Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

La tercera duda es : porque parece que la divina providencia quita la libertad del albedrío.

I. Para excluir esto pone Santo Tomás esta conclusión: La providencia divina no repugna a la libertad de la voluntad.

Se prueba primero. Lo que es de perfección debe ser más conservado por la providencia que lo que es de imperfección y defecto. Pero en las cosas inanimadas la contingencia de las causas procede de imperfección y defecto; y que la voluntad sea contingente procede de su misma perfección. Luego pertenece más a la divina providencia conservar la libertad de la voluntad que la contingencia en las causas naturales. Luego etc.

Se prueba la mayor. Porque el gobierno del providente se ordena a la perfección de las cosas gobernadas, ya para alcanzarla, ya para aumentarla, ya para conservarla. — Pero se prueba la menor. En cuanto a la primera parte: porque éstas, según su naturaleza, están determinadas a un solo efecto, el cual siempre siguen, a no ser que haya impedimento ya por debilidad de la virtud, ya por algún agente exterior, ya por indisposición de la materia. En cuanto a la segunda parte: porque la voluntad no tiene virtud determinada a uno, sino que tiene en su poder producir este o aquel efecto; por lo cual es contingente ad utrumlibet.

  1. En torno a esta proposición, Que la voluntad sea contingente procede de su misma perfección, ocurre una duda. Pues aunque la libertad de la voluntad, en cuanto que es poder sobre diversos ordenados al fin, proceda de su perfección, en cuanto, como aquí se dice, no tiene limitación a uno, sino que tiene potestad sobre diversos; sin embargo, en cuanto que es poder sobre el bien y el mal, y poder mudarse, a saber, que pueda no querer lo que antes quería, procede de la imperfección de la voluntad; porque, como dice Santo Tomás en la Qu. de Malo, q. xvi, a. 5, lo primero procede en cuanto que el libre albedrío se encuentra en una naturaleza capaz de defectuar; y lo segundo procede de que se encuentra en una naturaleza mudable. Luego no es universalmente verdadero que la libertad y la contingencia de la voluntad procedan de su misma perfección.

Se responde que esta razón concluye que la providencia no quita el libre albedrío absolutamente, sin determinar el modo del libre albedrío. Por eso basta para la verdad de aquella proposición asumida que lo que es común a todo libre albedrío, como a él mismo per se conveniente en cuanto tal, le convenga por perfección, a saber, esto que es el poder sobre diversos ordenados al fin, y el no estar determinado a uno: aunque otra cosa convenga al libre albedrío por imperfección de la naturaleza en que está, y per accidens. De donde Santo Tomás no muestra que la contingencia de la voluntad proceda de la perfección sino por aquello que conviene per se al libre albedrío: a saber, por aquello que no se determina a uno, sino que tiene en su potestad el moverse hacia diversos.

II. En segundo lugar. A la divina providencia pertiene usar de las cosas según el modo de ellas. Pero el modo de la voluntad es que pueda producir efectos multiformes. Luego etc. — Se prueba la menor. Porque la forma por la que actúa el agente voluntario, a saber, la forma aprehendida por el entendimiento, no está determinada: puesto que el entendimiento no tiene una forma determinada de un efecto, sino que comprende una multitud de formas; y el modo de obrar de cualquier cosa sigue a su forma, que es el principio de la acción.

  1. Para la evidencia de esta razón debe considerarse, según la doctrina de Santo Tomás en Verit., q. xxiv, a. 2, que, como el apetito sigue a la cognición (pues el bien aprehendido, o bien cognoscido, es su objeto), toda la razón de la libertad depende del modo de la cognición. De donde, si el juicio de la virtud cognoscitiva no está en poder de alguno, sino que está determinado desde otra parte, tampoco el apetito será libre e indiferente, sino que estará determinado a uno: como acontece en los brutos. Porque la oveja, viendo al lobo, no puede juzgar que él no es enemigo, sino que le está naturalmente impreso un juicio con el cual juzga que él es enemigo y que debe ser huido; por eso no puede no huirlo. Pero si el juicio no está naturalmente determinado a uno, sino que está en poder del que juzga el juzgar esto o lo contrario, también el apetito que sigue a tal virtud cognoscitiva será indeterminado y libre: como vemos que acontece en los hombres. Porque el hombre, viendo al lobo, puede juzgar que debe ser huido, y puede juzgar que no debe ser huido; por eso está en poder de la voluntad elegir la fuga y elegir la permanencia. Por eso dice Santo Tomás en esta razón que la voluntad puede producir efectos multiformes, porque la forma por la que obra el agente voluntario no está determinada. — Esto, empero, debe entenderse de los efectos ordenados al fin y no subordinados entre sí. Pues si hablamos de los efectos que tienen orden entre sí por comparación al fin, también el apetito de los brutos puede en múltiples efectos: vemos en efecto que las aves primero recogen pajas y barro, luego construyen el nido, para la generación de los hijos; y vemos que las abejas primero recogen las flores, luego hacen la miel, para tener alimento en el invierno. Pero el hombre, así como por el entendimiento puede aprehender muchas formas y naturalezas, y juzgar diversos convenientes al fin, de los cuales uno no está subordinado a otro, así puede ser llevado por la voluntad hacia diversos ordenados al fin que no tienen entre sí ningún orden.

III. Pero ocurre una duda de Escoto, en I Sent., d. xxxviii. Pues ningún acto que precede al acto de la voluntad puede ser libre, sino que es natural: puesto que el libre albedrío no es otra cosa que la voluntad. Luego el acto del entendimiento que precede a la voluntad no es libre, sino natural. Luego es falso que la voluntad pueda en múltiples efectos porque la forma entendida sea indeterminada. Y puede confirmarse esta razón de Escoto. Porque de una potencia indeterminada no puede proceder acción si la misma potencia no es determinada por alguno: como dice el Comentador, II Phys., comentario 48. Luego sería necesario encontrar algo otro por lo cual el entendimiento sea determinado a este juicio o a otro. Y esto no aparece qué sea, antes de todo acto de la voluntad.

IV. Para la evidencia de esto debe considerarse que de dos maneras puede llamarse alguna operación libre: de un modo, porque es operación producida y elicitada por la elección de la voluntad; de otro modo, porque es operación que procede de una potencia no más determinada a este objeto particular que a aquel, ni más a este juicio que a aquel. La operación libre del primer modo se dice propia y formalmente libre: porque, como se dice en Prima, q. lxxxiii, a. 3, propio del libre albedrío es la elección: puesto que por esto nos decimos de libre albedrío porque podemos recibir uno, rechazado el otro. Pero del segundo modo la operación libre no se dice propia y formalmente libre, sino tan sólo original y radicalmente: en cuanto que de tal operación el apetito que la sigue tiene el que pueda preelegir uno a otro, y no esté determinado a uno.

Por tanto, del primer modo, la operación del entendimiento que precede a todo acto de la voluntad no es libre: pues repugna que preceda a todo acto de la voluntad, y que sea elicitada por elección; puesto que la elección es acto de la voluntad. Pero bien puede ser libre del segundo modo: porque es alguna operación del entendimiento cuyo opuesto pudo elicitar el entendimiento; pues el entendimiento juzga que algo debe ser perseguido lo que pudo juzgar que debía ser huido. — De donde también aparece que, si el acto se dice natural en cuanto lo natural se opone a lo libre tomado del primer modo, el acto que precede a todo acto de la voluntad es natural. Pero si se toma en cuanto se opone a lo libre tomado del segundo modo, como se dice operación natural la que procede de una potencia determinada a uno, así no todo tal acto es natural.

De donde, en el primer sentido, concedidas todas las premisas, se niega la última consecuencia de la objeción hecha. Pero en el segundo sentido, se niega el antecedente.

  1. A la confirmación se dice que el entendimiento se determina más a un juicio que a otro, mediante el consejo y el discurso de la razón originado del sentido, del cual, mediante resolución a algunos principios conocidos, llega a tal juicio: aunque sin embargo pudiera, por otro discurso y otra razón, hacer otro juicio. Verbigracia, si ante los ojos de alguien se proponen pan y hierro, este hambriento, conociendo que aquél es pan y que aquél es hierro, considera que el pan es alimento conveniente a la naturaleza humana, y argumenta que aquél debe ser más elegido por ahora que el hierro, por ello que sabe que el hombre no puede vivir si no es nutrido con alimento conveniente: sin embargo, pudo, desde otro principio, juzgar que el hierro debía ser entonces preelegido; por ejemplo, si deseara edificar una casa, y conociera que para la edificación de la casa es necesario que las maderas sean unidas con hierro, o que por él los muros sean hechos estables y firmes. Y así aparece que al entendimiento, en sí indeterminado, no le falta algo determinante al juicio cierto, antes de todo acto de la voluntad acerca de aquello de lo que se juzga.

V. En tercer lugar. Repugna a la divina providencia que a la cosa le sea sustraído aquello por lo cual alcanza la divina semejanza. Luego por ella misma no es sustraída la libertad de la voluntad. — Se prueba el antecedente. Porque por el gobierno de cualquier providente, las cosas gobernadas son conducidas a su fin conveniente: como se prueba por Gregorio de Nisa. Pero el fin de toda criatura es que alcance la divina semejanza. — Pero la consecuencia se muestra por ello que el agente voluntario alcanza la divina semejanza por ello que obra libremente: puesto que también en Dios hay libre albedrío.

En cuarto lugar. Si la libertad de la voluntad fuese quitada, muchos bienes serían sustraídos: a saber, la alabanza de la virtud, la justicia del que premia y castiga, la circunspección en los consejos, etc. Luego sería contra la razón de la providencia quitarla. — Se prueba la consecuencia. Porque la providencia es multiplicativa de los bienes en las cosas gobernadas.

Se confirma la conclusión por la autoridad de Eccli. xv.

Por esto se excluye la opinión de los estoicos, que ponían que todas las cosas proceden de necesidad, según cierto orden de causas intransgresible, al cual los griegos llamaban imarmenen.

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work