Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Después de que Santo Tomás determinó acerca de los preceptos que se presuponen a los preceptos del decálogo, comienza a determinar acerca de los mismos preceptos del decálogo .

Acerca de esto, pues, hace dos cosas: primero, determina acerca de los preceptos por los que el hombre es ordenado a Dios; segundo, acerca de los preceptos por los que es ordenado al prójimo, cap. CXXI. — Acerca de lo primero hace dos cosas: primero, muestra que por la ley divina es ordenado el hombre al culto divino; segundo, muestra que ese culto no debe prestarse a otro alguno, en el capítulo siguiente.

Acerca de lo primero hace tres cosas: primero, muestra que convenientemente está ordenado por la ley divina semejante culto, que consiste en algunas cosas corporales; segundo, reprueba la opinión de algunos ; tercero, pone la congruencia de los nombres con los que se denomina semejante culto . I. En cuanto a lo primero, pone esta conclusión: Convenientemente se ha provisto divinamente al hombre de que también en las cosas sensibles se le haga conmemoración de las cosas divinas. Se prueba. Es connatural al hombre recibir la cognición por los sentidos; y es dificilísimo trascender lo sensible. Por tanto, la intención del hombre, cuya mente no es vigorosa para contemplar en sí mismas las cosas divinas, debía ser reconducida a lo divino —que es la intención de la ley— mediante cosas sensibles. Cómo, sin embargo, mediante las cosas sensibles contenidas en la ley divina era elevada la mente del hombre hacia Dios, lo muestra Santo Tomás recorriendo cada género. Los sacrificios sensibles, en efecto, que el hombre ofrece a Dios, fueron instituidos no porque Dios los necesite, sino para que se represente al hombre que debe referirse a sí mismo y a todas sus cosas a Dios como a su fin, como al Creador y Gobernador y Señor del universo. — Las santificaciones mediante cosas sensibles, con las que el hombre es lavado o ungido, y cosas semejantes, junto con la pronunciación de palabras sensibles, fueron instituidas para que mediante lo sensible se represente al hombre que los donos inteligibles en él se hacen con un proceso desde lo extrínseco y de Dios, cuyo nombre se expresa con voces sensibles. — Las postraciones, en cambio, las genuflexiones y cosas semejantes, fueron instituidas no para que por ellas sea excitado Dios, como si Dios las necesitase, sino para que inciten a los hombres mismos hacia lo divino; y juntamente con esto profesemos que Dios es autor del alma y del cuerpo, a quien ofrecemos los obsequios tanto corporales como espirituales.

II. En cuanto a lo segundo , dice Santo Tomás que no es de extrañar que los herejes, que niegan que Dios sea autor de nuestro cuerpo, reprueben que a Dios se le hagan semejantes obsequios corporales. Pero también ellos son reprendidos. Porque no se acordaron de que son hombres, mientras juzgan que no es necesaria para la cognición y afección interior la representación de las cosas sensibles. Lo contrario aparece por la experiencia.

III. En cuanto a lo tercero , Santo Tomás asigna la razón de cinco nombres con los que llamamos la exhibición de estas cosas corporales a Dios. Se dice, en efecto, primero, culto de Dios: porque somos llamados «cultores» de aquellos a quienes mostramos solicitud mediante nuestras obras; pero a Dios le mostramos solicitud con nuestro acto, no para su provecho, sino para el nuestro. Añade también que con los actos interiores propiamente cultivamos a Dios, porque por ellos tendemos directamente a Dios; sin embargo, los actos exteriores también pertenecen al culto de Dios, en cuanto por ellos nuestra mente es elevada hacia Dios. Se dice segundo que semejante culto es religión: porque el hombre con tales actos se liga de algún modo, para no vagabundear lejos de Dios. Y también porque siente que por un cierto instinto natural está obligado a rendir a Dios reverencia a su modo. Se dice tercero que la misma religión es piedad: porque a Dios, Padre de todos, por ella se le rinde honor. Y por eso son llamados impíos los que se oponen a las cosas que pertenecen al culto divino. Se dice cuarto que lo que exhibimos en honor de Dios es servicio: porque todo nuestro ser está en poder de Dios, y todo lo que hay en nosotros se lo debemos, por lo cual verdaderamente es nuestro Señor. Se dice quinto, latría. Porque Dios es Señor no per accidens, como todo hombre (es decir, el que tiene dominio), sino por naturaleza: por eso el servicio se debe de una manera a Dios y de otra al hombre, al que estamos sometidos per accidens, en cuanto tiene algún dominio particular en las cosas, y su dominio se deriva de Dios (es decir, por encima de lo que se debe por naturaleza). Por eso el servicio que se debe a Dios es llamado entre los griegos especialmente latría.

  1. Acerca de este nombre culto divino, o culto de Dios, hay que advertir, según la doctrina de Santo Tomás en II^a II^ae, q. lxxxi, a. 1 , que se dice que alguno cultiva algunas cosas cuando las frecuenta ya sea recordándolas, ya sea honrándolas, ya sea con su presencia: así los agricultores se llaman así porque cultivan los campos, y los frecuentan con su presencia y sus trabajos; y los habitantes se llaman así porque cultivan los lugares que habitan. En este sentido deben entenderse las palabras del propio Santo Tomás en este lugar, cuando dice que somos llamados a cultivar aquellas cosas a las que mediante nuestras obras aplicamos solicitud: el sentido, en efecto, es que decimos cultivar aquellas cosas que frecuentamos con nuestras obras, con solicitud y diligencia. Pero algunas cosas las frecuentamos con nuestras obras para el provecho de ellas: así cultivamos los campos para que fructifiquen. Mas a Dios no se dice que lo frecuentemos con nuestras obras para su provecho y utilidad, sino que lo frecuentamos con la recordación y la honra, porque por tales actos aprovechamos hacia Dios, como se dijo arriba. Por esto la exhibición del honor que rendimos a Dios mediante cosas sensibles, pero ante todo mediante la interior recordación y veneración de él, convenientemente se denomina culto de Dios, porque es frecuente recordación de Dios y honra.

  2. Acerca de lo que se dice, que el hombre es señor per accidens, y Dios en cambio por naturaleza, hay que atender que de otro modo se ha de hablar del dominio con el que uno regula y dirige a otro en sus obras, y de otro modo del dominio con el que todo lo que hay en el súbdito es del señor y a él se le debe. Item, de otro modo se ha de hablar de la aptitud para dominar, y de otro modo de la dominación actual. Si hablamos del dominio del primer modo, así, en cuanto a la aptitud y conveniencia de la dominación, algunos hombres no per accidens, sino por naturaleza, son señores. Los que sobresalen por su ingenio son naturalmente señores, como se dice en Prov. xi : El necio será siervo del sabio; y es sentencia del Filósofo en su Política . — En cuanto a la dominación actual, sin embargo, nadie es señor por naturaleza, sino per accidens: en cuanto que algunos eligen estar sometidos a la dirección y gobernación de uno solo. Y vemos con frecuencia que los que sobresalen por su ingenio son sometidos y regulados, mientras que los torpes y rudos rigen y gobiernan. Pero si hablamos del dominio del segundo modo, así es manifiesto que conviene al hombre per accidens. Vemos, en efecto, que aquel que era verdaderamente señor de otro, y de quien el otro era siervo, se hace siervo del otro. Lo cual es señal de que semejante dominio no es según la naturaleza, puesto que las cosas naturales no varían, sino que más bien conviene al hombre per accidens y contra la naturaleza. De este segundo dominio, pues, habla Santo Tomás en este lugar. Lo cual es claro por el hecho de que, hablando del dominio de Dios, dice: puesto que todo lo que hay en nosotros se le debe, y por esto verdaderamente es nuestro Señor. — Puede también entenderse de la dominación actual, la cual también dijimos que conviene al hombre per accidens. Pero lo primero es mejor.

  3. Acerca del nombre latría, hay que considerar que no significa el culto de Dios entre los teólogos como si esta fuera la significación propia del nombre. Como en efecto dicen Suidas y otros griegos, latría es servidumbre o servicio por merced: se deduce, en efecto, originalmente de este nombre latron, que significa premio y merced. Pero pienso que este nombre fue asumido por los católicos griegos para significar particularmente el culto de Dios y el servicio que se rinde a Dios, porque quienes presentan a Dios un servicio con ánimo sincero esperan un gran premio y una gran merced.

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work