On the Divine Names

Dionysius the Areopagite

On the Divine Names

Dionysius the Areopagite

Περὶ θείων ὀνομάτων

On the Divine Names (De divinis nominibus) is the chief theological treatise of the Christian Neoplatonist writing under the name Dionysius the Areopagite, probably in the late fifth or early sixth century. Addressed to Timothy, it unfolds the names predicated of God — Good, Light, Beauty, Love, Being, Life, Wisdom, Power, Justice, and the rest — through thirteen chapters, grounding each name in Scripture and in the tradition of Hierotheus. Its account of divine procession, participation, and the beautiful-and-good became foundational for Byzantine and medieval Latin theology, and it is among the authorities Aquinas cites most. Schola presents the Greek text with the Latin translation of Balthasar Corderius and the English translation of John Parker (1897).


CAPUT I. Quis libri finis, et quae e divinis nominibus prodita tandem esse, et ex rebus sensibilibus non posse cognosci

§ I

§ II

§ III

§ IV

Haec ex Scripturis diuinis didicimus; et, ut ita dicam, omnem fere sacram Scripturam reperies, ad declarandum nobis Deum, et ad laudandum eum, diuina nomina formare secundum diuinae bonitatis emanationes. Hinc in omni ferme theologica tractatione diuinitatem ipsam sancte collaudatam cernimus, ut monadem quidem ac unitatem propter supernaturalis indiuidui sui simplicitatem, ex qua, ceu unifica virtute, quid unum existimus, atque diuiduis nostris diuersitatibus supermundane coagmentatis, ad monadem quandam deiformem, ac Deum imitaniem vnionein redigimur: ut Trinitatem vero, propter superessentialis fecunditatis in tribus personis manifestationem, ex qua paternitas omnis in coelo et in terra est, et nominatur: ut rerum vero causam, quod omnia per bonitatem ejus, rerum effectricem, sint producta, ut sapientem quonque ac pulchram, quod res omnes, dum naturam suam servant incorruptam, divinae omnis harmoniae sacraeque pulchritudinis sint plenae: singulari autem amore humanum genus complectentem, quod se nobis vere integre in una persona sua communicârit, revocans ad se sibique jungens humanam humilitatem; ex qua simplex Jesus ineffabili modo consistit, ac qui aeternus est, temporalem sumpsit accessionem, necnon ad intimam naturae nostrae descendit; qui universum totius naturae ordinem superessentialiter transcendit; servatis tamen proprietatibus suis prorsus integris et incon füsis. Haec aliaque quaelibet deifica lumina, quae Scrip pturis consona sancti nostri praeceptores arcana no bis interpretatione tradiderunt, nos quoque hausi mus: nunc quidem pro captu nostro, dum velami nibus quibusdam sacris eloquiorum et hierarchica rum traditionum benignitas, signis sensibilibus res spiritales, substantialisque res supersubstantiales ab dit, formasque figurasque rebus forma figurâque ca- rentibus circumdat, nec non supernaturalem, et quae figuras respuit, simplicitatem diuinorum signorum varietate multiplicat et effingit. At quando incorruptibiles et immortales euaserimus, Christiformem beatissimamque sortem adepti, tunc semper (uti scriptum est) cum Domino erimus: visibilis quidem ipsiusmet Dei apparitionis castissimis contemplationibus pleni, cujus lucidissimis splendoribus, non secus ac discipuli in diuinissima transfiguratione, irradiabimur, intelligibilis vero ejus illustrationis participes secundum mentem passionibus materiaeque carentem, radiorum lucidissimorum incognitis beatissimisque coruscationibus, ad diuiniorem supercoelestium intelligentiarum imitationem, unione quadam intelligentiam superante ipsi conjungemur, nam, ut eloquiorum veritas habet: AEquales angelis erimus et filii Dei, quando erimus filii resurrectionis. Modo autem, ut valemus, ad diuina capienda signis utimur, quibus scilicet ad simplicem et unicam illam intelligibilium spectaculorum veritatem pro captu nostro adducimur, et post omnem nostram rerum deiformium intelligentiam, sedantes nostras intellectiles operationes, in superessentialem istum radium, quantum fas est, intendimus, in quo cuncti fines omnium cognitionum ineffabili modo praeexstiterunt A quemque nec mente concipere, nec oratione prosequi valemus, neque visu quomodocibet intueri, eo quod sit omnibus exemptus, et eminenter ignotus, ut qui simul omnes omnium cognitionum essentialium, virtutumque terminationes supersessentialiter gentiis eminentior incomprehensa virtute collocatus. entitates terminentur, is qui omni entitate sublimior

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

CAPUT II. unio et distinctio.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

§ XI

CAPUT III. Quae sit vis orationis, et de beato Hierotheo, de religione et conscriptione theologica.

§ I

§ II

§ III

CAPUT IV. De bono, luce, pulchro, amore, exstasi, zelo; et quod malum neque ens sit, neque ex entibus, neque in entibus.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

§ XI

§ XII

§ XIII

§ XIV

§ XV

§ XVI

§ XVII

§ XVIII

§ XIX

§ XX

§ XXI

§ XXII

§ XXIII

§ XXIV

§ XXV

§ XXVI

§ XXVII

§ XXVIII

§ XXIX

§ XXX

§ XXXI

§ XXXII

§ XXXIII

§ XXXIV

§ XXXV

CAPUT V. De ente, in quo etiam de exemplaribus.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

CAPUT VI. De vita.

§ I

§ II

§ III

CAPUT VII. De sapientia, mente, ratione, veritate, fide.

§ I

§ II

§ III

§ IV

CAPUT VIII. De potentia, justitia, salute, redemptione; ubi etiam de inaequalitate.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

CAPUT IX. De magno, parvo, eodem, alio, simili, dissimili, statu, motu, aequalitate.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

§ VII

§ VIII

§ IX

§ X

CAPUT X. De omnitenente, antiquo dierum; in quo etiam de aevo seu aeternitate et tempore.

§ I

§ II

§ III

CAPUT XI. De pace, quidque sibi velit ipsum per se esse, quae sit per se vita, quae vis ipsa per se, et quae illa coordinat atque conciliat, et quinam sint ejus effectus.

§ I

§ II

§ III

§ IV

§ V

§ VI

CAPUT XII. De Sancto sanctorum, Rege regum, Domino dominantium, Deo deorum.

§ I

§ II

§ III

§ IV

CAPUT XIII. De perfecto et uno.

§ I

§ II

§ III

§ IV

↑ Top of work