Sed neque daemones natura sua mali sunt; nam si natura mali forent, neque ex bono essent, neque in natura rerum exsisterent, neque etiam ex bonis mutati, si natura semperque mali erant. Deinde, num sibi mali sunt, an aliis? Si sibi, etiam seipsi pereunt; sin aliis, quomodo interimunt, aut quid interimunt? essentiamne, an potentiam, an actionem? Si essentiam, primum quidem non contra naturam id faciunt; quae enim natura sua interire non possunt, ea non interimunt, sed ea quae corruptioni sunt obnoxia. Deinde ne id quidem omnibus et omnino malum est; nec vero quidquam eorum quae sunt interit, quatenus essentia est et natura, sed defectu naturalis ordinis, congruentiae et compositionis ratio debilitatur, cum in eodem statu Imbecillitas autem non est perfecta; nam si omnino perfecta foret, et corruptionem ipsam et subjectum ejus e medio tolleret, essetque talis corruptio sui quoque ipsius interitus, ideoque etiam ut talis non esset malum, sed deficiens bonum; nam quod omnino expers boni est, ne quidem res erit, eademque ratio de corruptela potentiae et actionis. Praeterea, quomodo daemones, qui effecti sunt a Deo, mali sunt? Bonum enim bona profert et stabilit. Verum dicet aliquis, eos malos appellari non secundum quod sunt (ex bono enim sunt, bonamque sortiti essentiam), sed ex eo quod non sunt, quia non custodierunt (ut Eloquia testantur) principatum suum. In quo enim, dic amabo, daemones depravatos dicinus, nisi quod divina bona velle et perficere destiterunt? alioquin, si natura mali essent daemones, semper fuissent mali; atqui malum instabile est. Si itaque semper eodem modo se habent, non sunt mali; nam eodem modo semper se habere, proprium est boni. Si autem non semper mali, neque natura mali sunt, sed defectu angelicorum bonorum. Neque vero penitus expertes boni sunt, quatenus sunt, vivunt, intelligunt, illisque omnino inest quidam motus desiderii; pravi autem dicuntur, quatenus in naturali actione sunt imbecilles. Depravatio igitur eis malum est, rerumque illis convenientium desertio fruslratioque, atque imperfectio et impoientia; facultatisque in eis perfectionem conservantis infirmitas, et abactio, et dilapsio. Quid vero praeterea malum ia daemonibus? Furor irrationalis, concupiscentia demens, imaginatio praeceps. Verum ista tametsi daemonibus insint, non tamen omnibus, neque omnino eliam ipsa per se mala sunt. Etenim in aliis animalibus non istiusmodi affectio, sed ejusdem privatio potius interitus exsistit animalium, et malum; ipsa vero affectio per suam habitudinem servat, ac constituit naturam animalis dum ista habet. Non itaque genus daemonum exsistit malum, quatenus naturae suae respondet, sed quatenus repugnat. Neque totum bonum, quod illis concessum est, penitus eversum est; sed ipsimet a toto bono, quod iis traditum erat, exciderunt. Neque dicimus angelicas doles, quas acceperant, penitus unquam fuisse conspicuas, quanvis eas ipsi minime cernant, quod intueri. Quare quod sint, et ex bono sunt, et boni, vivere, et intelligere quae sunt desiderant; atque inclinatione atque prolapsione mali nominantur; neque id quod non est appetunt, malum appetunt. XXIV.