Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Después de que Santo Tomás mostró que el hombre es ordenado por la ley divina en lo referente a las cosas corporales, quiere proseguir lo que era su principal intento, a saber, mostrar mediante qué preceptos el hombre es ordenado al prójimo. Acerca de esto hace dos cosas: primero, muestra que el hombre es ordenado al prójimo mediante ciertos preceptos; segundo, muestra que lo que se preceptúa es también recto conforme a la naturaleza, en el capítulo siguiente.

En torno a lo primero hace tres cosas: primero, muestra a partir de lo anterior que el hombre es ordenado por la ley divina a tener paz y concordia con el prójimo; segundo, mediante qué preceptos es ordenado a esto; tercero, de qué manera es inclinado de múltiples modos a la observancia de los preceptos.

I. Prueba lo primero, primero, así. Según lo dicho, el hombre es ordenado por la ley divina para que guarde el orden de la razón en todas las cosas que pueden venir a su uso. Luego es necesario que sea instituido por la ley divina de modo que el hombre se haya respecto de los otros hombres según el orden de la razón. — Se prueba la consecuencia. Porque entre todas las cosas que vienen al uso del hombre, lo principal son los otros hombres: puesto que el hombre es animal social.

Segundo. El fin de la ley divina es que el hombre se adhiera a Dios. Pero en esto un hombre es ayudado por otro, tanto en cuanto al conocimiento como también en cuanto al afecto. Luego etc. — Se prueba la menor. Porque los hombres se ayudan mutuamente en el conocimiento de la verdad, y uno provoca a otro al bien: como se muestra en Prov. XXVII, y en Eccle. IV.

Tercero. A la divina providencia pertiene contener bajo el debido orden las cosas singulares que le están subordinadas: a saber, que cada una guarde su orden y su grado. Por tanto también la ley divina debe ordenar a los hombres de modo que cada uno guarde su orden. Lo cual es que los hombres tengan paz entre sí, según Agustín. — Se prueba la consecuencia. Porque la ley divina es cierta razón de la divina providencia para el gobierno de los hombres.

Cuarto. Siempre que algunas cosas son ordenadas bajo alguna otra, es necesario que esas cosas estén concordemente ordenadas entre sí: de lo contrario se impedirían en la consecución del fin común, como es patente en el ejército. Pero cada hombre es ordenado a Dios por la ley divina. Luego etc.

Se confirma por la autoridad del Salmo, y de Ioan. XVI.

Nótese que el que el hombre se haya respecto de los otros hombres según el orden de la razón, y el que entre los hombres haya concordia ordenada y paz, lo toma Santo Tomás por lo mismo. Pues la razón ordena a un hombre a la concordia con los otros hombres, ya que todos tienen un solo fin común: pues las cosas que son ordenadas a un fin común son concordes en su consecución. Y por eso la primera razón concluye sobre el orden de la razón de un hombre respecto de otros; las restantes, en cambio, sobre la sociedad y la concordia de los hombres.

II. En segundo lugar, muestra Santo Tomás la conveniencia de los preceptos por los que el hombre es ordenado al prójimo. Y argumenta así. Entonces se guarda una concordia ordenada entre los hombres, cuando a cada uno se le devuelve lo suyo, lo cual pertenece a la justicia, como se dice en Isaías XXXII. Por tanto fue necesario que por la ley divina se dieran preceptos de justicia: de modo que cada uno devolviera a cada uno lo suyo, y se abstuviera de los daños que se le infligen. Pero los preceptos que ordenan al hombre al prójimo son de este tipo. Luego etc.

Se prueba la menor. Pues en el precepto sobre el honor de los padres, puesto en Exod. XX, se entiende que se preceptúa que cada uno devuelva lo que debe tanto a los padres como a los demás, conforme a la amonestación del Apóstol en Rom. XIII. — En los preceptos, en cambio, No matarás, No cometerás adulterio, No hurtarás, se preceptúa abstenerse de infligir daño al prójimo en los hechos, ya en la propia persona; ya en la persona de un allegado; ya en los bienes externos. En el precepto, empero, No hablarás contra tu prójimo falso testimonio, se prohíbe que el prójimo sea ofendido de palabra contra la justicia. — Y como Dios es también juez de los corazones, se nos prohíbe con otros dos preceptos no ofender al prójimo tampoco de corazón, a saber, concupisciendo a su mujer, o alguna otra cosa suya.

  1. Nótese, por la doctrina de Santo Tomás en Iª II^ae, q. C, en muchos artículos, que aunque en el decálogo no se pongan sino los preceptos arriba enumerados, hay sin embargo en la ley divina muchos otros preceptos morales, como es patente en el Deuteronomio y el Levítico. Pero si se considera rectamente, todos tienen orden hacia los preceptos del decálogo. Pues los preceptos de la dilección de Dios y del prójimo se hayan respecto de aquellos como principios comunes y manifiestos de suyo respecto de las conclusiones: y por eso los preceptos del decálogo se refieren a estos como las conclusiones a los principios. Y lo mismo debe decirse del precepto de la fe: pues el creer en Dios es primero y per se noto para el que tiene la fe. Los demás preceptos morales que se enumeran en la Sagrada Escritura se reducen a los preceptos del decálogo a modo de cierta adición a ellos: como declara ampliamente Santo Tomás en el lugar antes alegado, artículo 11, discurriendo por cada uno de ellos.

III. En tercer lugar muestra Santo Tomás cómo el hombre es inclinado de múltiples modos a la observancia de los preceptos. Y dice que algunos a esto se inclinan desde dentro: a saber, cuando observan voluntariamente los preceptos de la ley, por amor a Dios y al prójimo. De donde de la dilección depende todo el cumplimiento de la ley: como se dice en Rom. XIII, y en Matth. XXII. Entiéndase: porque quien ama a Dios y al prójimo cumple todos los preceptos de la ley espontánea y deleitablemente. — Algunos, en cambio, no hacen desde dentro y espontáneamente lo que la ley manda, sino por temor a las penas; y no cumplen la ley liberalmente, sino servilmente; lo cual se muestra en Isaías XXVI.

De esto infiere Santo Tomás que, como los que desde dentro se inclinan a la observancia de la ley son ley para sí mismos, teniendo la caridad, la cual los inclina en lugar de la ley y los hace obrar liberalmente, no fue necesario que la ley se pusiera por ellos, sino por aquellos que de sí mismos no se inclinan al bien. De donde en I Tim. 1 se dice que la ley no está puesta para el justo, sino para los injustos: no ciertamente porque los justos no estén obligados a cumplir la ley; sino porque de sí mismos, aun sin ley, se inclinan a hacer la justicia.

Para evidencia de esto, debe considerarse, por la doctrina de Santo Tomás en el lugar antes alegado, que, como todos los preceptos morales pertenecen a la ley natural, los preceptos del decálogo dependen de los primeros preceptos, que son de la dilección de Dios y del prójimo, como conclusiones inmediatas: y por eso son tales que pueden caer enseguida en la mente de cualquier hombre del pueblo. Los demás preceptos morales, en cambio, no son tan manifiestos a cualquiera, sino que por la diligente indagación de los sabios se encuentran convenir con la razón: y estos se contienen en los preceptos del decálogo como las conclusiones en los principios. De donde es patente que todos los preceptos morales de algún modo se contienen en los preceptos de la dilección. Y por eso bien se dijo que los justos de sí mismos, aun sin ley que obligue, se inclinan a guardar la justicia. Pues por el hecho de tener la caridad, con la cual aman a Dios y al prójimo, y en la cual todos los preceptos se contienen virtualmente, por la caridad se inclinan a cumplir todos los preceptos, aun sin que exista otra ley.

Las demás cosas que pertenecen a los preceptos del decálogo las determina ampliamente Santo Tomás en el lugar antes alegado; y en IIª IIae, q. cxxii; y en III Sent., d. xxxvii.

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work