Scholastica commentaria in Primam Partem Summae Theologicae
Domingo Báñez (1528–1604)
First published 1584
Dominicus Báñez, O.P.'s Scholastica commentaria in primam partem Summae Theologiae is a Salamanca-school commentary on the opening part of Aquinas's Summa. The first printing appeared at Salamanca in 1584, after Báñez's teaching at the Dominican studium and University of Salamanca; later editions and editorial continuations helped make the work a major witness to late sixteenth-century Thomism. Its close exegesis of Aquinas intersects the debates over divine grace, human freedom, predestination, and physical premotion that defined the de auxiliis controversy. Schola presents the Latin text from a 1934 Urbano edition; the catalogue's 1584 year identifies the original work, not the modern reprint.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus auctoris ad lectorem
In D. Thomae prooemium meditatio
Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit et ad quae se extendat
Articulus I: Utrum sit necessarium praeter Physicas disciplinas aliam doctrinam haberi
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia
Commentarium
THE principal doubt is concerning the first conclusion: whether sacred doctrine is truly and properly a science.
First conclusion (Latin text without a Spanish translation)
Dubium 1 (continuatio)
Dubium 2
Dubium 3
Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia
Commentarium
Dubium 1 (pars prior)
Dubium 1 (continuatio)
Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica
Commentarium
Dubium 1: Objectiones
Dubium 1: Commentarium
Dubium 1: Responsiones
Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis
Commentarium
Dubium 1 (textus Latinus sine versione Hispanica)
Dubium 1
Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia
Commentarium
Dubium I
Articulus VII: Utrum Deus sit subiectum huius scientiae
Commentarium
Dubium I
Textus Augustini ante articulum 8
Articulus VIII: Utrum sacra doctrina sit argumentativa
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Dubium 3
Dubium 4
Dubium 5
Dubium 6
Articulus IX: Utrum Sacra Scriptura debeat uti metaphoris
Commentarium
Commentarium; Dubium I
Articulus X: Utrum Sacra Scriptura sub una littera habeat plures sensus
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Dubium 3
Dubium 4
Dubium 5
Dubium 6
Dubium 7
Dubium 8
Dubium 9
Quaestio II: De Deo, an Deus sit
Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum
Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile
Articulus III: Utrum Deus sit
Quaestio III: De Dei simplicitate
Articulus I: Utrum Deus sit corpus
Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae
Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia, vel natura
Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse
Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo
Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia
Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex
Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat
Quaestio IV: De Dei perfectione
Articulus I: Utrum Deus sit perfectus
Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum
Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo
Quaestio V: De bono in communi
Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente
Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens
Articulus III: Utrum omne ens sit bonum
Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis
Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine
Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile
Quaestio VI: De bonitate Dei
Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat
Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum
Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei
Articulus IV: Utrum omnia sit bona bonitate divina
Quaestio VII: De Infinitate Dei
Articulus I: Utrum Deus sit infinitus
Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam
Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem
Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem
Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus
Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus
Articulus II: Utrum Deus sit ubique
Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam
Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei
Quaestio IX: De Dei immutabilitate
Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis
Articulus II: Utrum esse inmutabile sit Dei proprium
Quaestio X: De Dei Aeternitate
Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio
Articulus II: Utrum Deus sit aeternus
Articulus III: Utrum esse aeternum sit proprium Dei
Articulus IV: Utrum aeternitas differat a tempore
Articulus V: De differentia aevi et temporis
Articulus VI: Utrum sit unum aevum tantum
Quaestio XI: De unitate Dei
Articulus I: Utrum unum addat aliquid supra ens
Articulus II: Utrum unum et multa opponantur
Articulus III: Utrum Deus sit unus
Articulus IV: Utrum Deus sit maxime unus
Quaestio XII: Quomodo Deus cognoscatur a nobis
Articulus I: Utrum aliquis intellectus creatus possit Deum videre per essentiam
Articulus II: Utrum essentia Dei ab intellectu creato per aliquam similitudinem videatur
Articulus III: Utrum Essentia Dei videri possit oculis corporalibus
Articulus IV: Utrum aliquis intellectus per sua naturalia Divinam Essentiam videre possit
Articulus V: Utrum intellectus creatus ad videndum Dei Essentiam aliquo creato lumine indigeat
Articulus VI: Utrum videntium Dei Essentiam unus alio perfectius videat
Articulus VII: Utrum videntes Deum per Essentiam, ipsum comprehendant
Articulus VIII: Utrum videntes Deum per Essentiam, omnia in Deo videant
Articulus IX: Utrum ea quae videntur in Deo a videntibus Divinam Essentiam, videantur per aliquas similitudines creatas
Articulus X: Utrum videntes Deum per Essentiam, simul videant omnia quae in ipso vident
Articulus XI: Utrum aliquis in hac vita possit videre Deum per Essentiam
Articulus XII: Utrum per rationem naturalem Deum in hac vita cognoscere possimus
Articulus XIII: Utrum per gratiam habeatur altior cognitio Dei quam ea, quae habetur per rationem naturalem
Quaestio XIII: De nominibus Dei
Articulus I: Utrum aliquod nomen Deo conveniat
Articulus II: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo substantialiter
Articulus III: Utrum aliquod nomen dicatur de Deo proprie
Articulus IV: Utrum nomina dicta de Deo sint nomina synonyma
Articulus V: Utrum nomina, quae de Deo dicuntur et creaturis, univoce dicantur de ipsis
Articulus VI: Utrum nomina per prius dicantur de creaturis quam de Deo
Articulus VII: Utrum nomina quae important relationem ad creaturas, dicantur de Deo ex tempore
Articulus VIII: Utrum hoc nomen Deus sit nomen naturae
Articulus IX: Utrum hoc nomen Deus sit incommunicabile
Articulus X: Utrum hoc nomen Deus dictum de Deo per participationem, secundum naturam, et secundum opinionem
Articulus XI: Utrum hoc nomen Qui est sit maxime Dei proprium
Articulus XII: Utrum propositiones affirmativae possint formari de Deo
Quaestio XIV: De scientia Dei
Articulus I: Utrum in Deo sit scientia
Articulus II: Utrum Deus intelligat se
Articulus III: Utrum Deus comprehendat seipsum
Articulus IV: Utrum ipsum intelligere Dei sit eius substantia
Articulus V: Utrum Deus cognoscat alia a se
Articulus VI: Utrum Deus cognoscat alia a se propria cognitione
Articulus VII: Utrum scientia Dei sit discursiva
Articulus VIII: Utrum scientia Dei sit causa rerum
Articulus IX: Utrum Deus habeat scientiam non entium
Articulus X: Utrum Deus cognoscat mala
Articulus XI: Utrum Deus cognoscat singularia
Articulus XII: Utrum Deus possit cognoscere infinita
Articulus XIII: Utrum scientia Dei sit futurorum contingentium
Articulus XIV: Utrum Deus cognoscat enuntiabilia
Articulus XV: Utrum scientia Dei sit variabilis
Articulus XVI: Utrum Deus habeat de rebus scientiam speculativam
Quaestio XV: De Ideis
Articulus I: Utrum ideae sint
Articulus II: Utrum sint plures ideae
Articulus III: Utrum omnium quae cognoscit Deus, sint ideae
Quaestio XVI: De Veritate
Articulus I: Utrum veritas sit tantum in intellectu
Articulus II: Utrum veritas sit in intellectu componente et dividente
Articulus III: Utrum verum et ens convertantur
Articulus IV: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam verum
Articulus V: Utrum Deus sit veritas
Articulus VI: Utrum sit una sola veritas, secundum quam omnia sunt vera
Articulus VII: Utrum veritas creata sit aeterna
Articulus VIII: Utrum veritas sit immutabilis
Quaestio XVII: De Falsitate
Articulus I: Utrum falsitas sit in rebus
Articulus II: Utrum in sensu sit falsitas
Articulus III: Utrum falsitas sit in intellectu
Articulus IV: Utrum verum et falsum sint contraria
Quaestio XVIII: De vita Dei
Articulus I: Utrum omnium naturalium rerum sit vivere
Articulus II: Utrum vita sit quaedam operatio
Articulus III: Utrum Deo conveniat vita
Articulus IV: Utrum omnia sint vita in Deo
Quaestio XIX: De voluntate Dei
Articulus I: Utrum in Deo sit voluntas
Articulus II: Utrum Deus velit alia a se
SUMMARY OF THE ARTICLE.
The FIRST Conclusion is affirmative. The reason for it is: because every thing, according as it is good and perfect, has an inclination to diffuse its own good into other things: therefore much more does this pertain to the divine will, from which every perfection is derived.
Second Conclusion: God wills Himself as end, but other things as toward the end.
Third Conclusion, to the second: just as God understands things other than Himself by understanding His own essence, so He wills things other than Himself by willing His own goodness.
COMMENTARY.
The FIRST Conclusion is manifest according to faith, as is clear from the testimony cited in the argument On the contrary, 1 Thess. 4: This is the will of God, your sanctification, and from what was cited in the preceding article.
About the argument of the first conclusion there occurs a twofold doubt: The one: whether it is a perfection of God to communicate Himself to others? For the affirmative part seems true from the discourse of the article. But on the other hand it seems to follow as unfitting that some perfection was lacking to God before He communicated Himself. Cajetan says that to communicate Himself to others in God is a voluntary and free perfection. And that it does not follow from this that some perfection was lacking to God from eternity, absolutely speaking, but that some voluntary perfection was lacking. For he says that to be voluntary diminishes the account of perfection. Yet this way of speaking of Cajetan does not please us, nor does it sound well to posit in God a diminished perfection. Let us therefore say briefly three things: The first is that to be communicative of itself is a natural perfection of God, because this is of the account of the good. The second is that to communicate itself in act and naturally ad intra is also a maximal perfection and from eternity in God. For He generates the Son, and produces the Holy Spirit. The third is: to communicate itself in act ad extra to creatures themselves is not a new perfection coming to God, but only posits anew a real perfection in creatures; in God, however, it bespeaks anew a relation of reason. And in this way it pertains to the divine will to communicate itself in act, not as a necessary consequent, but as befitting the divine goodness, as St. Thomas says at the end of the article.
The other doubt is: what does it signify that he says it pertains to the divine will that it communicate its good to others through a likeness, according as it is possible? To this it is answered, first, that as a matter of fact the matter stands thus, that God communicated Himself to a creature in the highest possible way, when He communicated to human nature in Christ His own personal to-be. Nevertheless, other ways of communicating Himself lie hidden in the divine omnipotence, many indeed in the species of creatable things, but not greater. For it can produce new species of creatures. It is answered secondly that the most plain sense is, when he says that it pertains to the divine goodness to communicate its good to others through a likeness according as it is possible, that is, not by communicating to things its essence through a likeness of the same account, as He communicates it to the Son; but through a certain imperfect and analogous likeness, according as it is possible, in that the creature, which is from nothing, imitates God.
Against the second conclusion an argument of this kind can be made. If God loves us for His own sake as for the ultimate end: therefore His love toward us cannot be a love of friendship, but will always be one of concupiscence. To this it is answered by denying the consequence. For God truly loves us also with a true love of friendship. Nor is it repugnant to this that God wills good to it for His own sake as for the ultimate end: because by this very fact He orders the rational creature to the supreme good, and to its ultimate end. But this can be explained if we imagine what is impossible, namely that there be two Gods, the one the supreme good and ultimate end of the rational creature, the other a friend and benefactor, leading the rational creature to the supreme good. Then surely this latter God would truly be a friend. Since therefore these two perfections concur in one true God, so that the same one is our ultimate end, and at the same time Savior and helper leading us into that ultimate end, nothing prevents Him from being supremely a friend, even if He wills and loves us for His own sake, as for the supreme good, in which our beatitude consists.