Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Después de que Santo Tomás determinó la pena y el premio en sí mismos, determina ahora de ambos en orden al pecado y a las buenas obras. En torno a esto hace dos cosas: primero, determina acerca de la pena que consiste en la privación del fin, que se llama pena de daño; segundo, acerca de la pena que es la experiencia de algo nocivo, que se llama pena de sentido, en el capítulo siguiente.

En torno a lo primero hace dos cosas: primero, muestra que al pecado mortal se le debe la exclusión absoluta del último fin, y al venial, en cambio, la dificultad de llegar a él; segundo, muestra que la pena con la que alguien es privado del último fin debe ser interminable, en el capítulo siguiente.

I. En cuanto a lo primero, argumenta primero así. Según la diferencia de los pecados debe haber diferencia de penas. Pero por el pecado mortal la intención de la mente se aparta totalmente del orden a Dios, que es el último fin de los bienes; por el pecado venial, en cambio, permaneciendo el orden de la mente humana al último fin, se le aporta algún impedimento por el que es retardada para que no tienda libremente al fin. Luego quien peca mortalmente debe ser castigado de modo que caiga del fin del hombre; y quien peca venialmente, de modo que sea retardado o padezca dificultad en alcanzar el fin.

  1. Para la evidencia de este razonamiento, hay que considerar que el hombre no peca mortalmente sino cuando prefiere la criatura a Dios, amándola a ella más que a Dios. Lo cual aparece cuando elige más bien algo distinto que vivir según Dios y adherirse a él: pues si amara más a Dios, elegiría más bien vivir según él y según sus preceptos que poseer cualquier bien temporal; así como, porque el hombre ama más su propia vida que el placer, se retrae incluso del máximo placer si estima que es infaliblemente mortal para su vida. Pero el hombre peca venialmente cuando se comporta desordenadamente respecto de las cosas que son para el fin, en cuanto se aplica a ellas más o menos de lo debido, salva sin embargo el orden y la inclinación al fin debido: a saber, porque, aunque esté demasiado afecto a alguna cosa, no querría por ella ofender a Dios, haciendo algo contra su precepto. Por eso se asemeja quien peca venialmente a quien tiende ciertamente hacia un término, pero se demora demasiado en el camino. Por esto se dice bien aquí que por el pecado mortal se aparta totalmente la intención de la mente del orden a Dios, que es el último fin; por el venial, en cambio, no, sino que se aporta un impedimento por el que el hombre es retardado para que no tienda libremente al fin: porque, a saber, por el pecado mortal el hombre constituye el fin en la criatura, amándola más que a Dios, y se aparta del amor, tanto en hábito como en acto, con el que está obligado a amar a Dios sobre todas las cosas; por el pecado venial, en cambio, se remueve quizá o se disminuye la dilección actual de Dios sobre todas las cosas, mientras el hombre está demasiado afecto a alguna criatura, no pensando nada de Dios en acto, y así queda impedido de la dilección actual de Dios; pero no se remueve la dilección habitual de Dios, ya que por el pecado venial no se remueve la caridad, con la cual Dios es siempre habitualmente amado sobre todas las cosas por quien la tiene.

II. En segundo lugar se argumenta desde el mismo fundamento. Así como hay voluntad en los hombres, así hay inclinación natural en las cosas naturales. Pero si a una cosa natural se le quita su inclinación al fin, de ningún modo puede alcanzar aquel fin; si, en cambio, hubiera sido impedida en su movimiento, permaneciendo la inclinación al fin, removido el impedimento, llega al fin, como se declara in gravi. Luego así es en los hombres. Pero del que peca mortalmente la intención de la voluntad se aparta totalmente del último fin; la intención del que peca venialmente, en cambio, permanece vuelta al fin, pero es algo impedida, mientras se adhiere más de lo debido a las cosas que son para el fin. Luego al que peca mortalmente se le debe que sea excluido totalmente de la consecución del fin; y al que peca venialmente, que padezca dificultad antes de llegar al fin.

Hay que advertir que por el pecado mortal se dice que alguien es excluido de la consecución del fin, y por el venial, en cambio, que es impedido y retardado; porque, como por el pecado mortal el hombre padece el defecto del principio que conduce al fin, es decir, de la caridad, nunca puede llegar a aquel fin, en cuanto depende de lo intrínseco; por el venial, en cambio, el hombre padece cierta indecencia del acto con el que había que proseguir hacia el fin, y queda obligado al pago de la pena temporal; y por eso, si no es removida aquella indecencia y satisfecha la pena, no puede el hombre llegar a la beatitud, que es el último fin; lo cual es ser retardado en la consecución del fin.

III. Tercero. Si aquel cuya intención está desviada del último fin alcanzase ese fin, esto sería por azar y por fortuna: porque, cuando alguien consigue lo que no pretendía, es por azar y por fortuna. Pero esto es inconveniente. Porque el último fin es el bien del entendimiento. Es, pues, inconveniente que el entendimiento no consiga su fin por vía inteligible, sino por fortuna. Luego etc.

Hay que advertir que el último fin del hombre, como se mostró en los números anteriores, no es otra cosa que el conocimiento y la visión por esencia de Dios, que es la suma Verdad. Pero el conocimiento de la verdad es bien y perfección del entendimiento. Por eso se dice bien que el último fin es el bien del entendimiento.

Hay que advertir también que, como cada cosa tiene inclinación a su fin según la condición de su naturaleza, es conveniente que cada una consiga también el fin según el modo de su naturaleza: pues las cosas naturales consiguen el fin naturalmente; las sensibles, en cuanto tales, sensiblemente, es decir, mediante aprehensión sensible. Por la misma razón, es conveniente que los inteligibles consigan su bien y su fin inteligiblemente, es decir, mediante aprehensión inteligible y con la intención de la voluntad que la sigue. Y porque la fortuna repugna al conocimiento inteligible y a la intención de aquel que consigue algo, no es conveniente que los inteligibles, en cuanto tales, consigan su fin por fortuna. Lo cual ciertamente sucedería si el que peca mortalmente, cuya intención se aparta totalmente del último fin, alcanzase ese último fin fuera de su intención. Y este es el fundamento de este razonamiento.

  1. Pero en torno a esto ocurre una duda. Pues parece que el que peca venialmente alguna vez alcanza el último fin fuera de su intención. Porque si alguien muere en el mismo acto del pecado venial, por ejemplo mientras dice una palabra ociosa, sin pensar nada de Dios, expiada la culpa alcanzará la beatitud. Y fuera de su intención: porque no murió con esta intención. Luego por fortuna puede alguien conseguir la beatitud.

Se responde que, aunque este no haya muerto con intención actual de llegar al último fin, tenía, sin embargo, la intención habitual del fin por la caridad existente en él; y también la intención virtual, por el hecho de que en algún momento se ordenó a sí mismo y lo suyo a Dios, y no intervino la intención contraria. Y así no por fortuna, sino por intención consigue el fin.

IV. Cuarto. El fin y el bien es la perfección de la voluntad, como la forma de la materia. Luego no lo consigue si no está convenientemente dispuesta. Luego no lo consigue si la intención se aparta de él. — Se prueba la primera consecuencia por la semejanza de la materia y la forma. — Mas la segunda: porque la voluntad se dispone al fin mediante la intención y el deseo de él.

Quinto. El hombre mediante las obras de las virtudes, en las cuales lo principal es la intención del fin debido, consigue la felicidad. Luego, si alguien obra contra la virtud estando desviado de la intención del último fin, es conveniente que sea privado del último fin. — Se prueba la consecuencia. Porque en las cosas ordenadas al fin, existiendo o siendo futuro el fin, es necesario que las cosas que son para el fin vayan a ser; y no existiendo estas, no habrá fin; de otro modo, en vano se busca el fin por tales medios.

  1. En torno a esta última afirmación ocurre una duda. Porque puede suceder que un fin pueda tenerse sin algún medio determinado, y sin embargo no se busque en vano por ese medio: así como por una poción alguien busca la salud, la cual podría adquirir por otra vía, y sin embargo no se aplica en vano, ya que por ella se sana. Y universalmente, cuando el fin puede adquirirse por varios medios, ninguno de esos medios se aplica en vano cuando sigue el efecto.

Se responde que aquí habla Santo Tomás de los medios necesarios para el fin, sin los cuales el fin no puede tenerse: como se tiene la intención del fin debido respecto de la felicidad. Pues de tales medios es verdadero que, si el fin puede existir sin que ellos existan, en vano se busca el fin por ellos, es decir, como por lo que es necesario para el fin. Pero la objeción procede sobre el medio no necesario para el fin, aunque también él pueda conducir al fin.

Se confirma la conclusión con la autoridad de Matth. VII.

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work