Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Demostrado que el bien es causa per accidens del mal, muestra ahora Santo Tomás en particular que es su causa subjetiva . En torno a esto hace dos cosas: primero, demuestra lo propuesto; segundo, infiere un corolario, en el capítulo siguiente.

En torno a lo primero hace dos cosas: primero, muestra que todo mal se funda en algún bien; segundo, remueve una duda .

  1. Se arguye, pues, primero así. El mal no es ente per se, pues no tiene esencia. Luego está en algún sujeto. Luego está en algún bien, porque todo sujeto, al ser cierta substancia, es un cierto bien.

Pero alguien podría negar frente a esta razón la primera consecuencia. Porque, aunque el mal no tenga esencia, sin embargo no es necesario que esté en un sujeto, siendo una negación y sin ningún esse real.

Pero esa respuesta no elimina la razón. Porque de otro modo hay que hablar de la simple negación y de otro modo de la privación, cual es el mal tomado formalmente. Pues la simple negación, aun cuando se diga también del no-ente, no requiere algún sujeto. Pero la privación, y el mal, es una negación en torno a un sujeto determinado, y por eso no denomina sino al ente. Por tanto, como el mal está en las cosas, como se mostró más arriba , y no es subsistente per se, es necesario que esté en otro como en sujeto; no ciertamente como ente o diciendo alguna esencia, sino como privación de la perfección, conforme a lo predeterminado , en cuanto verdaderamente puede afirmarse de algo por la ausencia de la forma de aquel sujeto.

  1. En segundo lugar. El sujeto de la forma es el ente en potencia respecto de la forma, lo cual es un bien, puesto que la potencia y el acto están en el mismo género. Luego también el mal está en el bien como en sujeto, puesto que el mal es privación, y la forma y la privación están en el mismo sujeto.

Frente a esta razón podría negarse que el ente en potencia sea un bien. Porque, si se dice bien por ordenarse al bien, por la misma razón, al ordenarse al mal, es decir, a la privación, de la cual es receptiva, será mal.

Se responde: y se dice primero que, como se decía más arriba , la materia se ordena al bien per se, pero al mal y a la privación per accidens: a saber, o en cuanto es receptiva de la forma de modo amisible; o porque es receptiva de una forma a la cual se junta la privación de otra forma. Por eso, por su ordenación al bien se dice un cierto bien; pero por su ordenación al mal no se dice mala.

Se dice en segundo lugar, como se dijo más arriba, capítulo VI, que la privación de la forma no es mal de la materia, porque ninguna forma determinada es debida a la materia, aunque sea receptiva de todas; pero el mal se dice privación de la forma debida inesse.

  1. En tercer lugar. El mal se dice porque daña. Pero no daña sino al bien. Luego está en el bien. — Es clara la consecuencia, porque no dañaría formalmente al bien si no estuviera en él. — Pero se prueba la menor, porque dañar al mal es un bien, ya que la corrupción del mal es buena.

En torno a esta proposición, El mal no dañaría formalmente al bien si no estuviera en el bien, hay que advertir que por eso añadió Santo Tomás ly formaliter, porque algo daña de dos maneras, como se dice en Secundo, d. XXXV, a. 1, ad 3: a saber, formaliter, y esto es el daño mismo, o sea, la misma sustracción o privación del bien; y efectivamente, y esto es lo que causa la privación del bien. Lo que, pues, daña activamente a alguno, como tal, no está en él respecto del sujeto próximo receptivo del daño; pero sí lo que formaliter daña.

  1. En cuarto lugar. El mal es causado por el bien per accidens. Luego etc. — Se prueba la consecuencia, porque, como todo lo per accidens se reduce a lo per se y en él se funda, es necesario que, junto con el mal, que es efecto per accidens del bien, haya algún bien que sea efecto per se, en el cual se funda el mal.

II. En cuanto a lo segundo, remueve Santo Tomás cierta duda . Pues a primera vista parece que el mal no está en el bien, por ser opuestos. Pero responde que, como el bien se dice comúnmente, así como el ente, así como no es inconveniente que el no-ente esté en el ente, como la privación en la substancia, así no es inconveniente que el mal esté en el bien.

Se dice, sin embargo, en segundo lugar que, así como el no-ente no está en el ente que le es opuesto, sino en otro, como la ceguera no está en la vista, sino en el animal, así también el mal no está en el bien que le es opuesto, sino en otro; como el mal de la costumbre está en el bien de la naturaleza; y el mal de la naturaleza, que es privación de la forma, está en la materia, que es un bien, así como también el ente en potencia.

III. Para la evidencia de esto hay que considerar que el bien y el mal pueden considerarse de dos maneras. De un modo, respecto de la naturaleza común, por así decirlo, de cada uno de ellos, según la precisión respecto de los inferiores. Y porque así uno elimina totalmente al otro, como directamente opuesto a él, uno no puede estar en el otro. De donde, si se pusiera que algo existe per se bueno, como naturaleza universal del bien, en él no podría haber ningún mal, como es patente en Dios, que es la bondad misma subsistente per se, en la cual no hay ningún mal. Y si algo fuese mal per se y universal, no incluiría ningún bien. Pero como esto no puede ser, porque el mal dice negación del bien en el sujeto, por eso dice Aristóteles en IV Ethic. que se destruiría a sí mismo.

  1. De otro modo, respecto de este bien y mal particulares. Y entonces también cada uno de ellos puede considerarse de dos maneras. De un modo, según las razones universales del bien y del mal salvadas en ellos. Y así cualquier mal se opone a cualquier bien. Y según esto dice Agustín que falla la regla de los dialécticos, la cual dice que los contrarios no pueden darse a la vez, porque así el mal se encuentra en aquello a lo que conviene la razón universal de bien. Pues como el bien, tomado universalmente, no dice alguna perfección determinada, sino la perfección en común, cualquier cosa que tenga perfección se dice buena; y de modo semejante, aquello que carezca de cualquier perfección que le sea debida se dice malo. Y así, por la amplitud de la razón del bien y del mal, puede ser que lo mismo, según algo, sea bueno y, según otra cosa, sea malo; y las razones que, tomadas universalmente, son opuestas, pueden encontrarse juntas en lo mismo respecto de cosas diversas; así el mismo animal carente de vista es a la vez bueno y malo: bueno en cuanto es ente en acto, malo en cuanto carece de perfección. Por esto Santo Tomás asigna como razón de que puedan darse a la vez el bien y el mal, y de que uno se funde en el otro, la misma amplitud e ilimitación del bien. — Con todo, no se sigue que sean verdaderas a la vez las contradictorias si lo mismo es bueno y malo, porque no se dice bueno y malo según lo mismo, sino según cosas diversas.

De otro modo pueden considerarse el bien particular y el mal según sus razones particulares. Y así no cualquier mal se opone directamente a cualquier bien, sino a un bien determinado: pues la injusticia se opone a la justicia, pero no a la templanza. Y de este modo el mal no está en el bien opuesto, sino en otro bien: pues la injusticia no está en la justicia, sino en el alma; ni la ceguera está en la vista, sino en el animal.

  1. Pero se presenta una duda. Porque Santo Tomás en Prima, q. XLVIII, a. 3, ad 3, y en otros lugares, parece aprobar la sentencia de Agustín que dice que en el bien y el mal falla la regla de los dialécticos; pero en las Qq. de Malo, q. I, a. 2, ad 5, dice que en ellos la regla no falla según la verdad, sino según cierta apariencia, en cuanto el mal dicho absolutamente y el bien parecen tener oposición.

Puede decirse a esto que ambos dichos son verdaderos, pero de diverso modo. Pues si en el bien y el mal particulares se consideran sólo las razones universales del bien y del mal, esa regla falla según la verdad, porque entonces uno de los opuestos está en el otro. La razón común del bien y la razón común del mal son razones opuestas, y por eso cada mal, en cuanto mal, se opone absolutamente a cada bien, en cuanto es absolutamente bueno. Pero si en ellos se consideran las razones particulares del bien y del mal, así la regla falla sólo según la apariencia. Pues porque en este bien particular se salva la razón universal del bien, y en este mal particular la razón universal del mal, parece que cualquier mal, incluso según la razón particular, contradice a cualquier bien en cuanto tal bien es, por la contrariedad del bien y del mal en lo universal; y así, mientras este mal está en este bien, parece que uno de los opuestos está en el otro. Pero no es así, porque no cualquier mal contradice a cualquier bien si se toman según sus razones particulares, aunque según las razones universales del bien y del mal tengan oposición.

IV. En torno a aquella proposición, El mal de la naturaleza, que es privación de la forma, está en la materia, la cual es un bien, así como también el ente en potencia , hay que considerar que la materia sea un bien así como también ente en potencia puede tener un doble sentido. Uno es que es un bien en potencia, pero no en acto, así como no es ente en acto, sino en potencia. Otro es que, así como es ente en potencia, así es un bien en acto. Y cada uno de los sentidos es verdadero respecto de algo. Pues de dos maneras podemos hablar de la bondad de la materia primera. De un modo, de la bondad que tiene de la forma, mientras ella misma es informada en acto por ella; y así no es buena sino en potencia mientras carece de la misma forma. De otro modo, de la bondad que tiene del mismo orden a la forma; y así es algo bueno de algún modo en acto. Pues el mismo orden y la misma aptitud al bien son un cierto bien, por razón del término al que miran. Y todo lo ordenado al bien, como tal, tiene razón de bien; de donde también lo útil cae bajo la división del bien. Tocó ambos sentidos Santo Tomás en Prima, q. v, a. 3, ad 3. Pero parece que aquí se intenta el primer sentido, por la comparación con el ente en potencia; de donde en Prima, en la cuestión alegada , dice expresamente que así como es ente en potencia, así también es bien en potencia.

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work