedit aeternaliter

Quaestio XLIV: De processione creaturarum a Deo, et de omnium entium prima causa

Articulus I: Utrum sit necessarium omne ens esse creatum a Deo

Articulus II: Utrum materia prima sit creata a Deo

Articulus III: Utrum causa exemplaris sit aliquid praeter Deum

Articulus IV: Utrum Deus sit causa finalis omnium

Quaestio XLV: De modo emanationis rerum a primo principio

Articulus I: Utrum creare sit ex nihilo aliquid facere

Articulus II: Utrum Deus possit aliquid creare

Articulus III: Utrum creatio sit aliquid in creatura

Articulus IV: Utrum creari sit proprium compositorum et subsistentium

Articulus V: Utrum solius Dei sit creare

Articulus VI: Utrum creare sit proprium alicuius personae

Articulus VII: Utrum in creaturis sit necesse inveniri vestigium Trinitatis

Articulus VIII: Utrum creatio admisceatur in operibus naturae et artis

Quaestio XLVI: De principio durationis rerum creatarum

Articulus I: Utrum universitas creaturarum semper fuerit

Articulus II: Utrum mundum incoepisse sit articulus fidei

Articulus III: Utrum creatio rerum fuerit in principio temporis

Quaestio XLVII: De distinctione rerum in communi

Articulus I: Utrum rerum multitudo et distinctio sit a Deo

Articulus II: Utrum inaequalitas rerum sit a Deo.

Articulus III: Utrum sit unus mundus tantum

Quaestio XLVIII: De distinctione rerum in speciali

Articulus I: Utrum malum sit natura quaedam

Articulus II: Utrum malum inveniatur in rebus

Articulus III: Utrum malum sit in bono sicut in subiecto

Articulus IV: Utrum malum corrumpat totum bonum

Articulus V: Utrum malum sufficienter dividatur per poenam et culpam

Articulus VI: Utrum habeat plus de ratione mali poena quam culpa

Quaestio XLIX: De causa mali

Articulus I: Utrum bonum possit esse causa mali

Articulus II: Utrum summum bonum, quod est Deus, sit causa mali

Articulus III: Utrum sit unum summum malum, quod sit causa omnis mali

Quaestio L: De substantia angelorum absolute

Articulus I: Utrum angelus sit omnino incorporeus

Articulus II: Utrum angelus sit compositus ex materia et forma

Articulus III: Utrum angeli sint in aliquo magno numero

Articulus IV: Utrum angeli differant specie

Articulus V: Utrum angeli sint incorruptibiles

Quaestio LI: De comparatione angelorum ad corpora

Articulus I: Utrum angeli habeant corpora naturaliter sibi unita

Articulus II: Utrum angeli assumant corpora

Articulus III: Utrum angeli in corporibus assumptis opera vitae exerceant

Quaestio LII: De comparatione angelorum ad loca

Articulus I: Utrum angelus sit in loco

Articulus II: Utrum angelus possit esse in pluribus locis simul

Articulus III: Utrum plures angeli possint simul esse in eodem loco

Quaestio LIII: De motu locali angelorum

Articulus I: Utrum angelus possit moveri localiter

Articulus II: Utrum angelus transeat per medium

Articulus III: Utrum motus angeli sit in instanti

Quaestio LIV: De cognitione angelorum

Articulus I: Utrum intelligere angeli sit eius substantia

Articulus II: Utrum intelligere angeli sit eius esse

Articulus III: Utrum potentia intellectiva angeli sit eius essentia

Articulus IV: Utrum in angelo sit intellectus agens et possibilis

Articulus V: Utrum in angelis sit sola intellectiva cognitio

↑ Top of work