Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica

Hilarin Felder

Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica

Hilarin Felder (1867–1951)

Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis

First published 1920

Tomus II—Demonstratio Catholica—completes Hilarin Felder's Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis by treating the Catholic Church as the historical bearer and interpreter of revelation. Published at Paderborn in 1920 (with the second-edition setting issued in 1923), it develops the marks, continuity, authority, and universality of the Church through biblical, historical, patristic, and scholastic argument. Read with Tomus I, it documents the structure of early twentieth-century Catholic fundamental theology and the apologetic priorities of the period. Schola presents the 1920 Latin edition with an English translation.


Prooemium

§ I: De ecclesia ut societate christifidelium

Dissertatio I: De institutione ecclesiae

Caput I: De facto ecclesiae a Christo institutae

Articulus I: Realitas ecclesiae a Christo institutae

Subarticulus I: Testimonium Christi ipsius

Subarticulus II: Testimonium apostolorum Christi

Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae

Articulus II: Unicitas ecclesiae a Christo institutae

Subarticulus I: Testimonium Christi ipsius

Subarticulus II: Testimonium apostolorum Christi

Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae

Caput II: De fine ecclesiae a Christo institutae

Articulus I: Finis proximus ecclesiae

Subarticulus I: Testimonium Christi

Subarticulus II: Testimonium apostolorum

Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae

Articulus II: Finis remotus ecclesiae

Subarticulus I: Sententia explicatur

Subarticulus II: Sententia probatur

Caput III: De indole ecclesiae a Christo institutae

Articulus I: De indole indefectibili ecclesiae

Subarticulus I: De exsistentia indefectibili ecclesiae

Subarticulus II: De essentia indefectibili ecclesiae

Articulus II: De indole visibili ecclesiae

Subarticulus I: Argumentatio directa

Subarticulus II: Argumentatio indirecta

Articulus III: De indole supernaturali ecclesiae

Subarticulus I: Thesis principalis

Subarticulus II: Consectaria specialia

Corollaria apologetico-dogmatica

Subarticulus I: De corpore et anima ecclesiae

Subarticulus II: De membris ecclesiae

Dissertatio II: De constitutione ecclesiae

Caput I: De constitutione ecclesiae hierarchica

Articulus I: De hierarchia ecclesiae generatim

Subarticulus I: Testimonia evangelica

Subarticulus II: Testimonia apostolica

Subarticulus III: Testimonia patristica

Articulus II: De episcopatu singillatim

Subarticulus I: Documenta saeculi primi

Subarticulus II: Documenta saeculi secundi

Caput II: De constitutione ecclesiae monarchica

Articulus I: De primatu Petri apostoli

Subarticulus I: Primatus petrinus in s. Scriptura praeclare promittitur

Subarticulus II: Primatus petrinus in s. Scriptura sollemniter confertur

Subarticulus III: Primatus petrinus in s. Scriptura luculenter illustratur

Subarticulus IV: Primatus petrinus in s. Scriptura perenniter stabilitur

Articulus II: De primatu romani pontificis

Subarticulus I: Petrus romano pontifici primatum reliquit

Subarticulus II: Romani pontifices primatum sibi semper attribuerunt

Subarticulus III: Patres primatum romani pontificis semper docuerunt

Subarticulus IV: Ecclesia tota primatum romani pontificis semper agnovit

Subarticulus V: Scholia de vi et ortu primatus romani

Dissertatio III: De inventione ecclesiae

Caput I: De explicatione notarum

Articulus I: Unitas ecclesiae

Subarticulus I: Unitas confessionis symbolicae

Subarticulus II: Unitas communionis socialis

Articulus II: Sanctitas ecclesiae

Subarticulus I: Sanctitas simpliciter accepta

Subarticulus II: Sanctitas emphatice accepta

Articulus III: Catholicitas ecclesiae

Subarticulus I: Catholicitas ecclesiae determinatur

Subarticulus II: Catholicitas ecclesiae demonstratur

Articulus IV: Apostolicitas ecclesiae

Subarticulus I: Apostolicitas originis

Subarticulus II: Apostolicitas successionis

Caput II: De applicatione notarum

Articulus I: Ecclesia una

Subarticulus I: Ecclesia romana una est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt uni

Articulus II: Ecclesia sancta

Subarticulus I: Ecclesia romana sancta est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt sancti

Articulus III: Ecclesia catholica

Subarticulus I: Ecclesia romana catholica est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt catholici

Articulus IV: Ecclesia apostolica

Subarticulus I: Ecclesia romana apostolica est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt apostolici

§ II: De ecclesia ut magistra christifidelium

Dissertatio I: De propositione revelationis sive de regula fidei proxima

Caput I: De exsistentia magisterii ecclesiastici

Articulus I: De magisterio authentico

Subarticulus I: Falsitas principii protestantici

Subarticulus I: Inspiratio privata

Subarticulus II: Inquisitio privata

Subarticulus II: Veritas principii catholici

Subarticulus I: Testimonia Scripturae sacrae

Subarticulus II: Testimonia antiquitatis christianae

Articulus II: De magisterio infallibili

Subarticulus I: Infallibilitas episcopatus universi

Subarticulus I: Argumentum biblicum

Subarticulus II: Argumentum historicum

Subarticulus II: Infallibilitas romani pontificis

Subarticulus I: Argumentum biblicum

Subarticulus II: Argumentum historicum

Caput II: De exercitio magisterii ecclesiastici

Articulus I: De obiecto magisterii

Subarticulus I: De obiecto infallibilitatis directo

Subarticulus I: Solum depositum fidei apostolicum

Subarticulus II: Totum depositum fidei apostolicum

Subarticulus II: De obiecto infallibilitatis indirecto

Subarticulus I: Conclusiones theologicae

Subarticulus II: Quaestiones quaedam naturales

Subarticulus III: Facta dogmatica

Subarticulus IV: Disciplina generalis

Subarticulus V: Approbatio ordinum religiosorum

Subarticulus VI: Canonizatio sanctorum

Articulus II: De actibus magisterii

Subarticulus I: Actus infallibiles magisterii ecclesiastici

Subarticulus I: Definitiones conciliorum oecumenicorum

Subarticulus II: Magisterium totius ecclesiae dispersae

Subarticulus III: Decreta cathedralia romanorum pontificum

Subarticulus II: Actus non infallibiles magisterii ecclesiastici

Subarticulus I: Magisterium ordinarium summi pontificis

Subarticulus II: Magisterium congregationum romanarum

Subarticulus III: Magisterium ordinarium singularium episcoporum

Conclusio I: Assensus magisterio ecclesiae praestandus

Dissertatio II: De fontibus revelationis sive de regula fidei remota

Caput I: De Scriptura sacra

Articulus I: De exsistentia inspirationis

Subarticulus I: Doctrina Christi et apostolorum

Subarticulus II: Consensus patrum et theologorum

Subarticulus III: Definitio conciliorum et pontificum

Articulus II: De natura inspirationis

Subarticulus I: Notio spuria inspirationis

Subarticulus II: Notio genuina inspirationis

Articulus III: De extensione inspirationis

Subarticulus I: De inspiratione reali

Subarticulus II: De inspiratione verbali

Articulus IV: De vi inspirationis sive de inerrantia s. Scripturae

Subarticulus I: Inerrantia s. Scripturae probatur

Subarticulus II: Inerrantia s. Scripturae explicatur

Caput II: De Traditione divina

Articulus I: De exsistentia Traditionis

Subarticulus I: Testimonium oeconomiae christianae

Subarticulus II: Testimonium Scripturae apostolicae

Protestants are bound to prove their principle from Scripture, since they affirm that nothing is to be believed unless it is proved from Scripture. But so far is Scripture from holding that principle ratified that it is rather reprobated, 1° implicitly by the character of the New Testament, and 2° explicitly by the words of the New Testament.

  1. Implicitly by the character of the New Testament. No one is unaware that the individual books of the apostles were written on a given occasion and out of a particular necessity, that they were accommodated to the particular circumstances then existing, and that they were for the most part directed to individual churches or persons. The internal disposition of the books, too, is such that the sacred writers by no means treat each and every head of revelation in a catechetical manner and a didactic order; indeed, some of Christ's deeds and sayings are narrated by all, others, however most grave, are signified only very briefly by one, and still others are scarcely indicated in passing, so that they can be known only by theological speculation. Now such a character of the books evidently shows that the apostles did not consider their writings the sole formal rule of believing, to the exclusion of Tradition and of the living magisterium instituted by Christ.

Moreover, on the testimony of the same character of the New Testament, the Protestants affirm altogether gratuitously that Scripture comprehends the whole of Christian revelation and is therefore a sufficient material rule of believing. For since the individual apostles consigned certain heads of doctrine to writing only occasionally and independently of one another, it could have come about only by the sole divine direction of the Holy Spirit that at length all the books taken together should comprise the whole of revelation. But such a special direction of God is demonstrated by no argument; indeed, it seems to be excluded by the New Testament itself. For in the Gospels we not rarely read that Christ taught very many things without the things that He taught being narrated. From this it is apparent that the apostles were not moved by the Holy Spirit to write the whole of revelation. Besides, the Protestants themselves admit as divinely revealed several things that are not written: the baptism of infants, the Lord's day in place of the sabbath (against Exod 20, 8), that not every oath is forbidden (against Mt 5, 34), that blood and things strangled may licitly be eaten (against Act 15, 28 sq.), that it is lawful to use the sword (against Mt 26, 52), etc.

Therefore Scripture is the sole rule, or the sole source, of faith no more materially than formally. The same is established:

  1. Explicitly by the words of the New Testament, above all by the Pauline and Johannine texts. St. Paul praises the Corinthians because they followed the doctrine that he had delivered to them only by word of mouth as the norm of faith: "I praise you, brethren, that in all things you are mindful of me, and as I delivered to you, you hold my precepts (παραδόσεις = traditions)." To lead the Galatians back to the right faith, he set his oral preaching as a rule to be followed absolutely: "I marvel that you are so quickly removed from him who called you into the grace of Christ to another gospel ... But even if we, or an angel from heaven, preach a gospel to you besides that which we have preached to you, let him be anathema." He admonishes the Thessalonians that oral Traditions and written Traditions are of the same weight: "Therefore, brethren, stand fast and hold the Traditions that you have learned, whether by word, or by our epistle." He beseeches Timothy strictly to keep the deposit of faith received by oral Tradition: "Hold the form of sound words, which you have heard from me in faith and in love in Christ Jesus. Keep the good deposit through the Holy Spirit, who dwells in us." And since he felt that the time of his dissolution was at hand, he lays upon the same Timothy to commend the doctrine received by word to men fit for teaching others: "You therefore, my son, be strengthened in the grace which is in Christ Jesus; and the things that you have heard from me through many witnesses, commend these to faithful men, who will be fit to teach others also." St. John, who outlived all the sacred writers of the New Testament, nowhere, however, appeals to their writings, but most of all inculcates Tradition as the norm of faith. For he says: "Let that which you have heard from the beginning abide in you. If what you have heard from the beginning abides in you, you also will abide in the Son and in the Father." That the same apostle most highly esteemed oral Tradition and preferred it to written instruction appears from these words: "Having many things to write to you, I would not by paper and ink: for I hope to be with you, and to speak mouth to mouth."

From all these things it is clear that Tradition was, in the time of the apostles, the principal source of revelation, and that, according to the apostles, it was always to remain the principal source of faith. Hence the apostles differ by the whole heaven from the principle of the Protestants, who establish sacred Scripture as the sole source of revelation and the only norm of faith.

Subarticulus III: Testimonium litteraturae patristicae

Articulus II: De monumentis Traditionis

Subarticulus I: De monumentis Traditionis in genere

Subarticulus II: De scriptis patrum

Subarticulus III: De scriptis theologorum

Scholion I: Ratio fontium fidei ad magisterium fidei

Epilogus I: Pietas christifidelium erga ecclesiam

↑ Top of work