Scholastica commentaria in Primam Partem Summae Theologicae
Domingo Báñez (1528–1604)
First published 1584
Dominicus Báñez, O.P.'s Scholastica commentaria in primam partem Summae Theologiae is a Salamanca-school commentary on the opening part of Aquinas's Summa. The first printing appeared at Salamanca in 1584, after Báñez's teaching at the Dominican studium and University of Salamanca; later editions and editorial continuations helped make the work a major witness to late sixteenth-century Thomism. Its close exegesis of Aquinas intersects the debates over divine grace, human freedom, predestination, and physical premotion that defined the de auxiliis controversy. Schola presents the Latin text from a 1934 Urbano edition; the catalogue's 1584 year identifies the original work, not the modern reprint.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus auctoris ad lectorem
In D. Thomae prooemium meditatio
Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit et ad quae se extendat
Articulus I: Utrum sit necessarium praeter Physicas disciplinas aliam doctrinam haberi
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia
Commentarium
THE principal doubt is concerning the first conclusion: whether sacred doctrine is truly and properly a science.
First conclusion (Latin text without a Spanish translation)
Dubium 1 (continuatio)
Dubium 2
Dubium 3
Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia
Commentarium
Dubium 1 (pars prior)
Dubium 1 (continuatio)
Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica
Commentarium
Dubium 1: Objectiones
Dubium 1: Commentarium
Dubium 1: Responsiones
Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis
Commentarium
Dubium 1 (textus Latinus sine versione Hispanica)
Dubium 1
Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia
Commentarium
Dubium I
Articulus VII: Utrum Deus sit subiectum huius scientiae
Commentarium
Dubium I
Textus Augustini ante articulum 8
Articulus VIII: Utrum sacra doctrina sit argumentativa
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Dubium 3
Dubium 4
Dubium 5
Dubium 6
Articulus IX: Utrum Sacra Scriptura debeat uti metaphoris
Commentarium
Commentarium; Dubium I
Articulus X: Utrum Sacra Scriptura sub una littera habeat plures sensus
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Dubium 3
Dubium 4
Dubium 5
Dubium 6
Dubium 7
Dubium 8
Dubium 9
Quaestio II: De Deo, an Deus sit
Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum
Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile
Articulus III: Utrum Deus sit
Quaestio III: De Dei simplicitate
Articulus I: Utrum Deus sit corpus
Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae
Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia, vel natura
Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse
Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo
Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia
Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex
Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat
Quaestio IV: De Dei perfectione
Articulus I: Utrum Deus sit perfectus
Articulus II: Utrum in Deo sint perfectiones omnium rerum
Articulus III: Utrum aliqua creatura possit esse similis Deo
Quaestio V: De bono in communi
Articulus I: Utrum bonum differat secundum rem ab ente
Articulus II: Utrum bonum secundum rationem sit prius quam ens
Articulus III: Utrum omne ens sit bonum
Articulus IV: Utrum bonum habeat rationem causae finalis
Articulus V: Utrum ratio boni consistat in modo, specie et ordine
Articulus VI: Utrum convenienter dividatur bonum per honestum, utile et delectabile
Quaestio VI: De bonitate Dei
Articulus I: Utrum esse bonum Deo conveniat
Articulus II: Utrum Deus sit summum bonum
Articulus III: Utrum esse bonum per essentiam sit proprium Dei
Articulus IV: Utrum omnia sit bona bonitate divina
Quaestio VII: De Infinitate Dei
Articulus I: Utrum Deus sit infinitus
Articulus II: Utrum aliquid aliud quam Deus possit esse infinitum per essentiam
Articulus III: Utrum possit esse aliquid infinitum actu secundum magnitudinem
Articulus IV: Utrum possit esse infinitum in rebus secundum multitudinem
Quaestio VIII: De existentia Dei in rebus
Articulus I: Utrum Deus sit in omnibus rebus
Articulus II: Utrum Deus sit ubique
Articulus III: Utrum Deus sit ubique per essentiam, praesentiam et potentiam
Articulus IV: Utrum esse ubique sit proprium Dei
Quaestio IX: De Dei immutabilitate
Articulus I: Utrum Deus sit omnino immutabilis
Articulus II: Utrum esse inmutabile sit Dei proprium
Quaestio X: De Dei Aeternitate
Articulus I: Utrum convenienter definiatur aeternitas, quod est interminabilis vitae tota simul et perfecta possessio
Articulus II: Utrum Deus sit aeternus
SUMMARY OF THE ARTICLE.
First Conclusion: God is supremely eternal.
Second: God is his own eternity.
Third: No creature is its own duration.
COMMENTARY.
NOTE, concerning the article, that the first Conclusion is of faith. For Ecclus. 18 it is said: He who lives forever etc. And Isaiah 40: The eternal God, the Lord. Ps. 101: His years shall not fail. And Dan. 7: His power, an eternal power. And this truth is defined in the chapter Firmiter, on the Supreme Trinity, and in the Athanasian Creed. And the argument of St. Thomas is a demonstration. For from immutability eternity arises, as a proper attribute. But if someone should say that immutability and eternity in God are altogether the same, therefore one is not the cause of the other, and consequently there will be no demonstration, for a demonstration must proceed through a cause; it is answered that for the account of a demonstration it suffices that it proceed through the formal ground: for in Logic there are true demonstrations, and yet one is not the cause of the other, but only the formal ground; and if it could have a cause, one being of reason would cause another; for predicability, if it could have a cause, would have universality as its cause: so too eternity, if it could have a cause, would have immutability. It is answered secondly that although immutability and eternity are the same in God, nevertheless immutability is the cause of eternity in a most eminent and most perfect way: but for it to be a cause in that way, no real distinction is required; an eminent distinction suffices. Note secondly, concerning the second Conclusion, that it too is of faith. For as was said in q. 3, art. 3, God is Godhead, and all the Attributes in the abstract. For the supposit in divine things adds nothing real over and above the divine nature, whereas in creatures it adds something real, distinct from the nature. Note thirdly that the third Conclusion is also most certain, since to-be is not of the essence of any creature, as was said in the place just cited, but is a certain quasi-accidental mode: therefore if to-be is not of the essence of a creature, neither is duration in to-be; for the duration of anything is identified with its to-be. Note lastly that eternity, speaking formally, is not duration. I mean that the account of eternity is not the account of duration (whatever Cajetan may say, here). The reason is, for eternity is the measure of duration, while the divine duration is the thing measured: therefore the account of eternity is not the account of duration. It is true that this proposition is true, eternity is duration, just as wisdom is justice, since in God all the Attributes are one. See the solution to the first, and note it. But the treatment of duration and of its distinction from to-be belongs to the matter concerning the Angels.