On the Divine Names

Ex ea intellectiles ac intelligentes angelicarum mentium virtutes simplices ac beatas habent intelligentias, dum non dividuis aut e dividuis, vel sensibus vel diffusis rationibus, ratiocinando divinam colligunt scientiam, nec iisdem communiter adhaerent, sed ab omni materia pluralitateque purae, spiritali, a materia secreto atque uniformi modo ea capiunt, quae in divinis intelligi possunt; estque illis vis spiritalis atque operatio impermista, et immaculata puritate resplendens, et conspicax divinarum intelligentiarum, quae divisionis ac materiae carentia, nec non deiformi unilate ad divinam et plusquam sapientem mentem ac rationem, quantum fieri potest, per divinam sapientiam efformantur. Hinc etiam animae ratiocinandi vim obtinent, quae dum per digressus quosdam et per ambages rerum investigant veritatem, propter divisam et omnifidam varietatem non parum ab unitis illis mentibus deficiunt; sed ubi demum e multis in unum sese colligunt, angelicas etiam, quantum quidem animabus congruit, intelligentiae aemulantur. Quin et sensus ipsos si quis sapientiae quemdam sibilum esse dixerit, nequaquam a vero aberrabit: nam et daemonum quoque mens, in quantum mens est, ex ipsa est; in quantum vero amens est, et id quod appetit nec scit, nec vult assequi, verius a sapientia defectio dici debet. Sed quoniam divina sapientia ipsiusmet sapientiae, atque omnis etiam mentis, rationis ac sensus principium, et causa, et procreatrix, et perfectio, et custodia, et terminatio dicta est; quomodo ergo Deus ipse supraquam sapiens sapientia, et mens, et verbum, et cognitio praedicatur? quomodo enim intelligat quidquam intellectualium, si non habeat spiritalem actum? vel A quomodo percipiat sensibilia, si supra sensum omnem sit collocatus? atqui Eloquia tradant Deum omnia nosse, nihilque divinam effugere cognitionem; verum, ut saepenumero dixi, divina prout Deo competunt accipienda sunt. Nam amentia et insensibilitas, per excessum, non per defectum Deo tribuuntur; sicut etiam rationis carentiam ei qui supra rationem est attribuimus, et imperfectionem supraquam perfecto ac praeperfecto; et caliginem, quae tactum visumque fugiat, luci inaccessae accommodamus, secundum quod excellit lucem spectabilem. Itaque mens divina comprehendit omnia cognitione quadam eminenti, qua secundum ipsammet omnium causam in se omnium cognitionem anticipat, priusquam angeli fierent cognoscens angelos, eosque creans, caeteraque omnia intus et ab ipso, ut ita dicam, exordio noscens, et in rerum naturam proferens; idque arbitror Scripturam significare, cum ait: Qui novit omnia priusquam fiant. Non enim ex rebus ipsis res discens, novit eas divina mens, sed ex seipsa et in seipsa, secundum causam omnium scientiam, et notionem, et essentiam praehabet, et ante comprehendit, non singulis secundum cujusque speciem intendens, sed secundum unicam causae complexionem cuncta sciens et continens; sicut et lux secundum causam tenebrarum notionem anticipat, non aliunde quam ex luce tenebras noscens. Seipsam igitur divina sapientia noscens, sciet omnia; materialia sine materia, et indivise divisibilia, et unice multa, ipso uno omnia et cognoscens et producens; nam si secundum unam causam Deus omnibus esse impertiit, secundum eamdem unicam causam sciet omnia tanquam ex se exsistentia, et in seipso ante praeexsistentia, et non ex rebus rerum accipiet notionem, sed et ipsis singulis ipsarum aliisque aliarum notitiam largietur. Non habet itaque Deus peculiarem scientiam sui, aliam vero communem res omnes complectentem; ipsa enim omnium causa seipsam cognoscens, nullo modo ea quae ab ipsa, et quorum causa non scientia rerum, sed scientia suiipsius ipsas novit; quae in terra sunt, non secundum sensus illa cognoscit, sed secundum naturam mentis deiformis.