Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Después de que Santo Tomás mostró que la ley divina ordena al hombre al amor de Dios, muestra a continuación que también lo ordena a la fe.

I. Y pone esta conclusión: Por la ley divina los hombres son obligados a la recta fe.

Se prueba primero así. El principio de la dilección espiritual debe ser la visión intelectual. Se declara por semejanza con la amación corporal. — Pero la visión de aquel inteligible espiritual que es Dios no puede ser tenida por nosotros sino por la fe. Y en especial según que en su fruición consiste nuestra beatitud: porque excede la razón natural. — Luego etc.

Para la evidencia de esta razón, hay que considerar que, puesto que arriba se mostró que la ley divina induce a los hombres al amor según su estado perfecto, es decir, según que fue dada en el tiempo de la gracia, eso debe entenderse del amor de Dios por el cual se le ama como último fin de nuestra beatitud. Pero a este conocimiento no podemos ascender sino por la fe, por la cual creemos que Dios es el objeto de nuestra última beatitud. Por eso la ley divina, que primero nos induce al amor de Dios, secundariamente también nos induce a la recta fe, sin la cual no podríamos amar a Dios. Y este es el fundamento de esta razón.

Debe advertirse además que amor se dice propiamente en el apetito sensitivo, aunque también se transfiere al apetito intelectivo, como se tiene en III Sent., d. XXVII, q. II, a. 1; en cambio, dilectio se dice en el apetito intelectivo. Por tanto, como el amor de una cosa corporal pertenece al apetito sensitivo en cuanto tal, y el amor de la cosa espiritual a la voluntad, Santo Tomás llamó amación al amor de la cosa corporal, con lo cual se significa el salir en acto del amor sensitivo; y llamó dilección al amor de la cosa espiritual.

Debe atenderse también que, cuando se dice que el principio de la amación corporal es la visión que es por el ojo, o bien Santo Tomás no habla de la amación corporal universalmente, sino de alguna, a saber, aquella por la cual alguien se inclina hacia la cosa vista; o bien por el nombre de visión por el ojo entiende toda aprehensión sensitiva. Pone, sin embargo, la visión por el ojo, porque por ella principalmente los hombres son inducidos al amor.

II. Segundo. La ley divina ordena al hombre a que esté totalmente sometido a Dios. Luego etc. — Se prueba la consecuencia. Porque así como el hombre se somete a Dios amando en cuanto a la voluntad, así también creyendo en cuanto al entendimiento. Pero no creyendo algún falso: porque por parte de Dios, que es la verdad, ningún falso puede proponerse al hombre (como ciertamente que deba ser creído).

  1. Pero se presenta una duda. Pues parece que la ley divina induce a creer algún falso. Porque cuando Dios preceptó a Abraham que matara a su hijo , por ello se inducía a Abraham a creer que su hijo debía ser matado por él. Lo cual, sin embargo, era falso. Luego etc.

Se dice que por aquel precepto no se inducía a Abraham a creer que su hijo debía ser matado por él, sino bajo esta condición: si no se revocaba el precepto. Y esto era verdadero, y no falso: porque verdaderamente iba a ser matado por él a no ser que Dios revocara el precepto.

Pero cómo a la fe no puede subyacer lo falso lo muestra Santo Tomás en IIa IIae, q. I, a. 3; y en III Sent., d. XXIV, q. I, a. 1 .

III. Tercero. Quien yerra acerca de Dios no conoce a Dios, sino que aprehende algo en lugar de Dios. Luego quien yerra acerca de Dios ni puede amarle ni desearle. Pero la ley divina tiende a que los hombres amen y deseen a Dios. Luego etc.

Se prueba la primera consecuencia. Porque según que algo es conocido, según eso es amado y deseado.

Pero el antecedente se prueba por la diferencia entre los compuestos y los simples. Porque en los compuestos, quien yerra acerca de alguno de los principios esenciales, aunque no conozca la cosa simpliciter, sin embargo la conoce secundum quid, por ejemplo según el género; en los simples, en cambio, tal cual es Dios, cualquier error (a saber, acerca de lo esencial) excluye totalmente el conocimiento de la cosa.

  1. Para la evidencia de esta razón, hay que considerar primero que a todos los simples es común que su esencia no se componga de varias partes. Por eso, aunque en las cosas simples creadas se toman género y diferencia, en cuanto en ellas el esse difiere de la esencia, y según la proximidad a aquello y la remoción se toman el uno y la otra, como se mostró en lo anteriores , sin embargo, en ellas no corresponden al género y a la diferencia partes diversas, como sucede en las cosas materiales, en las cuales el género se toma de la materia y la diferencia de la forma. Por eso no puede errar alguien acerca de la diferencia de ellas permaneciendo el conocimiento de ellas según el género, en cuanto depende de la parte de la cosa: porque, removida la diferencia de ellas en cuanto a lo que está en la cosa, no permanece nada de ella de donde se tome el género, ya que ambos se toman de lo mismo. De donde, si alguien estimara que la inteligencia que mueve el orbe de Saturno es substancia corpórea, de ningún modo aprehendería la substancia de aquella inteligencia: porque el mismo género de substancia no se toma de otra cosa perteneciente a su esencia distinta de su diferencia, que es incorpóreo; y por eso, existiendo el error acerca de su diferencia, no permanece nada aprehendido de ella, de parte de la cosa, que corresponda a su género. Aunque entonces parezca aprehenderse algo de ella, porque se aprehende de ella la substancia, que le es común con otras, esto sin embargo no es verdadero: porque la substancia no es su género sino lógicamente y según la aprehensión de la razón, no metafísicamente y de parte de la cosa.

  2. Hay que considerar en segundo lugar que las substancias creadas simples difieren de la primera substancia, que es la simplicísima, en que en ellas hay algo accidental; en la primera substancia, en cambio, no hay ningún accidente, sino que todo lo que en ella está es su esencia. Por eso, como aquí se dice, puesto que con error acerca de los accidentes de una cosa permanece el conocimiento de la cosa, puede alguien errar acerca de los accidentes de una substancia simple creada permaneciendo su conocimiento acerca de lo substancial. Pero como en los simples el error acerca de uno de lo esenciales quita totalmente el conocimiento de la cosa, por eso todo error acerca de Dios, a quien todas las cosas son esenciales, quita totalmente su conocimiento. Por eso dice absolutamente Santo Tomás que quienquiera que yerra acerca de Dios, no le conoce.

IV. Cuarto. A la ley divina pertenece prohibir los vicios. Luego también excluir las opiniones falsas acerca de Dios y acerca de las cosas que son de Dios. Luego etc. — Se prueba la consecuencia. Porque, como el bien del entendimiento es lo verdadero, la opinión falsa se comporta en lo inteligible como el vicio opuesto a la virtud en lo moral.

Se confirma la conclusión por la autoridad del Apóstol, Heb. XI, y Deut. VI.

Por ello se excluye el error de los que dicen que nada importa para la salvación del hombre con cualquier fe que sirva a Dios.

Debe advertirse que el error aquí aducido se excluye óptimamente por lo dicho. Porque si la recta fe se procura por la ley divina; y esta misma recta fe nos es preceptuada: donde no hubiere recta fe, no se guarda la ley divina, y por consiguiente no podrá llegarse a la salvación. Es constante, sin embargo, que no toda fe es recta: pues una dice a otra cosas contrarias. Por eso es imposible que el hombre se salve en cualquier fe, sino que solo en la recta puede alguien salvarse.

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work