Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri

Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber III

Francesco Silvestri (1474–1528)

Commentaria in Summam contra Gentiles

First published 1926

In Book III of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) expounds Aquinas's account of providence, human happiness, moral action, and divine grace. The commentary accompanies the Leonine text in volume XIV (1926). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.


Prooemium

Caput I: Quod Omne Agens Agit propter Finem

Caput II: Quod Omne Agens Agit propter Bonum

Caput III: Quod Malum est Praeter Intentionem in Rebus

Caput IV: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum non Sit Praeter Intentionem

Caput V: Solutio Rationum Praemissarum

Caput VI: Quod Malum non est Aliqua Essentia

Después de haber mostrado Santo Tomás que el mal está en las cosas praeter intentionem, quiere ahora mostrar que ninguna esencia es mala en sí , tomando el mal formalmente, es decir, por la misma privación de la perfección debida que inhesa. Acerca de esto, sin embargo, hace dos cosas: primero, muestra lo propuesto; segundo, plantea algunas dudas y las resuelve, en los dos capítulos siguientes. I. Argúyese, pues, primero así. El mal es privación. Luego no es alguna esencia en las cosas. — El antecedente es claro por el uso del nombre. — Pero se prueba la consecuencia. Porque la privación no es alguna esencia, sino negación en la substancia, es decir, en el sujeto. Segundo. Cada cosa es buena en cuanto que tiene esencia. Luego, como el bien y el mal se oponen, nada es malo en cuanto que tiene esencia. Luego etc. — Se prueba el antecedente. Porque cada cosa, según su esencia, tiene ser. En cuanto, empero, que tiene ser, tiene algún bien: pues todas las cosas apetecen el ser. Advierte acerca de esta proposición, Cada cosa según su esencia tiene ser, que esto puede entenderse de dos maneras. De un modo, que la esencia misma de la cosa sea su ser. Y así la proposición es falsa, ni así la entiende Santo Tomás: pues solo en Dios es verdadero que su esencia sea el mismo ser de Él, como se mostró en los números anteriores . — De otro modo, que de la esencia misma de la cosa provenga el ser de la cosa. Y así la proposición es verdadera, y en este sentido se intenta aquí. Pues la esencia simple creada es causa formal de su ser, y receptivo del mismo. La esencia, empero, compuesta de materia y forma es el receptivo propio del ser, de modo que, constituida la esencia, resulta de inmediato el ser del supósito: y así se dice que la cosa, según la esencia, tiene ser. Es también la esencia de la cosa compuesta causa formal del ser en razón de su forma, la cual da el ser formaliter. II. Tercero. El mal no es agente ni hecho: puesto que todo lo que actúa, actúa en cuanto está en acto y es perfecto; y el término de toda generación es la forma y el bien. Luego el mal no es alguna cosa. — Es clara la consecuencia: pues toda cosa o es agente o es hecha. Cuarto. Todo agente, al obrar, intenta el bien. Por tanto, ningún ente, en cuanto tal, es malo. — Se prueba el antecedente. Porque nada tiende a su contrario, sino a lo semejante y conveniente. Advierte que, aunque esta razón concluye directamente que ningún ente hecho es malo, de aquí, sin embargo, queda universalmente que ningún ente es malo. Si, en efecto, no es algún ente hecho, mucho menos será ente factivo de otros. III. Quinto. Lo que es malo en sí no puede ser natural a alguno. Luego ninguna esencia es mala en sí. — Se prueba el antecedente. Porque el mal es privación de lo que es natural, como es claro por la razón del mal: la substancia, en efecto, de alguno es la misma naturaleza de la cosa; el accidente, empero, se causa de los principios de alguna substancia.

  1. Acerca de esta proposición, Todo lo que es del género del accidente, conviene que se cause de los principios de alguna substancia, y le sea natural, se duda. Primero, porque así todo accidente será propio, y ninguno será común. Pues todo accidente es propio de aquella naturaleza a la cual es natural, y de cuyos principios se causa.

Segundo, porque la gracia y la caridad son accidentes del alma. Y, sin embargo, no se causan de los principios de ningún sujeto, y no son naturales a ningún sujeto.

  1. Para la evidencia de esto, debe considerarse que, como todo accidente ha de definirse por la substancia, a causa de la dependencia natural del accidente respecto del sujeto, como se dice en Quolibet IX, a. 5 , ad 1; y, como se dice en el Tratado del Ente y la Esencia , las diferencias en los accidentes se toman de la diversidad de los principios de los cuales se causan: es necesario decir que todo accidente se causa de los principios de alguna substancia, aunque muchas veces esos principios nos sean desconocidos. No es necesario, sin embargo, que todos se causen de los principios propios de alguna naturaleza específica: sino que basta que se causen o de los principios del género, o de la especie, o incluso del individuo, como se tiene del mismo Tratado del Ente y la Esencia : pues hay ciertos accidentes propios del género, otros de la especie, otros del individuo. Pero, sin embargo, debe advertirse, del mismo Tratado y de II Sent., d. xxvi, a. 2, ad 2, que ciertos accidentes se causan de los principios del sujeto en cuanto al acto completo, como el calor del fuego; otros, empero, se causan en cuanto a la aptitud solamente, como la diafaneidad se causa de los principios del aire, pero se completa por algo iluminante extrínsecamente; pues lo diáfano en acto incluye la luz, la cual no conviene al aire desde adentro sino en cuanto a la aptitud y habilidad para el complemento del acto. — Lo que, pues, aquí se dice, que todo accidente se causa de los principios de alguna substancia y es a ella natural, se entiende o en cuanto al acto completo o en cuanto a la aptitud.

  2. Por tanto, a la primera en contra se responde que, en efecto, todo accidente es propio respecto de algún sujeto, o genérico o específico o singular, en cuanto a esto, que es causado de los principios del sujeto, del modo declarado; y en compararse a él como el acto propio se compara a la potencia propia; y en cuanto también a esto, que es sostenido por el sujeto. Pues, aunque haya ciertos accidentes, como se dice en I Sent., d. xvii, q. 1, a. 2, ad 2, que repugnan a los principios del sujeto y se introducen por violencia, como sucede con el calor introducido en el agua; es necesario, sin embargo, que aquellos, o en cuanto al acto completo o en cuanto a la aptitud y habilidad, determinen para sí algún sujeto, según el género o la especie o el individuo, sin el cual no pueden tener ser en cuanto a alguno de aquellos dos. Pues, aunque el calor pueda estar en alguno según el acto por violencia, no está, sin embargo, en aquel según la aptitud y habilidad.

Hablando en este sentido, ningún accidente es común. Pero aquello que divide el accidente en propio y común, esta división se toma por comparación a la especie specialissima. Pues alguno conviene a una sola especie specialissima, como la risibilidad al hombre; otro, empero, conviene a varias especies, como la blancura a la nieve, a la leche, al cisne y a otros.

  1. Al segundo se dice, de II Sent., loco praeallegato, que, aunque la gracia y la caridad no se causen de los principios del sujeto en cuanto al acto completo, sin embargo, la receptibilidad de estas sigue siempre al sujeto, y se causa de los principios del sujeto, y así puede decirse natural, como es claro en esto, que es el ser susceptible de la disciplina.

Podría también decirse que Santo Tomás habla de los accidentes que pueden ser causados por el agente natural. La gracia, empero, y la caridad no son tales accidentes.

IV. Sexto. Toda esencia o es forma, o tiene forma: puesto que cada cosa se coloca en el género o en la especie por la forma. Luego es buena. Pues la forma, en cuanto tal, tiene la razón de bondad: tanto porque es principio de la acción, y fin intentado por el agente; como porque es acto por el cual cada cosa es perfecta. Luego etc.

Séptimo. El acto, en cuanto tal, es bien: puesto que cada cosa, según que está en acto, es perfecta. También la potencia es algo bien: puesto que tiende al acto; y es proporcionada al acto, no empero contraria; y está en el mismo género con él; la privación, empero, no le compete sino per accidens, a saber, en cuanto se une a la forma. Luego todo ente, en cuanto ente, es bueno. — Es clara la consecuencia. Porque el ente se divide por acto y potencia.

Octavo. El mal no puede ser efecto de Dios. Luego, etc. — Se prueba la consecuencia. Porque todo ser, de cualquier modo que sea, es de Dios, como se mostró en el Segundo de esta obra. — También se prueba el antecedente. Porque el mal no puede ser efecto del bien, a saber, per se. Dios, empero, es la misma esencia de la bondad.

Se confirma la conclusión por la autoridad de Gen. I; y de Eccle. III; y de I Tim. IV; y de Dionisio, cap. IV de Div.

Exclúyese también el error de los maniqueos, que ponían que algunas cosas, según sus naturalezas, eran malas.

Caput VII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Malum Sit Natura vel Res Aliqua

Caput VIII: Solutio Rationum Praemissarum

Caput IX: Quod Causa Mali est Bonum

Caput X: Quod Malum Fundatur in Bono

Caput XI: Quod Malum non Totaliter Consumit Bonum

Caput XII: Quod Malum Habet Aliquo Modo Causam

Caput XIII: Quod Malum est Causa per Accidens

Caput XIV: Quod non est Summum Malum

Caput XV: Quod Finis Cuiuslibet Rei est Bonum

Caput XVI: Quod Omnia Ordinantur in Unum Finem, qui est Deus

Caput XVII: Quomodo Deus Sit Finis Rerum

Caput XVIII: Quod Omnia Intendunt Assimilari Deo

Caput XIX: Quomodo Res Imitentur Divinam Bonitatem

Caput XX: Quod Res Intendunt Naturaliter Assimilari Deo in Hoc quod est Causa

Caput XXI: Quomodo Diversimode Res Ordinantur in Suos Fines

Caput XXII: Quod Motus Caeli est a Principio Intellectivo

Caput XXIII: Quomodo Appetunt Bonum Etiam quae Cognitione Carent

Caput XXIV: Quod Intelligere Deum est Finis Omnis Intellectualis Substantiae

Caput XXV: Utrum Felicitas Consistat in Actu Voluntatis

Caput XXVI: Quod Felicitas Humana non Consistit in Delectationibus Carnalibus

Caput XXVII: Quod Felicitas non Consistit in Honoribus

Caput XXVIII: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Gloria

Caput XXIX: Quod Felicitas Hominis non Consistit in Divitiis

Caput XXX: Quod Felicitas non Consistit in Potentia Mundana

Caput XXXI: Quod Felicitas non Consistit in Bonis Corporis

Caput XXXII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Sensu

Caput XXXIII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Consistit in Actibus Virtutum Moralium

Caput XXXIV: Quod Ultima Felicitas non Sit in Actu Prudentiae

Caput XXXV: Quod Felicitas non Consistit in Operatione Artis

Caput XXXVI: Quod Ultima Felicitas Hominis Consistit in Contemplatione Dei

Caput XXXVII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Communiter Habetur a Pluribus

Caput XXXVIII: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae Habetur per Demonstrationem

Caput XXXIX: Quod Felicitas Humana non Consistit in Cognitione Dei quae est per Fidem

Caput XL: Utrum in Hac Vita Homo Possit Intelligere Substantias Separatas per Studium et Inquisitionem Scientiarum Speculativarum

Caput XLI: Quod non Possumus in Hac Vita Cognoscere Substantias Separatas sicut Ponit Alexander

Caput XLII: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas sicut Ponit Averroes

Caput XLIII: Quod Ultima Felicitas Hominis non Consistit in Cognitione Substantiarum Separatarum Qualem Praedictae Opiniones Fingunt

Caput XLIV: Quod non Possumus in Hac Vita Intelligere Substantias Separatas

Caput XLV: Quod Anima in Hac Vita non Intelligit Seipsam per Seipsam

Caput XLVI: Quod non Possumus in Hac Vita Videre Deum per Essentiam

Caput XLVII: Quod Ultima Hominis Felicitas non Sit in Hac Vita

Caput XLVIII: Quod Substantiae Separatae non Vident Deum per Essentiam ex Hoc quod Cognoscunt eum per Suam Essentiam

Caput XLIX: Quod in Naturali Cognitione Quam Habent Substantiae Separatae de Deo non Quiescit Earum Naturale Desiderium

Caput L: Quomodo Deus per Essentiam Videatur

Caput LI: Quod Nulla Creata Substantia Potest Sua Naturali Virtute Pervenire ad Videndum Deum per Essentiam

Caput LII: Quod Intellectus Creatus Indiget Aliqua Influentia Divini Luminis ad Hoc ut Deum per Essentiam Videat

Caput LIII: Rationes Quibus Videtur Probari quod Deus non Possit Videri per Essentiam, et Solutiones Earum

Caput LIV: Quod Intellectus Creatus non Comprehendit Divinam Substantiam

Caput LV: Quod Nullus Intellectus Creatus, Videndo Deum, Videt Omnia quae in Eo Videri Possunt

Caput LVI: Quod Omnis Intellectus, Cuiuscumque Gradus, Particeps esse Potest Divinae Visionis

Caput LVII: Quod Unus Alio Perfectius Deum Videre Potest

Caput LVIII: Quomodo Videntes Divinam Substantiam Omnia Vident

Caput LIX: Quod Videntes Deum Omnia Simul Vident in Ipso

Caput LX: Quod per Visionem Dei Aliquis Fit Particeps Vitae Aeternae

Caput LXI: Quod Videntes Deum in Perpetuum eum Videbunt

Caput LXII: Qualiter in Illa Ultima Felicitate Omne Desiderium Hominis Completur

Caput LXIII: Quod Deus Sua Providentia Gubernat Res

Caput LXIV: Quod Deus Conservat Res in esse

Caput LXV: Quod Nihil Dat esse Nisi Inquantum Agit in Virtute Divina

Caput LXVI: Quod Deus est Causa Operandi Omnibus Operantibus

Caput LXVII: Quod Deus est Ubique

Caput LXVIII: De Opinione Eorum qui Rebus Naturalibus Proprias Subtrahunt Actiones

Caput LXIX: Quomodo Idem Effectus Sit a Deo et a Natura Agente

Caput LXX: Quod Divina Providentia non Excludit Totaliter Malum a Rebus

Caput LXXI: Quod Divina Providentia non Excludit Contingentiam a Rebus

Caput LXXII: Quod Divina Providentia non Excludit Arbitrii Libertatem

Caput LXXIII: Quod Divina Providentia non Excludit Fortunam et Casum

Caput LXXIV: Quod Providentia Dei Sit Singularium Contingentium

Caput LXXV: Quod Providentia Dei Sit Omnium Singularium Immediate

Caput LXXVI: Quod Executio Divinae Providentiae Fit Mediantibus Causis Secundis

Caput LXXVII: Quod Mediantibus Creaturis Intellectualibus Aliae Creaturae Reguntur a Deo

Caput LXXVIII: Quod Substantiae Intellectivae Inferiores Reguntur per Superiores

Caput LXXIX: De Ordinatione Angelorum ad Invicem

Caput LXXX: De Ordinatione Hominum ad Invicem et ad Alia

Caput LXXXI: Quod Inferiora Corpora Reguntur a Deo per Corpora Caelestia

Caput LXXXII: Epilogus Praedictorum

Caput LXXXIII: Quod Corpora Caelestia non Imprimant in Intellectus Nostros

Caput LXXXIV: Quod Corpora Caelestia non sunt Causae Voluntatum et Electionum Nostrarum

Caput LXXXV: Quod Corporales Effectus in Istis Inferioribus non Sequuntur ex Necessitate a Corporibus Caelestibus

Caput LXXXVI: Quod Motus Caelestis Corporis non Sit Causa Electionum Nostrarum ex Virtute Animae Moventis, ut Quidam Dicunt

Caput LXXXVII: Quod Substantiae Separatae Creatae non Possunt esse Causa Directe Electionum et Voluntatum Nostrarum, sed Solus Deus

Caput LXXXVIII: Quod Motus Voluntatis Causatur a Deo, et non Solum Potentia Voluntatis

Caput LXXXIX: Quod Electiones et Voluntates Humanae Subduntur Divinae Providentiae

Caput XC: Quomodo Res Humanae ad Superiores Causas Reducantur

Caput XCI: Quomodo Dicitur Aliquis Bene Fortunatus, et Quomodo Adiuvatur Homo ex Superioribus Causis

Caput XCII: De Fato: an Sit, et Quid Sit

Caput XCIII: De Certitudine Divinae Providentiae

Caput XCIV: Quod Immobilitas Divinae Providentiae Utilitatem Orationis non Excludit

Caput XCV: Quod Deus non Omnes Orationes Exaudit

Caput XCVI: Quomodo Dispositio Providentiae Habeat Rationem

Caput XCVII: Quomodo Deus Possit Facere Praeter Ordinem Suae Providentiae, et Quomodo non

Caput XCVIII: Quod Deus Potest Operari Praeter Ordinem Rebus Inditum, Producendo Effectus absque Causis Proximis

Caput XCIX: Quod Ea quae Deus Facit Praeter Naturae Ordinem non sunt contra Naturam

Caput C: De Miraculis

Caput CI: Quod Solus Deus Facit Miracula

Caput CII: Quod Substantiae Spirituales Aliqua Mirabilia Operantur, quae tamen non sunt Vere Miracula

Caput CIII: Quod Opera Magorum non sunt Solum ex Impressione Caelestium Corporum

Caput CIV: Unde Magorum Operationes Efficaciam Habeant

Caput CV: Quod Substantia Intellectualis quae Praestat Efficaciam Magicis Operibus, non est Bona secundum Virtutem

Caput CVI: Quod Substantia Intellectualis Cuius Auxilio Magicae Artes Utuntur, non est Mala secundum Suam Naturam

Caput CVII: Rationes Quibus Probari Videtur quod in Daemonibus non Possit esse Peccatum

Caput CVIII: Quod in Daemonibus Possit esse Peccatum, et Qualiter

Caput CIX: Solutio Praemissarum Rationum

Caput CX: Quod Speciali Quadam Ratione Creaturae Rationales Divinae Providentiae Subduntur

Caput CXI: Quod Creaturae Rationales Gubernantur propter Seipsas, Aliae Vero in Ordine ad Eas

Caput CXII: Quod Rationalis Creatura Dirigitur a Deo ad Suos Actus non Solum secundum Ordinem ad Speciem, sed Etiam secundum quod Congruit Individuo

Caput CXIII: Quod Divinitus Hominibus Leges Dantur

Caput CXIV: Quod Lex Divina Principaliter Hominem Ordinat in Deum

Caput CXV: Quod Finis Legis Divinae est Dilectio Dei

Caput CXVI: Quod Divina Lege Ordinamur ad Dilectionem Proximi

Caput CXVII: Quod per Divinam Legem Homines ad Rectam Fidem Obligantur

Caput CXVIII: Quod per Quaedam Sensibilia Mens Nostra Dirigitur in Deum

Caput CXIX: Quod Latriae Cultus Soli Deo est Exhibendus

Caput CXX: Quod Divina Lex Ordinat Hominem secundum Rationem circa Corporalia et Sensibilia

Caput CXXI: Qua Ratione Fornicatio Simplex secundum Legem Divinam Sit Peccatum: et quod Matrimonium Sit Naturale

Caput CXXII: Quod Matrimonium Debet esse Indivisibile

Caput CXXIII: Quod Matrimonium Debeat esse Unius ad Unam

Caput CXXIV: Quod Matrimonium non Debet Fieri inter Propinquos

Caput CXXV: Quod non Omnis Carnalis Commixtio est Peccatum

Caput CXXVI: Quod Nullus Cibi Usus est Peccatum secundum se

Caput CXXVII: Quomodo secundum Legem Dei Homo Ordinatur ad Proximum

Caput CXXVIII: Quod in Actibus Humanis sunt Aliqua Recta secundum Naturam, et non Solum Quasi Lege Posita

Caput CXXIX: De Consiliis quae Dantur in Lege Divina

Caput CXXX: De Errore Impugnantium Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXI: De Modis Vivendi Eorum qui Voluntariam Paupertatem Sequuntur

Caput CXXXII: Quomodo Paupertas Sit Bona

Caput CXXXIII: Solutio Rationum Supra Inductarum contra Paupertatem

Caput CXXXIV: Solutio Eorum quae Obiiciebantur contra Diversos Modos Vivendi Eorum qui Assumunt Voluntariam Paupertatem

Caput CXXXV: De Errore Eorum qui Perpetuam Continentiam Impugnant

Caput CXXXVI: Contra eos qui Matrimonium Virginitati Aequabant

Caput CXXXVII: Contra Eos qui Vota Impugnant

Caput CXXXVIII: Quod neque Merita neque Peccata Sint Paria

Caput CXXXIX: Quod Actus Hominis Puniuntur vel Praemiantur a Deo

Caput CXL: De Differentia et Ordine Poenarum

Caput CXLI: Quod non Omnia Praemia et Poenae sunt Aequales

Caput CXLII: De Poena quae Debetur Peccato Mortali et Veniali per Respectum ad Ultimum Finem

Caput CXLIII: Quod per Peccatum Mortale Ultimo Fine Aliquis in Aeternum Privatur

Caput CXLIV: Quod Peccata Puniuntur Etiam per Experientiam Alicuius Nocivi

Caput CXLV: Quod Iudicibus Licet Poenas Inferre

Caput CXLVI: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Beatitudinem Consequendam

Caput CXLVII: Quod per Auxilium Divinae Gratiae Homo non Cogitur ad Virtutem

Caput CXLVIII: Quod Divinum Auxilium Homo Promereri non Potest

Caput CXLIX: Quod Praedictum Auxilium Gratia Nominatur. et Quid Sit Gratia Gratum Faciens

Caput CL: Quod Gratia Gratum Faciens Causat in Nobis Dilectionem Dei

Caput CLI: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Fidem

Caput CLII: Quod Divina Gratia Causat in Nobis Spem

Caput CLIII: De Donis Gratiae Gratis Datae. in Quo de Divinationibus Daemonum

Caput CLIV: Quod Homo Indiget Divino Auxilio ad Perseverandum in Bono

Caput CLV: Quod Ille qui Decidit a Gratia per Peccatum, Potest Iterum per Gratiam Reparari

Caput CLVI: Quod Homo a Peccato Liberari non Potest Nisi per Gratiam

Caput CLVII: Qualiter Homo a Peccato Liberatur

Caput CLVIII: Quod Rationabiliter Homini Imputatur si ad Deum non Convertatur, Quamvis Hoc sine Gratia non Possit

Caput CLIX: Quod Homo in Peccato Existens sine Gratia Peccatum Vitare non Potest

Caput CLX: Quod Deus Aliquos a Peccato Liberat, et Aliquos in Peccato Relinquit

Caput CLXI: Quod Deus Nemini est Causa Peccandi

Caput CLXII: De Praedestinatione, Reprobatione, et Electione Divina

↑ Top of work