On the Divine Names

Dionysius the Areopagite

On the Divine Names

Dionysius the Areopagite

Περὶ θείων ὀνομάτων

On the Divine Names (De divinis nominibus) is the chief theological treatise of the Christian Neoplatonist writing under the name Dionysius the Areopagite, probably in the late fifth or early sixth century. Addressed to Timothy, it unfolds the names predicated of God — Good, Light, Beauty, Love, Being, Life, Wisdom, Power, Justice, and the rest — through thirteen chapters, grounding each name in Scripture and in the tradition of Hierotheus. Its account of divine procession, participation, and the beautiful-and-good became foundational for Byzantine and medieval Latin theology, and it is among the authorities Aquinas cites most. Schola presents the Greek text with the Latin translation of Balthasar Corderius and the English translation of John Parker (1897).


CAPUT I. Quis libri finis, et quae e divinis nominibus prodita tandem esse, et ex rebus sensibilibus non posse cognosci

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

CAPUT II. unio et distinctio.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

§ XI

CAPUT III. Quae sit vis orationis, et de beato Hierotheo, de religione et conscriptione theologica.

§ I

§ II

§ III

CAPUT IV. De bono, luce, pulchro, amore, exstasi, zelo; et quod malum neque ens sit, neque ex entibus, neque in entibus.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

§ XI

§ XII

§ XIII

§ XIV

§ XV

§ XVI

§ XVII

§ XVIII

§ XIX

§ XX

§ XXI

§ XXII

§ XXIII

§ XXIV

§ XXV

§ XXVI

§ XXVII

§ XXVIII

§ XXIX

§ XXX

§ XXXI

§ XXXII

§ XXXIII

§ XXXIV

§ XXXV

CAPUT V. De ente, in quo etiam de exemplaribus.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

CAPUT VI. De vita.

§ I

§ II

§ III

CAPUT VII. De sapientia, mente, ratione, veritate, fide.

§ I

§ II

§ III

§ IV

CAPUT VIII. De potentia, justitia, salute, redemptione; ubi etiam de inaequalitate.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

CAPUT IX. De magno, parvo, eodem, alio, simili, dissimili, statu, motu, aequalitate.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

CAPUT X. De omnitenente, antiquo dierum; in quo etiam de aevo seu aeternitate et tempore.

§ I

§ II

§ III

CAPUT XI. De pace, quidque sibi velit ipsum per se esse, quae sit per se vita, quae vis ipsa per se, et quae illa coordinat atque conciliat, et quinam sint ejus effectus.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

CAPUT XII. De Sancto sanctorum, Rege regum, Domino dominantium, Deo deorum.

De Sancto sanctorum, Rege regum, Domino dominantium, Deo deorum.

§ I

Quoniam vero ea quae de his dicenda erant, finem, uti puto, congruum acceperunt, is qui infinita habet nomina modo nobis etiam laudandus est ut Sanctus sanctorum, ut Rex regum, ut in aeternum regnans et ultra, et ut Dominus dominorum, et Deus deorum. Primum itaque dicendum, quid sanctitatem ipsam esse censeamus, quid regnum, quid dominationem, quid deitatem, et quid Scripturae significare velint per illorum omnium geminationem

§ II

Sanctitas igitur (ut more nostro loquar) est, ab omni scelere libera, et omnino perfecta et omni ex parte immaculata puritas. Regnum autem est, omnis termini, ac mundi, et legis et ordinis distributio. Dominatio vero non minorum tantum excellentia, verum etiam omnium decorum ac bonorum completa possessio est, et vera et inconcussa firmitas: quapropter dominatio Graece a χῦρος derivato nomine, idem est quod firmatio, firmamentum et firmum, ac firmans seu ratificans. Deitas autem idem est atque omnium conspicax providentia; omnigena bonitate cuncta circumspeciens continensque, et seipsa complens atque transiliens universa quae ipsius providentia fruuntur.

§ III

Haec itaque omnia de causa illa transcendentali absolute praedicanda sunt, addendumque, ipsam esse supra eminentem sanctitatem, atque dominationem, et regnum omnium supremum, simplicissimamque deitatem; siquidem ex ipsa singulariter et uberrim emanavit atque diffusa est omnis mera perfectio totius sincerae puritatis, et omnis rerum dispositio atque distinctio, quae inconcinnitatem et inaequalitatem ac disproportionem extermini- nat, et ad bene ordinatam identitatem ac rectitudinem informat, ac continet illa quae jam digna fuerunt ejus participatione; quin etiam est perfecta, et omnis omnium quae pulchra sunt possessio, et omnis divina providentia, quae contemplatur et conservat ea quibus consulit, seque benigne offert, ad formandam in eis qui ad ipsum convertuntur divinitatem.

§ IV

Quoniam autem universorum auctor rerum omnium plenissimus est, secundum unam, quae omnibus antecedit, excellentiam Sanctus sanctorum nominatur, uti et caetera secundum supra quam exuberantem causam, et eximiam praecellentiam, ut si quis dixerit: Quanto praestant sancta, vel divina, vel dominantia, vel regia iis quae non sunt talia, et rursus ipsae per se participationes participantibus; tanto est omnibus sublimior, qui est supra omnia, et omnium participantium et participationum auctor imparticipabilis. Sanctos vero, et reges, dominosque, ac deos Scripturae appellant principaliores in unoquoque ordines, quorum opera dum inferiores Dei munera participant, eorumdem distributionum simplicitatem in suis distinctionibus multiplicant; horum autem varieta-

CAPUT XIII. De perfecto et uno.

§ I

§ II

§ III

§ IV

↑ Top of work