Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Después de haber mostrado Santo Tomás que nosotros no podemos entender las substancias separadas, como sostuvieron los filósofos antes mencionados, quiere ahora mostrar que en la cognición de tales substancias separadas no consiste la felicidad humana .

I. Y argumenta primero así: Entender las substancias separadas es imposible para el hombre según las posiciones antes dichas, como resulta claro de lo dicho. Luego en tal cognición de ellas no está constituida la felicidad humana. — Se prueba la consecuencia: porque entonces el hombre sería en vano; y su deseo natural de la felicidad, que es el fin del hombre, sería vacío.

Advierte que, diciéndose vano, según es claro por Aristóteles, II Phys., lo que no consigue el fin para el que existe, de ahí asume Santo Tomás que se hace en vano lo que es para algún fin al que no puede llegar: pues consta que tal cosa nunca consigue su fin. Por eso, si el hombre se ordena a conocer las substancias separadas como a un fin; y es imposible que las conozca: se sigue, como lo deduce Santo Tomás, que ha sido hecho en vano. Por semejante razón se sigue que el deseo natural sea vacío y frustrado: a saber, porque nunca se cumplirá.

Hay que atender, sin embargo, que, aunque no repugna que algo sea fin de la naturaleza y que, sin embargo, se impida en algunos particulares que la naturaleza consiga ese fin, como vemos en las obras de la naturaleza; repugna, en cambio, que algo sea fin de la naturaleza y que sea imposible que a él llegue la naturaleza: porque la naturaleza no inclina ni mueve a lo imposible, como se dice en II Caeli, text. 51. Por eso Santo Tomás propone primero que no puede ponerse la felicidad del hombre, que es su fin, en aquello a lo que el hombre no puede llegar; después prueba eso mismo, porque, si se admitiera que aquello es fin y felicidad, entonces el hombre sería en vano. Lo cual ningún sabio diría de alguna naturaleza entera: aunque de algún individuo de la naturaleza no sea inconveniente que sea en vano respecto de algún fin, a saber, cuando no llega a algún fin intentado por la naturaleza.

II. En segundo lugar. Para que el entendimiento agente se conjunte con alguno, es menester que entienda en acto, por el entendimiento especulativo, todas las naturalezas de las cosas sensibles, y todas sus virtudes y operaciones y movimientos. Pero es imposible que alguien sepa esto por los principios de las ciencias, mediante los cuales, como ellos dicen, somos movidos hacia la misma conjunción. Luego es imposible que el hombre llegue a aquella conjunción por el modo asignado por ellos. Luego etc. — Se prueba la mayor: porque tanto según Alejandro como según Averroes, para que el entendimiento agente se una a nosotros como forma, se requiere que todos los inteligibles especulativos estén hechos en nosotros en acto. Mas todas las especies de las cosas sensibles son entendidas en potencia. — Se prueba también la menor: porque de aquellas cosas que están bajo nuestros sentidos, de las cuales se toman los principios predichos, no puede llegarse al conocimiento de todas las predichas.

Cerca de aquello que se dice, que nadie puede entender las naturalezas de todos los sensibles, y todas sus virtudes y operaciones y movimientos, hay que considerar que esto no dice una imposibilidad simpliciter, la cual, digo, es la imposibilidad por implicación de contradicción; pues, cuando digo, El hombre conoce todas las cosas de esta clase, el predicado no repugna al sujeto: sino que dice una imposibilidad que procede del defecto o debilidad de la potencia, como decimos que el hombre enfermo no puede andar. Pues, porque los primeros principios, de los que en nosotros se origina la ciencia, son débiles en nosotros, y no se extienden sino a aquellas cosas que están bajo los sentidos, o a aquellas a las que por tales sentidos somos llevados de la mano: no podemos por tales principios conocer todas las cosas predichas. En efecto, las cosas que están bajo los sentidos de un solo hombre no bastan para conducirnos a la noticia de todas las cosas sensibles, ni por razón de semejanza, ni por razón de causalidad: porque muchas, y casi infinitas, son aquellas de las cuales una no es semejante a la otra, ni de algún modo es su efecto o causa.

III. En tercer lugar. Dada también la posibilidad de semejante conjunción del hombre con el entendimiento agente, consta que semejante perfección adviene a poquísimos hombres, ni siquiera a los mismos filósofos. De donde todos afirman de sí que ignoran muchísimas cosas: como es claro en Aristóteles acerca de la cuadratura del círculo, y acerca de las cosas que pertenecen a los cuerpos celestes. Luego etc. — Se prueba la consecuencia: porque la felicidad, como se dice en I Ethicorum, es un cierto bien común, al que pueden llegar muchos, a no ser que estén privados de él, esto es, a no ser que carezcan de algún principio necesario para adquirir la virtud; del modo como acaece a los dementes, en quienes hay defecto de razón por alguna indisposición de las fuerzas sensitivas. Esto también es verdad de todo fin natural de alguna especie.

Cerca de la prueba de la consecuencia, hay que atender que aquel supuesto tiene verdad de la felicidad natural, a la que cada uno puede llegar en virtud de su naturaleza. De donde también añadió Santo Tomás que aquello es verdad de todo fin natural. Pues, como la naturaleza falla en los casos menos numerosos, las cosas de una misma especie tienen, por la mayor parte, principios suficientes para la adquisición del fin de su especie; y, mientras son movidas hacia él, al fin lo alcanzan. Por eso, como a no muchos —antes quizá a ninguno de los que se dedican al estudio y a la adquisición de las ciencias— les acaece llegar por su estudio a aquella perfecta conjunción con el entendimiento agente; manifiestamente queda que la felicidad natural del hombre, o su último fin natural, no consiste en la conjunción predicha.

IV. En cuarto lugar. Aristóteles, en I Ethicorum, prueba que la felicidad del hombre es la operación de éste según la virtud perfecta. En X, en cambio, muestra que ella está en la especulación; y, según se lee en el mismo lugar, consiste en el acto de la sabiduría. Mas la sabiduría, según él, en VI Eth. y I Metaph., es una de las ciencias especulativas, y es cabeza de las demás ciencias. Luego la opinión de Aristóteles, cuya sentencia los antes dichos se esfuerzan en seguir, fue que la última felicidad del hombre que el hombre puede adquirir en esta vida sea la cognición de las cosas divinas cual puede haberse por las ciencias especulativas. Luego no consiste, según él, en semejante conjunción: sino que este modo de conocer las cosas divinas después de la adquisición de las ciencias especulativas fue forjado por sus expositores, es decir, Alejandro y Averroes.

  1. Cerca de la opinión de Aristóteles surge enseguida una duda. Pues consta que pocos son, en comparación con toda la multitud de los hombres, los que llegan a aquella cognición de las cosas divinas que se tiene por las ciencias especulativas. Pero de la razón de la felicidad, según el mismo Aristóteles, es que muchos lleguen a ella y que menos le falten. Luego en tal cognición no consiste la felicidad humana. Y así, del mismo dicho de él se sigue lo contrario de su posición.

Se responde que no es de la razón de la felicidad de esta vida, según Aristóteles, que la mayor parte de los hombres llegue a ella: sino que pueda llegar por su virtud, y que, si es movido hacia ella, con su propio movimiento la consiga; porque pocos hombres hay que estén privados y carezcan de los principios naturales para adquirir la virtud. Y así también pocos son los que se dedican al estudio y a la adquisición de las ciencias especulativas, y que no consigan aquella cognición de las cosas divinas en la que consiste la felicidad humana. De donde no se sigue lo contrario de la posición de él a partir de su dicho.

  1. Pero si se insistiera, a partir de las palabras de Santo Tomás aquí y en lo precedente, en que las cosas de alguna especie consiguen su fin natural ut in pluribus; y que así no basta con que puedan conseguirlo, y con que, mientras son movidas hacia él, lo consigan: —se dice, como también se respondió arriba, que ciertamente la mayor parte de las cosas contenidas bajo la especie consigue el fin natural de alguna especie: no obstante, no es menester que esto acaezca en cualquier estado de aquella naturaleza, sino que basta que acaezca en algún estado. Ahora bien, es verdad que el fin natural del hombre es la cognición de las cosas divinas, a la que el hombre puede llegar naturalmente; y que la mayor parte de los hombres llegará a ella, o acaso todos, no ciertamente en esta vida, sino después de la muerte; aunque el modo con que entonces el hombre entenderá las cosas divinas no lo tengamos de Aristóteles. De donde también el mismo Aristóteles puso que el hombre no consigue la felicidad perfecta en esta vida, sino a su modo: como queriendo decir que en algún tiempo, después de esta vida, conseguirá la beatitud perfecta, que es absolutamente el fin de la naturaleza humana; mientras que en esta vida el hombre, ciertamente, puede conseguir la beatitud imperfecta. Pero también pocos son los que llegan a ella: porque pocos son los que se ejercitan en las ciencias especulativas, por los impedimentos de esta vida, de los que se dijo en lo precedente. De donde la cognición de las cosas divinas adquirida en esta vida por las ciencias especulativas no es simpliciter el fin de la naturaleza humana: sino que es su fin para este estado mortal, en el que hay muchas cosas que impiden y retraen de la consecución de tal fin.

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work