Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica

Hilarin Felder

Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica

Hilarin Felder (1867–1951)

Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis

First published 1920

Tomus II—Demonstratio Catholica—completes Hilarin Felder's Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis by treating the Catholic Church as the historical bearer and interpreter of revelation. Published at Paderborn in 1920 (with the second-edition setting issued in 1923), it develops the marks, continuity, authority, and universality of the Church through biblical, historical, patristic, and scholastic argument. Read with Tomus I, it documents the structure of early twentieth-century Catholic fundamental theology and the apologetic priorities of the period. Schola presents the 1920 Latin edition with an English translation.


Prooemium

§ I: De ecclesia ut societate christifidelium

Dissertatio I: De institutione ecclesiae

Caput I: De facto ecclesiae a Christo institutae

Articulus I: Realitas ecclesiae a Christo institutae

Subarticulus I: Testimonium Christi ipsius

Subarticulus II: Testimonium apostolorum Christi

Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae

Articulus II: Unicitas ecclesiae a Christo institutae

Subarticulus I: Testimonium Christi ipsius

Subarticulus II: Testimonium apostolorum Christi

Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae

Caput II: De fine ecclesiae a Christo institutae

Articulus I: Finis proximus ecclesiae

Subarticulus I: Testimonium Christi

Subarticulus II: Testimonium apostolorum

Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae

Articulus II: Finis remotus ecclesiae

Subarticulus I: Sententia explicatur

Subarticulus II: Sententia probatur

Caput III: De indole ecclesiae a Christo institutae

Articulus I: De indole indefectibili ecclesiae

Subarticulus I: De exsistentia indefectibili ecclesiae

Subarticulus II: De essentia indefectibili ecclesiae

Articulus II: De indole visibili ecclesiae

Subarticulus I: Argumentatio directa

Subarticulus II: Argumentatio indirecta

Articulus III: De indole supernaturali ecclesiae

Subarticulus I: Thesis principalis

Subarticulus II: Consectaria specialia

Corollaria apologetico-dogmatica

Subarticulus I: De corpore et anima ecclesiae

Subarticulus II: De membris ecclesiae

Dissertatio II: De constitutione ecclesiae

Caput I: De constitutione ecclesiae hierarchica

Articulus I: De hierarchia ecclesiae generatim

Subarticulus I: Testimonia evangelica

Subarticulus II: Testimonia apostolica

The apostles exercise the hierarchy received from God by their deeds, assert it by their words, and communicate it to other men.

  1. The apostles exercise the hierarchy received from God by their deeds both collegially and individually. Collegially they act immediately after Pentecost as presidents of the Church. First of all, completing the apostolic college itself, in the place of Judas the traitor, under God's auspices, they choose Matthias "to take part in this ministry and apostleship". Straightway they preach the Christian religion, wash believers with baptism, and preside over the Church growing day by day. When the number of Gentile converts had grown, certain Jewish Christians attempted to impose the Mosaic law upon all. The controversy thence arising the apostles authoritatively settle in the council of Jerusalem and prescribe a peremptory decree to be observed by all the faithful. Individually, too, each of the apostles exercises the sacred primacy. Peter constantly increases the assembly of the faithful by preaching and baptizing and, passing through, visits "all". Paul, traversing a great part of the Roman empire, everywhere founds and governs churches, giving various precepts, rooting out abuses, excommunicating the unworthy. In a word, the apostles act both collegially and individually as having hierarchical authority over the faithful.

  2. The apostles assert the hierarchy received from God by their words. The disciplinary decree of the apostolic college begins: "It has seemed good to the Holy Spirit and to us ..." With these words they proclaim the divine origin and authority of the hierarchy. Peter names himself "an apostle of Jesus Christ". Paul insists many times that he is an apostle of Jesus Christ according to the will of God, chosen not by men, but through Jesus Christ and God the Father. He discharges a legation in the place of Christ; he does not speak in persuasive words of human wisdom, but in the name and power of God; what he himself commands, the Lord commands; what he writes are the commandments of the Lord; what he works, Christ effects; the power which he uses he has received from God. And he says the same of all the ministers of the Church: "He (Christ) himself gave some indeed as apostles, some as prophets, others as evangelists, others as pastors and doctors, for the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the building up of the body of Christ." Whence he concludes: "Let a man so esteem us as ministers of Christ and dispensers of the mysteries of God."

  3. The apostles communicate the hierarchy received from God to others, constituting in the individual churches a local clergy and handing over to it its own authority. The supreme authority in the churches the apostles indeed reserve for themselves, and either themselves immediately or mediately through their vicars they exercise it. Yet through all the churches they constitute a local clergy, that is, a college of presbyters, who together with the apostles, or even in the place of the apostles, should feed the flocks of the faithful. In Jerusalem already in the first days deacons are chosen and soon (at least after the Herodian persecution about the year 46) presbyters or elders, so that with the apostles as leaders they might rule that primitive church. At Philippi bishops and deacons presided. At Ephesus there was found a college of presbyters or of bishops. "In each of the churches" founded on his first journey Paul appointed "presbyters". That presbyters were present also in the Jewish-Christian churches of the first period, Peter and James testify. Peter: "Elders (presbyters), feed the flock of God which is among you;" James: "Is any one sick among you, let him bring in the presbyters of the church." Finally, so that clergy might be at hand everywhere, the apostles moreover command their disciples to appoint presbyters in all the cities. Thus Paul writes to Titus: "I left thee in Crete, that ... thou shouldst appoint presbyters in every city", namely bishops and deacons, whose qualities the teacher of the Gentiles delineates.

Thus the apostles set over all the churches local and stable hierarchs, who are called either simply presbyters, or expressly bishops, presbyters, and deacons.

The clerics, however, thus constituted receive hierarchical authority not by mandate of the people, but by the imposition of the hands of the apostles and their disciples. By the imposition of hands already in the Old Testament there were conferred rights, privileges, and offices proper to the one imposing. In the same way to the presbyters of the New Testament the power of order and of jurisdiction is handed over through the imposition of the hands of the apostles and their successors. Thus the first seven men, already to be ordained, they "appointed before the face of the apostles, and praying they imposed hands upon them". They ordained Paul and Barnabas, "fasting and praying, and imposing hands upon them … And they indeed, being sent by the Holy Spirit, went away". Again Paul and Barnabas, "imposing hands, appointed presbyters in each of the churches". And those upon whom he had imposed hands Paul addresses: "Take heed to yourselves and to the whole flock, in which the Holy Spirit has placed you as bishops, to rule the church of God". Paul admonishes Timothy: "Do not neglect the grace that is in thee, which was given to thee … with the imposition of the hands of the presbytery … I admonish thee, that thou stir up the grace of God, which is in thee by the imposition of my hands".

"Impose not hands hastily on any man [when ordaining a presbyter]".

The apostles therefore, taught by Christ himself on this matter, understood without hesitation that the Church must at all times consist of clergy and people, of superiors and subjects, that is, that the hierarchical constitution was established in perpetuity. Whence they exercised the hierarchy received from God by their deeds, asserted it by their words, and communicated it to others.

In like manner they proclaim that the hierarchical constitution of the Church was conceived by all Christians of the already primitive age:

Subarticulus III: Testimonia patristica

Articulus II: De episcopatu singillatim

Subarticulus I: Documenta saeculi primi

Subarticulus II: Documenta saeculi secundi

Caput II: De constitutione ecclesiae monarchica

Articulus I: De primatu Petri apostoli

Subarticulus I: Primatus petrinus in s. Scriptura praeclare promittitur

Subarticulus II: Primatus petrinus in s. Scriptura sollemniter confertur

Subarticulus III: Primatus petrinus in s. Scriptura luculenter illustratur

Subarticulus IV: Primatus petrinus in s. Scriptura perenniter stabilitur

Articulus II: De primatu romani pontificis

Subarticulus I: Petrus romano pontifici primatum reliquit

Subarticulus II: Romani pontifices primatum sibi semper attribuerunt

Subarticulus III: Patres primatum romani pontificis semper docuerunt

Subarticulus IV: Ecclesia tota primatum romani pontificis semper agnovit

Subarticulus V: Scholia de vi et ortu primatus romani

Dissertatio III: De inventione ecclesiae

Caput I: De explicatione notarum

Articulus I: Unitas ecclesiae

Subarticulus I: Unitas confessionis symbolicae

Subarticulus II: Unitas communionis socialis

Articulus II: Sanctitas ecclesiae

Subarticulus I: Sanctitas simpliciter accepta

Subarticulus II: Sanctitas emphatice accepta

Articulus III: Catholicitas ecclesiae

Subarticulus I: Catholicitas ecclesiae determinatur

Subarticulus II: Catholicitas ecclesiae demonstratur

Articulus IV: Apostolicitas ecclesiae

Subarticulus I: Apostolicitas originis

Subarticulus II: Apostolicitas successionis

Caput II: De applicatione notarum

Articulus I: Ecclesia una

Subarticulus I: Ecclesia romana una est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt uni

Articulus II: Ecclesia sancta

Subarticulus I: Ecclesia romana sancta est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt sancti

Articulus III: Ecclesia catholica

Subarticulus I: Ecclesia romana catholica est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt catholici

Articulus IV: Ecclesia apostolica

Subarticulus I: Ecclesia romana apostolica est

Subarticulus II: Coetus antiromani non sunt apostolici

§ II: De ecclesia ut magistra christifidelium

Dissertatio I: De propositione revelationis sive de regula fidei proxima

Caput I: De exsistentia magisterii ecclesiastici

Articulus I: De magisterio authentico

Subarticulus I: Falsitas principii protestantici

Subarticulus I: Inspiratio privata

Subarticulus II: Inquisitio privata

Subarticulus II: Veritas principii catholici

Subarticulus I: Testimonia Scripturae sacrae

Subarticulus II: Testimonia antiquitatis christianae

Articulus II: De magisterio infallibili

Subarticulus I: Infallibilitas episcopatus universi

Subarticulus I: Argumentum biblicum

Subarticulus II: Argumentum historicum

Subarticulus II: Infallibilitas romani pontificis

Subarticulus I: Argumentum biblicum

Subarticulus II: Argumentum historicum

Caput II: De exercitio magisterii ecclesiastici

Articulus I: De obiecto magisterii

Subarticulus I: De obiecto infallibilitatis directo

Subarticulus I: Solum depositum fidei apostolicum

Subarticulus II: Totum depositum fidei apostolicum

Subarticulus II: De obiecto infallibilitatis indirecto

Subarticulus I: Conclusiones theologicae

Subarticulus II: Quaestiones quaedam naturales

Subarticulus III: Facta dogmatica

Subarticulus IV: Disciplina generalis

Subarticulus V: Approbatio ordinum religiosorum

Subarticulus VI: Canonizatio sanctorum

Articulus II: De actibus magisterii

Subarticulus I: Actus infallibiles magisterii ecclesiastici

Subarticulus I: Definitiones conciliorum oecumenicorum

Subarticulus II: Magisterium totius ecclesiae dispersae

Subarticulus III: Decreta cathedralia romanorum pontificum

Subarticulus II: Actus non infallibiles magisterii ecclesiastici

Subarticulus I: Magisterium ordinarium summi pontificis

Subarticulus II: Magisterium congregationum romanarum

Subarticulus III: Magisterium ordinarium singularium episcoporum

Conclusio I: Assensus magisterio ecclesiae praestandus

Dissertatio II: De fontibus revelationis sive de regula fidei remota

Caput I: De Scriptura sacra

Articulus I: De exsistentia inspirationis

Subarticulus I: Doctrina Christi et apostolorum

Subarticulus II: Consensus patrum et theologorum

Subarticulus III: Definitio conciliorum et pontificum

Articulus II: De natura inspirationis

Subarticulus I: Notio spuria inspirationis

Subarticulus II: Notio genuina inspirationis

Articulus III: De extensione inspirationis

Subarticulus I: De inspiratione reali

Subarticulus II: De inspiratione verbali

Articulus IV: De vi inspirationis sive de inerrantia s. Scripturae

Subarticulus I: Inerrantia s. Scripturae probatur

Subarticulus II: Inerrantia s. Scripturae explicatur

Caput II: De Traditione divina

Articulus I: De exsistentia Traditionis

Subarticulus I: Testimonium oeconomiae christianae

Subarticulus II: Testimonium Scripturae apostolicae

Subarticulus III: Testimonium litteraturae patristicae

Articulus II: De monumentis Traditionis

Subarticulus I: De monumentis Traditionis in genere

Subarticulus II: De scriptis patrum

Subarticulus III: De scriptis theologorum

Scholion I: Ratio fontium fidei ad magisterium fidei

Epilogus I: Pietas christifidelium erga ecclesiam

↑ Top of work