Arbitror autem expedire, ut nonnihil altius resumendo perfectissimus ille divinae unionis ac distinctionis modus explaneetur, quo nobis oratio omnis ita sit aperta, ut varietatem quidem omnem et obscuritatem repudiet, distincte autem ac plane, ordineque quae propria sunt, quoad ejus fieri potest, definiat. Theologicae nostrae traditionis auctores (ut alibi dixi) divinas quidem uniones vocant abditas istas collocationes plus quam ineffabilis et supra modum ignotae mansionis, quae nusquam sese prodit; distinctiones vero, beneficas Dei emanationes et manifestationes, assignantque, Scripturis A sacris insistendo, nonnulla dictae unioni propria, vicissimque distinctioni, proprias item suas copulationes ac disjunctiones; verbi gratia, in diuina unione seu supersubstantialitate, copulatum quidem unitatis principi Trinitati ac commune est, superessentialis existentia, et supraquam diuina diuinitas, supraquam bona bonitas, summa omnium ejus quae supra omnia est totius proprietatis identitas; unitas supra principium unitatis: ineffabilitas, multiuocatio, indemonstrabilitas, omninoda intelligibilitas, omnium positio, omnium ablatio, supra omnem positionem et ablationem, diuinarum personarum in seipsis, si ita loqui fas est, mutua mansio, et collocatio, in totum supraquam copulata in unum, et non confusa in parte ulla: sicut lumina lampadum (ut exemplis sub sensum cadentibus et familiaribus utar) quae sunt in una domo, et tota sunt in se totis vicissim, non permista, ac per se exsistunt perfecte inter se mutuo sigillatim distincta, conjuncta in unum discrete, et discreta conjunctim. Siquidem in domo cernimus, in qua multae lampades exsistunt, in unum quoddam lumen cunctarum lumina coalescere, splendoremque unum indiuiduumque proferre; neque quisquam, ut arbitror, aere cuncta lumina continente secernere, atque alac confusione contemperata sint. Quinimo si quis unam lampadem educat e domo, simul exhibet totum proprium lumen, nihil quidquam caeterorum luminum in seipsa simul trahens, neque aliquid sui illis relinquens; erat enim illorum, ut dixi, totorum ad tota perfecta conjunctio; mera penitus et nulla ex parte confusa, idque cum esset lumen in corpore, id est aere, et ex materiali igne penderet. Quare supersubstantialem illam unionem longe praestantiorem dicimus, non modo iis quae in corporibus exsistunt unionibus, verum etiam illis quae in animabus ipsis mentibusque contingunt, quas inconfusa et supermundiali ratione obtinent, dum lumina ista deiformia supercoelestiaque proportionata sibi participatione per unionem quandam omnibus eminentiorem, se totis tota participant.