On the Divine Names

Ad hoec autem vera ratio respondebit, malum qua malum nihil conferre ad essentiam aut rerum generationem, sed, quantum in ipso est, rerum substantiam tantum depravare atque abolere. Si quis autem dixerit, hoc ipso rerum generationi subservire, dum alterius corruptione praestat alteri genituram; respondendum utique, non quatenus corrumpit perficere generationem, quia quatenus corrumpit malum est, nam ut sic tantum destruit ac depravat, cum generatio et essentia per bonum fiant: atque adeo malum ex se quidem erit corruptio, subservit autem generationi per id quod bonum est, adeoque qua malum neque res est, neque res producit, sed per bonum et res est et bonum, producitque bona. Quinimo non erit quidem idem eadem ex parte et bonum et malum, neque eadem potentia sub eadem ratione corruptio et generatio, neque ipsa vis, aut ipsa corruptio; ipsum enim malum neque est, neque bonum est, neque generandi vim habet, neque res, neque bona facit; bonum autem quibuscunque perfecte inest, eadem et perfecta et simplicia atque integra bona reddit; quae vero minus ipsum participant, imperfecta bona sunt et permista, propter boni privationem. Sed malum penitus non est, neque bonum neque beneficum est; verum id quod magis vel minus appropinquat bono, pro sua por- tione bonum erit; nam perfecta bonitas, quae per omnia se diffundit, non solùm ad illas optimas, quae ipsi vicinae sunt, essentias diffmanat, sed ad extremas usque protenditur, aliis quidem se tota praesens, aliis autem inferiori modo, atque aliis infimo, pro captu scilicet singulorum. Eorum autem quae exsistunt, alia quidem bonum plane participant, alia autem eo magis minusve privata sunt; alia vero tenuiorem quamdam boni praesentiam sortiuntur, aliis denique boni ultimum vestigium obtingit. Nisi enim bonum pro cujusque captu singulis adesset, utique antiquissima divinissimaque essent, quae novissimorum modo ordinem tenent. Quonam autem pacto fieri poterat, ut uniformiter omnia bonum participarent, cum quaelibet ad omnimodam boni participationem minimè sint accommodata?

Nunc autem haec est potentiae boni praestans magnitudo, ut ea quoque quae sunt illius expertia, quin et ipsam sui privationem corroboret, ad ipsum omnino participandum. Quod si confidentius verum proferre liceat, illa etiam quae illi contraria sunt, ejus vi et sunt et repugnare possunt; aut potiùs, ut summatim dicam, ea quae sunt omnia, in quantum sunt, et bona et ex bono sunt; in quantum autem bono privata sunt, neque bona sunt, neque exsistunt. In caeteris nempe qualitatibus, velut in calore vel frigore, illa quae calefacta fuerunt superesse quoque possunt, postquam calor ea deseruit, plurimaeque res exsistunt cum vitae tum mentis expertes, quin et ipse Deus, a substantia secretus suprasubstantialiter tamen exsistit. Et simpliciter in omnibus aliis, sive habitus amissus sit, sive penitus non fuerit, res tamen ipsae sunt, et constare possunt; quod autem bono prorsus privatum est, id nusquam ullo pacto vel fuit, vel est, vel erit, vel esse potest. Veluti intemperans, etsi per concupiscentiam irrationalem bono privatus sit, eatenus tamen non est, neque quidquam concupiscit, sed simul boni particeps exsistit secundum exilem quamdam partem amicitiae et conjunctionis. Ira etiam boni particeps hoc ipso quod movetur, cupitque ea quae mala videntur ad id quod boni speciem prae se fert dirigere et convertere. Quin et is quoque qui deterrinam vitam expetit, ut qui omnino vitam cupiat, et quidem optimam ipsi visam, eo ipso appetitu, ut vitae appetitu, qui et optimam vitam spectat, boni particeps exsistit. Denique si bonum penitus sustuleris, neque essentia erit, neque vita, neque appetitus, neque motus, neque quidquam aliud. Itaque, quod etiam ex corruptione fiat generatio, non est mali vis, sed minoris boni praesentia; sicut morbus defectus quidem est constitutionis, sed non universae; nam A si tota desit constitutio, neque morbus ipse subsistet; morbus autem manet et exsistit, in quantum et statum habet, et minimam constitutionem, in qua quodammodo cohaeret. Quod enim omnis boni expers est, id neque aliquid est, neque in iis quae sunt exsistit; quod autem mistum est, id propter bonum est in rebus, et in tantum in rebus exsistit, et est, in quantum boni est particeps. Quinimo ea quae sunt omnia, in tantum magis minusve erunt, in quantum ad boni consortium accedunt; nam quod ad ipsum statum attinet, si neutiquam usquamve sit, nec erit quidem. Quod autem partim quidem est, partim autem non est, id quatenus ab eo quod semper est deflexit, non est; in quantum vero status est particeps, eatenus est, atque status ejus statusque priuatio et obtinetur et conseruatur. Malum etiam quod omni ex parte a bono defecit, neque inter ea quae magis neque inter ea quae minus partim vero non bonum est, id alicui quidem bono per aliqua boni communione; atque hoc modo bonum sui etiam privationi statum omnino dat per sui communicationem; nam bono penitus exterminato, neque omnino quidquam bonum erit, neque mixtum, neque ipsum malum. Si enim malum sit quoddam bonum imperfectum, propter omnimodam boni absentiam tam imperfectum quam perfectum bonum aberit; tumque solum erit et apparebit malum, quando aliis quidem malum est, quibus est contrarium, ab aliis autem tamquam bonis segregatum est. Nequeunt enim eadem se- Malum itaque non est res aliqua.