On the Divine Names
Περὶ θείων ὀνομάτων
On the Divine Names (De divinis nominibus) is the chief theological treatise of the Christian Neoplatonist writing under the name Dionysius the Areopagite, probably in the late fifth or early sixth century. Addressed to Timothy, it unfolds the names predicated of God — Good, Light, Beauty, Love, Being, Life, Wisdom, Power, Justice, and the rest — through thirteen chapters, grounding each name in Scripture and in the tradition of Hierotheus. Its account of divine procession, participation, and the beautiful-and-good became foundational for Byzantine and medieval Latin theology, and it is among the authorities Aquinas cites most. Schola presents the Greek text with the Latin translation of Balthasar Corderius and the English translation of John Parker (1897).
CAPUT I. Quis libri finis, et quae e divinis nominibus prodita tandem esse, et ex rebus sensibilibus non posse cognosci
§ I
§ II
§ III
§ IV
§ V
§ VI
§ VII
§ VIII
CAPUT II. unio et distinctio.
§ I
§ II
§ III
§ IV
§ V
§ VI
§ VII
§ VIII
§ IX
§ X
§ XI
CAPUT III. Quae sit vis orationis, et de beato Hierotheo, de religione et conscriptione theologica.
§ I
§ II
§ III
CAPUT IV. De bono, luce, pulchro, amore, exstasi, zelo; et quod malum neque ens sit, neque ex entibus, neque in entibus.
§ I
§ II
§ III
§ IV
Sed, quod in medio praeterlapsum nos effugerat, coelestium etiam principiorum et subterminationum causa est bonum, item substantiae hujus coelestis quae non augetur neque minuitur, et penitus non variatur, et motuum coelestis curriculi vastissimî, non sonantium, si ita loqui oporteat, et ordinum stellarum, et pulchritudinum, et luminum, et infixionum earum, et multiplicis cursus vagantis quorumdam siderum, et duorum luminarium, quae Scriptura vocat magna, circuiins, et eidem, unde profecta sunt, reversionis, quibus apud nos dies et noctes distinguuntur; et menses atque anni definiri ipsos motus temporis, et eorum quae in tempore sunt, circuito confectos distinguunt, numerant, ordinant et continent. Quid autem dicatur de ipsomet radio solis? a summo enim bono lumen proficiscitur, et imago bonitatis est; quambrem nomine luminis bonum laudatur, tanquam appareat primum exemplar in imagine. Sicut enim bonitas divinitatis quae supra omnia est, a supremis et provectissimis substantiis usque ad extremas pervadit, et adhuc supra omnes est, ita ut neque superiores usque ad illius excellentiam pertingant; nec inferiores ejus ambitum pertranseant; quin potius omnia quae illuminari possunt illuminat, et creat, et vitam dat, et continet, et perficit, et mensura est eorum quae sunt, et aevum, et numerus, et ordo, et complexus, et causa, atque finis; sic etiam ingens iste, et totus splendidus ac semper lucens sol imago expressa est divinae bonitatis, quatenus tenuissimum quid illius boni in eo procul resonat, et omnia quae eum participare possunt illustrat, et lumen habet supra extensum, quod in universum mundum qui cernitur, tum superiorem, tum inferiorem, splendore radiorum suorum multiplicat; et si quid eum non participat, non est in causa imbecillitas aut tenuitas facultatis illuminandi, sed potius rem ipsam non esse expeditam ad participa- lorem luminis, quia non sit idonea ad admittendum illud. Ac revera multa sic sunt, quae radius solis praetergressus, illa quae ultra sunt illuminat, et nihil est eorum quae cerni possunt, quo non pertingat sol ingenii vi splendoris sui. Quin etiam ad ortum corporum sub sensum cadentium confert, et ea movet ad vitam, nutrit, auget, perficit, et purgat, ac renovat; et mensura est ac numerus tempestatum ac dierum, et omnis nostri temporis: hoc enim est illud lumen, tametsi tunc non erat figuratum, quod dixit divinus Moyses distinxisse illud primum dierum nostrorum triduum. Atque ut omnia bonitas ad se convertit, primamque, quae dispersa sunt, collegit, tanquam unifica divinitas et principium unitatis, omniaque ipsam ut principium, ut complexum, ut finem appetunt; bonumque illud est (ut Scriptura sacra testatur) ex quo omnia constiterunt, et veluti a perfectissima causa producta sunt, et in qua consistunt universa, tanquam in fundo cuncta continente custodia, contentaque; et ad quod omnia, tanquam ad finem quaeque suum, convertuntur, quodque appetunt universa, spiritalia quidem rationeque utentia scienter, sensibilia vero sensibiliter; quae autem sensus sunt expertia, innato motu vitalis appetitionis, et quae vita carent, ac tantummodo exsistunt, vi quadam ad solius essentiae par- tic:palionem propensa sunt. Eadem clarissimae similitudinis ratione lux quoque colligit convertitque ad se omnia quae videntur, quae moventur, quae illustrantur, quae calescunt, quaeque universim radiis ejus perstringuntur; unde ἥλιος seu sol, nomen habet, quod omnia faciat ἀολλῆ, id est omnia servet salua, et congreget dispersa. Et omnia quae sentiendi vim habent eum appetunt, vel ut videant, vel ut moveantur, et illuminentur, et calescant, et denique ut contineantur et conserventur a luce. Non hoc dico, ut antiquitas existimabat, quod sol quem cernimus, proprie gubernet, sed potius, quod in sunt, intellecta conspiciantur, sempiterna quoque e