On the Divine Names

Atque ista de his dicta sint. Caeterum, si placet, ad id quod potissimum est sermonem transferamus: etenim theologia rerum omnium auctori cum omnia tuni simul omnia tribuit, et ipsum ut perfectum et ut unum laudat. Perfectus itaque est, non tantum seipso perfectus, et per se a seipso uniformiter definitus, totusque secundum se totum perfectissimus; verum etiam ut supraquam perfectus, secundum omnium excessum; atque omnem quidem infinitatem definiens, supra omnem vero finem expansus, et a nullo comprehensus aut contentus, sed ad omnia pariter et supra omnia indeficientibus largitionibus et nunquam finiendis operationibus pertingens. Perfectus item dicitur, ut qui nullum accipiat incrementum, semperque perfectus sit, nec minui possit, omnia in seipso praehabens, et exuberans una et eadem incessabili et supraquam plena et imminutibili largitione, per quam omnia perfecta perficit, et unumquodque congrua sibi perfectione adimplet.

Unus autem, quia est omnia unice secundum excellentiam unius unitatis et omnium causa, non amittendo suam unitatem; nihil enim illius unius expers est, sed quemadmodum omnis numerus participat unitatem, atque unus binarius denariusque dicitur, et dimidium unum unaque tertia decimaque; similiter etiam omnia et quaelibet particula particeps est unius, et hoc ipso quo quid unum sunt, etiam omnia sunt quaecunque sunt. Neque vero unum illud, quod est omnium causa, unum quid est ex pluribus, sed quod ante omne unum omnemque multitudinem, omne unum multitudinemque definiit: neque enim unquam multitudo expers est unius, sed ea quae sunt multa partibus, sunt quid unum toto; et quae sunt multa accidentibus, sunt quid unum subjecto: et quae sunt multa numero vel virtutibus, sunt quid unum specie; et quae sunt multa speciebus, sunt quid unum genere; et quae sunt multa processionibus, sunt quid unum principio; neque quidquam est in rerum natura, quod non secundum aliquid participet unum in illo, quod per omnia unicum est, et omnia, etiam, tota universa et opposita, unice anticipavit. Ac sine uno quidem non erit multitudo, sed ante omnem numerum multiplicatum; et si quae omnia erunt in toto quid unum.

Illud praeterea sciendum, ut secundum uniuscujusque speciem praeconceptam uniri dicantur ea quae unita sunt, sitque unum omnium quasi elementum; et si sustuleris unitatem, neque totalitas, neque particulae, neque aliud quidpiam in rebus erit; omnia enim in se unum uniformiter anticipant et complectuntur. Hac itaque ratione Scriptura totum Deum, tanquam omnium causam, sub unius appellatione laudat; atque hoc modo unus est Deus et Pater, et unus Dominus Jesus Christus, atque unus idemque Spiritus, per supraquam abundantem totius divinae unitatis indivisibilitatem, in qua omnia unice sunt conjuncta, et supraquam unita, et praeexistentia supra substantiam. Quapropter etiam ad ipsam omnia jure merito referuntur, eique attribuuntur, a qua, et ex qua, et per quam, et in qua, et ad quam omnia sunt, et componuntur, et manent, et continentur, et complentur, et convertuntur: neque quidquam reperies eorum quae sunt, quod non ex uno illo, secundum quod omnis divinitus supraessentialiter nominatur, et sit id quod est, et perficiatur ac conservetur. Oportet itaque et nos, a multis ad unum virtute divinae unitatis conversos, singulariter laudare totam et unam divinitatem, unum, quod est omnium causa, ante omne unum et multitudinem, et partem et totum, finitionem et infinitionem, finem et infinitatem, omnia quae sunt et ipsum esse determinat; et omnium et totorum omnium, et simul ante omnia et supra omnia etiam unice causam, et quod supra ipsum unum, est id quod est et ipsum unum determinat, siquidem quod est unum, iis quae sunt annumeratur; numerus enim particeps essentiae est. Quod autem est unum supra substantiam, et A quod est unum, et omnem numerum definit, ipsum est et unius, et numeri, et omnis rei principium et causa, et numerus et ordo. Quamobrem et unitas quae laudatur, et Trinitas quae est diuiniss supra omnia, non est unitas, neque Trinitas a nobis aut alio quopiam eorum quae sunt cognita; sed ut quod in ipsa est supraquam in unum copulatum et fecunditatem Dei vere laudemus, trinum et unum Deum nominamus illum, qui supra omne nomen est. Nulla autem unitas vel trinitas, neque numerus, nec unitas vel fecunditas, nec aliud quidpiam eorum quae sunt, aut eorum quae alicui existentium sunt cognita, explicat arcanum illud omnem rationem et mentem superans superdeitatis; superessentialiter supra omnia superexistentis; hujus neque nomen neque rationem est assignare, sed inaccessum omnibus eminet. Quin nec ipsum quidem nomen bonitatis ei tanquam aptum accommodamus, sed desiderio aliquid intelligendi et dicendi de natura illa arcana et ineffabili, quod est omnium nominum maxime venerabile ipsi primum consecramus: in quo quidem cum theologis conuenimus, sed ab ipsa rerum veritate multum deficimus. Quampraetulerunt, ut qui animam a cognatis rebus auocinat, quibus excipitur id quod omni nomine omnibusque Deo tandem conjungit, quantum nimirum cum

Haec nos divina nomina, quae ratione intelliguntur, congesta pro viribus explicuimus, non solum non satis pro eorum merito congrue (hoc enim etiam angeli vere dixerint), sed neque paribus laudibus, quibus ab angelis celebrantur; siquidem praestantissimi quoque theologi nostri vel novissimis etiam angelis cedunt; verum etiam theologis eorumque asseclis nequaquam suppares, a nostris quoque aequalibus in hoc laudum genere superamur. Itaque, siquidem recte ista dicta sint, et in divinorum nominum explanatione pro modulo nostro verum sensum attigerimus, in bonorum omnium causam id totum referendum est, ut quae primum tam dicendi quam bene dicendi facultatem dederit. Ac si quid eorum quae his aequivalent, sit praetermissum, id iisdem quoque rationibus a nobis ad hunc modum supplendum erit. Sin vero haec vel minus recta vel imperfecta sunt, et a veritate vel omnino vel ex parte aberravimus, erit humanitatis tuae corrigere non sponte ignorantem, rationesque suggerere discere cupienti, et ex se insufficienti opem ferre, curareque nolentem aegrotare, atque alia quidem a te excogitata, alia vero ab aliis mutuata, caeteroquin. omnia ex ipso bono accepta, in nos quoque derivare. Neque te pigeat amicum hocce beneficio afficere; cernis enim, uti neque nos ipsi quidquam rationum hierarchicarum nobis concreditarum intra nosmetipsos continuimus, verum illas omnino puras cum vobis tum caeteris viris sanctis partim tradidimus, partim adhuc trademus, pro dicendi nostra et aliorum intelligendi facultate, in re nulla traditionem violantes, nisi forte vel ad eloquendum vel ad intelligendum imbecilliores exstitimus. Sed haec quidem, ut Deo placet, sic habeant, et dicta sint; sitque quod ad nos pertinet, hic finis nominibus Dei quam mens excogitavit; ad symbolicam vero Theologiam, Deo duce, transibo.